ในเมื่อแม็คไม่สนใจผม (เหอะๆ ก็เราไปปฏิเสธมันเองนี่นา) ผมก็เลยหันเหไปสนใจกับพลอยจน ฮือๆๆๆ...ผมเสียบริสุทธิแล้วอ่า (เสียไปกี่ทีแล้ว) ขอไม่พูดถึงละกันครับหรือจะพูดดีล่ะ เอ้...ไม่มั่นใจ เอาเป็นว่าผมผิดเองผมบังคับขืนใจเธอ ก็นมเธอใหญ่ซะขนาดนั้น มันน่าจับอ่ะ -ขอผ่านตอนนี้ไปเลยนะ-
ผมเริ่มลืมๆ เธอ แต่ทุกวันก็คิดถึงเธออยู่ดีนะ ในเวลาที่เรามีความสุขกัน เราไปเที่ยวกัน เราทานข้าวด้วยกัน เจอหน้ากันจนภาพเธอติดอยู่ที่ตา กลับมาสนใจเรียนเหมือนเดิม ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าแม็คกับน้องนายเลยครับ ผมยิ่งเหงา พอเหงาเลยยิ่งคิดถึงพลอย จะเจอกันก็ตอนที่แม็คมาส่งนายกลับที่บ้านผม กับตอนเช้าที่ไปโรงเรียนพร้อมกัน แต่เหมือนไปคนเดียวมันคุยกันอยู่สองคนไม่สนใจผมเลย
"รู้สึกว่าช่วงนี้จะซึมๆ ไปนะลูก" แม่ถามผมขณะที่เราทานข้าวกัน น้องนายก็อยู่ด้วย
"ใช่พี่โน่ เป็นอะไรไปหรอเห็นชอบนั่งเหม่อคนเดียวที่โต๊ะคอม" นายสมทบ
"ไม่มีอะไรหรอกครับแม่-นาย พอดีช่วงนี้ใกล้จะสอบแล้วก็เลยคิดมากไปหน่อย"
"มันหนักมากนักก็พักซะบ้าง นายพาพี่เค้าไปเที่ยวบ้างซิลูก แม่ไม่เห็นลูกโน่ไปไหนมาไหนเลยนะลูกเก็บตัวอยู่แต่กับบ้าน แล้วพลอยไปไหนล่ะลูก" คำถามแทงใจดำเลยครับ
"ครับแม่" นายตอบแม่ผม
"..........เอ่อแม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมลุกออกจากโต๊ะทานข้าวแล้วกลับขึ้นมาเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง สักพักน้ำใสๆ ก็หลั่งรินออกจากตาตี่ๆ ของผมจนหลับไป ตื่นมาอีกทีตี 3 เห็นน้องนายนอนคุดพิงหลังผมอยู่ ผมเลยเอามือไปอังหน้าผากดู ก็ไม่ร้อนนี่นา สงสัยผมจะเปิดแอร์แรงไป แต่ผมมันคนขี้ร้อนครับเลยกอดน้องนายเอาไว้ ความรู้สึกแบบนี้มันกลับมาอีกแล้วครับ ผมรู้สึกดีมากกับการที่กอดนายเอาไว้ ด้วยที่น้องนายหันหน้ามาทางผมแล้วผมกอดนายเอาไว้หน้าผมกับนายเลยตรงกันพอดี ปากสีแดงอมชมพูผมจูบลงที่ริมฝีปากของน้องนาย แต่ความรู้สึกผิดถ้าเราทำอะไรลงไปมากกว่านี้เราคงเป็นคนที่เลวไม่ต่างจากพวกอาชญากรทั่วไป ผมละจากปากนายแล้วกอดไว้ตามเดิมแต่ดูเหมือนกับว่าฝ่ายตรงข้ามจะกอดผมแน่นกว่าเดิมอีก นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย น้องชายตัวเองนะ ผมกลัวว่าจะหักห้ามใจไม่ได้ผมเริ่มคลายกอดออกจากน้องนายแล้วไปลดระดับความเย็นลง แต่ผมนอนไม่หลับแล้วเลยลงไปหาหนังดูข้างล่างอีกชั่วโมงนึงแม่ก็จะตื่นแล้ว พอแม่ท่านลงมาก็ถามผมอีกว่าทำไมไม่นอน
"ไม่นอนล่ะลูก ไหนดูซิลูกแม่เป็นอะไรไปทำไมถึงได้ดูเหงาๆ ไปนะลูก" แม่เดินมานั่งข้างๆ ผม แล้วผมก็ร้องไห้ออกมา
"แม่ครับผมขอโทด ผมทำผิดอีกแล้วครับแม่"
"เป็นอะไรลูกแม่ ดูซิร้องไห้ใหญ่เลย ลูกใจเย็นๆ แล้วเล่าให้แม่ฟังได้มั้ยลูก"
"แม่ครับ ผมกับพลอยเราเลิกกันแล้วครับแม่" พูดไปสะอึกสะอื้นไป"อยู่ๆ ผมก็บอกเลิกกับพลอยแล้วพลอยก็ไม่ยอมคุยกับผมอีกเลย"
"นี่ใช่มั้ยลูกที่ทำให้ลูกแม่เป็นถึงขนาดนี้ แม่ก็เสียใจกับการกระทำของลูกนะแต่แม่จะทำอะไรไปมากกว่านี้มันก็ไม่ควร อยู่ที่ลูกหล่ะว่าจะมีความอดทนแค่ไหน" แม่พูดเป็นปริศนาอีกแล้ว แล้วท่านก็ลุกไป
หรือว่าต้องตามง้อ ง้ออย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องหาอะไรเพิ่ม...พอแม่ลุกไปได้ไม่ถึงห้านาที ผมก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปอีกที แม่ตะโกนไล่มาอีก "หายดีแล้วรึไง" ผมเปิดประตูมาแล้วปลุกน้องนายทันที เจ้านายยังงัวเงียอยู่มากๆ หรือผมไปขัดฝันมันนะ
"นายๆ ตื่นๆ"
"อา-ราย พี่โน่ กำลังฝันดีเลย"
"อาบน้ำแต่งตัวเร็วๆ"นายเอื้มไปหยิบดูนาฬิกา
"ไม่อาวอ่า ห๊าว....ยังไม่ตี 5 ด้วยซ้ำ ปกติตื่น 6 โมง ทำไมวันนี้ต้องตื่นแต่....ช้าวด้วยน้า" นายนี่งอแงไม่เบาเลยนะ
"ไม่ลุกกูถีบเลยนะ" ผมชักจะฉุน
"อะอะ...ลุกแล้วๆ ไม่เห็นต้องใช้กำลังกันเลย" นายบ่นพึงพรำแล้วดีดตัวขึ้นมาก่อนจะโดนผมถีบตกเตียง ตอนเด็กๆ เจอบ่อยครับมันคงฝังใจ เวลาปลุกแล้วงอแงนี่ผมถีบตกเตียงจนแม่ของน้องนายก็ไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ที่ทำกับลูกเค้า แต่เจ้านายก็มักจะแก้ตัวอยู่เสมอว่าเล่นกันแรงไปเท่านั้นเอง พี่โน่ไม่ตั่งใจ
นายรีบลุกไปอาบน้ำ แต่งตัว เสร็จ...
"แม่ครับวันนี้ผมเอารถไปโรงเรียนนะแม่"
"ขับดีๆ ละ มีอะไรโทรหาแม่เลยนะ"
"ครับๆ นายไปเร็ว"
ปริศนา...นี้เอาไว้มาต่อกันตอนหน้า ส่วนเรื่องของ มินจุน ยังไม่เริ่มเลยครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น