แบบเรียนที่ 7

แล้วคำสัญญาที่แม็คได้ให้ไว้ซึ่งผมไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ตอนนั้นอยู่ ม. 4 อายุแค่ 16 ปี. การที่จะมาคิดเอาอะไรมากมายกับคำพูดของคนคนนึงมันก็แค่ลมปาก และหลังจากวันนั้นเค้าก็ทำตัวดี (มั้ง) กับผมเท่าที่เค้าสามารถจะควบคุมอารมณ์ได้ (อารมณ์ชั่วร้าย)

อารมร์ชั่ววูบของการกระทำของแม็คนั้น (ผมคิดแค่นั้นจริงๆ ตอนนั้น) ผมไม่เก็บเอาไปคิดแล้ว ผ่านไปเดือนสองเดือนผมก็ลืม ตริงๆ แล้วไม่ได้ลืมหรอกนะแค่ผมจะเก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดต่างหาก จะได้ไม่เป็นโรควิตกจริต และหวาดระแวงมันไปตลอด

ไอ้สองสามเดือนที่ผ่านมานั้น ผมจะติวหนังสือให้แม็คทุกวัน ดูมันก็ตั้งใจดีนะ แล้วผลการสอบของมันก็ออกมาคือผ่านหมดทุกวิชา เกรดก็ออกมาดีระดับหนึ่งไม่ถึงกับติดอันดับหรอกนะ เพราะว่ามันมักจะง่วงนอนทุกครั้งที่ผมติวให้ ขอบอก...แต่บางทีมันก็ชอบมากระแนะกระแหน จับโน่นจับนี่ผมอยู่เรื่อย และผลที่มันได้รับก็คือโดบโบกกระบานไป (บอกแล้วไงไม่ชอบ)

ตอนนี้ห้องนอนของมันเป็นเหมือนโลกขึ้นนะ ผมไม่ชอบความสกปรกเท่าไหร่ (ห้องผมก็รกนะแต่ไม่สกปรก) ผมสั่งให้มันทำมันก็จะอิดออด ทำเชื่องช้า หยิบที่ละชิ้นๆ ผมนั่งดูจนต้องลงมือไปทำเอง

เดือน 12 เอ้ย...เดือนกุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรัก (ผมชอบเดือนนี้มากที่สุดครับเพราะมันเป็นเดือนเกิดของผม)
ผมไปจีบเด็กต่างโรงเรียนคนนึง เค้าชื่อพลอยครับ เธอเป็นสาวสวยตัวเล็กๆ ผมเป็นลอนสีออกน้ำตาล ตาโตคม จมูกเรียวได้รูปกับหน้ารูปไข่ของเธอ ริมฝีปากอวบอิ่ม (น่าจูบชมัด) ที่ชอบมากที่สุดเลย แหะๆ...แอบหื่นหน่อยนะครับ นมครับ นมเธอโตดี แต่ยังไม่ได้ลองจับนะแค่เห็นตอนเธอใส่ชุดนักเรียนน่ะ เธอเรียน ม. 4 เหมือนผม แต่เธอก็เรียนเก่งกว่าผม ไม่รู้จีบติดไปได้อย่างไร ผมใช้เวลามากมายและลงทุนทรัพย์ในการหว่านล้อมเธอ (ไม่ใช่เอาเงินไปแลกมานะครับเสียศักดิ์ศรีหมด) ผมทุ่มสุดตัวแหละครับถ้าผมชอบใคร และแล้วเธอก็มีใจให้ผม วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ... เธอเอาช็อคโกแล็ตสีขาว (ผมไม่ชอบเท่าไหร่แต่มันคือการแสดงความรักในวันนั้น) กับดอกกุหลาบสีแดงสด 999 ดอก. เป็นกุหลาบเข็มครับ (ผมชอบจริงๆ นะ) แล้วเราก็เป็นแฟนกันครับเธอให้ผมจูบปากเธอได้แต่ไม่ใช่ในที่แจ้งนะ แต่ก็ไม่ถึงกับมีอะไรกันหรอกครับผมกลัวพลาดน่ะ

ส่วนแม็คน่ะหรอ มันก็มีแฟนนะสวยด้วยแถมมีดีกรีเป็นถึงลูกครึ่งไทย-อังกฤษ. เวลาผมนัดแฟนไปเที่ยวก็มักจะชวนแม็คไปด้วยแฟนแม็คด้วย ทุกครั้งผมจะสังเกตุเห็นว่าแฟนแม็คมักจะเอาใจใส่แม็คตลอดเวลา คือเทคแคกันแบบแฟน แต่ดูสีหน้าแม็คดูจะลำคาญซะมากกว่า ผมก็สงสารแฟนแม็คนะครับ เธอสวยเลือกได้ขนาด... เลือกที่จะคบกับแม็คแต่ดูมันสิครับ มันทำร้ายจิตใจคนได้ มันได้เสียกันแล้วครับ (ผมเห็นมันพากันเข้าไปในห้องมันตั้ง 2 ชม. แนะ) พักหลังแฟนแม็คมันก็ชอบโทรมาปรึกษาผมบ่อยๆ ร้องไห้ให้ฟังมั่ง เนี่ยถ้าผมไม่มีพลอยนะผมเครมแฟนไอ้แม็คมันแล้วแหละ แล้วไอ้การที่เธอชอบมาคุยกับผมทั้งทางโทรศัพท์และตัวต่อตัว ทำให้แฟนผมหึง...มีอยู่วันหนึ่งสงสัยว่าพลอยจะทนไม่ได้แล้วที่เห็นแฟนไอ้แม็คมาหาผมถึงที่บ้านเธอร้องไห้แล้วกอดผมผมก็ปลอบเธอ แล้วพลอยก็มาที่บ้านผมพอดี เธอเห็นดังนั้น...เธอเข้ามากระชากมือแฟนไอ้แม็คออกแรงเธอมากมายพอแฟนแม็คออกไปพ้นจากรัศมีของร่างกายผม สิ่งที่มาแทนที่เธอก็คือฝ่ามือของพลอยเธอทาบลงมาที่หน้าผม เธอตบได้แบบที่เดียวอยู่เลยครับ บอกได้คำเดียวว่าตอนนั้นมันไม่ได้เจ็บหรอกนะ (ทั้งที่น้ำตาเร็ด) หน้าทั้งหน้าผมมันชา มึนๆ ผมเอามือของผมเองมาป้องไว้ที่แก้มที่โดนตบเมื่อกี้ แตะดูรู้สึกว่ามันเริ่มปวดๆ มีน้ำสีแดงคือเลือดไหลออกมาด้วย ไหลจากปากนะครับ ปากแตกเลยอ่ะ...พอเห็นเลือดเท่านั้นผมรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที แล้วการชาการมัน มันก็หายไปกลับมาปรกติแล้วพลอยเธอก็ถามว่า
"ทำไมโน่ทำแบบนี้" เธอถามแบบนั้นสองสามครั้ง
"เอ่อ...คือ" ผมตอบไม่ถูกเลยครับ ส่วนแฟนไอ้แม็คก็ลุกขึ้นมาขวางระหว่างผมกับพลอยไว้ แล้วเธอก็อธบายเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อย ผมก็นั่งเอามือป้องแก้มไว้อย่างนั้นจบการสนทนาระหว่างผู้หญิงถึงผู้หญิงจบ
"เอ่อโน่เราไม่รู้นี่ ก็ขอโทดแล้วกันนะ ไหนเจ็บมั้ยขอดูหน่อย" พอเธอเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว เธอก็เข้ามาดูแก้มผมที่มีรอยฝ่ามือเพชรฆาตจารึกไว้ (นี่ถ้าเป็นแฟนไอ้แม็คโดนเธอคงตายคามือพลอยแน่ๆ เลย)
"งั้นเรากลับบ้านก่อนนะโน่ ขอโทดด้วยนะที่ทำให้เธอกับแฟนต้องเข้าใจผิดกัน ต่อไปนี้เราคงไม่รบกวนเธอแล้วแหละ" แล้วแฟนไอ้แม็คก็กลับบ้านไป
สังเกตุมะ...ทำไมผมไม่พูดเลยหลังจากโดนตบไปแล้ว เพราะว่ามันปวดแก้มครับ อ้าปากไม่ออกเลย ได้แต่ก้มหน้าหรือส่ายหน้าเท่านั้น.

พอแฟนแม็คกลับไป พลอยก็เอาน้ำแข็งห่อผ้ามาประคบแก้มผม (พรุ่งนี้ไปโรงเรียนงานใหญ่แน่ๆ เลยที่มีรอยมือเนี่ย) พลอยเอายาแก้อักเสบมาให้ทาน โหยจะเรียกได้ว่าตบหัวแล้วลูบหลังได้ป่ะ ก็แค่เข้าใจผิดอะนะ ผมลูกผู้ชายพอตัวครับไม่เคยทำร้ายผู้หญิงหรอกครับ แต่ก็มีขอบเขตในการที่จะใช้กำลังนะครับ เสร็จสรรพเธอก็พาผมไปอวดรอยฝ่ามือพิฆาตต่อหน้าสาธารณะชน ณ พารากอน. หลังจากวันนั้นผมก็ยิ่งไม่กล้าไปมองสาวอื่นเลย ปรกติเธอไม่ได้ว่านะถ้าผมจะหันหลังมองผู้หญิงคนอื่น เพราะเธอก็เข้าใจที่ผู้ชายจะเจ้าชู้ แต่ห้ามมีคนอื่นในขณะที่เธอยังเป็นแฟนผม

ไอ้แม็คนะไอ้แม็ค แค้นนี้ต้องชำระ...กลับมาถึงบ้านก็ 3 ทุ่มกว่าๆ ผมตรงรี่เข้าบ้านไอ้แม็คก่อนเลยครับ ผมสวัสดีคุณแม่ของไอ้แม็คเสร็จผมก็ขึ้นไปบนห้องไอ้แม็คตามเคยชินทุกวัน
"แม็คๆ" ผมเรียกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลมากที่สุด (ไม่เคยทำ)
"อ้าวไหนมาดึกจัง" มันเปิดประตูแล้วยิ้มหวานน้ำตาลเรียกพ่อเลย แหวะ...จะอวก
ผมยิ้มให้มันก่อนทีนึงงามๆ แต่สายตามีเลศนัยสุดๆ "เปรี้ยง" ผมประทับตรา (เบรคเกอร์...) ตรงกลางแก้มมันเลย แต่มันแฉลบไปโดนจมูกโด่งๆ ของมันด้วยเดะ หน้ามันหันไปตามแรงหมัดของผม มีเลือดสีแดงๆ หยดตามความไวของแรงประทะ พอสิ้นแรงประทะ แก้มขาวๆ ของมันก็แดงเป็นรอยหมัดของผม จมูกช้ำ ริมฝีปากมีเลือดไหลออกมา ตามันแดงกล่ำ และสายตาที่มีคำถามอยู่ในนั้นมากมาย

มันเอามือปาดเลือดที่ปากที จมูกที มันก้มดูมือแล้วหันมามองผม (มันไม่น่าจะเจ็บหรอกมั้ง ผมว่าผมทำแค่สุดแรงที่มีเองนะ แล้วมันก็แข็งแรงจะตายไป ถ้ามันสู้ผมคงสลบคาเท้ามันตรงนั้นแล้วแหละ แต่มีไม่โต้ตอบใดๆ เลย)
"ทำเราทำไม" เสียงสั่นๆ เหมือนเด็กตกใจเลยครับ
"อยากรู้หรอดูที่หน้าเราดิ" ผมชี้ที่หน้าผมเอง ให้มันดู
"ใครทำ แล้วมาทำเราทำไม" ตามันสงสัยกว่าเดิมอีกครับ น้ำตามันไหลเป็นทาง ผมว่ามันร้องไห้นะแต่มันไม่แสดงอาการ
"ก็ฝนไปร้องไห้กับเรา" ผมพูดไปเดินเข้าห้องมันไป "แล้วกอดเราเราก็ปลอบเธอ" ผมทำท่าทาง "พลอยเดินเข้ามาเห็นพอดี เลยตบหน้าเรามาเนี่ย" ผมพูดแค่นั้น แม็คมันก็ทำท่าทีหงุดหงิดใส่ผมทันที
"เลยมาเอาผิดกับเราล่ะสิ" มันทำท่าโวยวาย แบบบ้าคลั่ง
"ไม่ใช่...แต่เอาที่เจ็บคืน" ผมทำหน้าแบบไร้เดียงสาครับ นึกแล้วก็ตลกดีนะครับตอนนั้นทำไปได้ยังไงเนี่ย
"แล้วใครทำแผลให้นาย" มันถามผม แปลกจัง.
"พลอยไงถามได้"
"ตอนนี้เลือดเราไหลเยอะเลยโน่ แฟนก็ไม่มีแล้ว เหลือนายคนเดียว" ดูมันไม่เห็นจะเจ็บเลยนี่หน่า สงสัยมันจะด้านแล้วเคยมีเรื่องชกต่อยกับชาวบ้านเค้าอยู่เรื่อยๆ พวกอัลธพาล+บ้าบอ.
"แล้วไง"
"นายต้องทำแผลให้เรา"
"นายให้เราทำเองนะ" ผมทำเสียงแบบว่ามีอะไรมากกว่านั้น
"ยังไงก็ได้ให้เลือดหยุดไหล แก้มหายปวด"
ผมลงไปข้างล่างบอกแม่บ้านให้เอาอ่างใส่น้ำอุ่นกับน้ำแข็งห่อผ้า และยาแก้อักเสบมาให้ ผมถือขึ้นไปบนห้องมัน วางลงตรงข้างเตียง มันก็นอนรอเหมือนคนไข้ใกล้จะตายเลยนะ มองหน้าผม ผมเห็นหน้ามันมีเลือดไหลแล้วนึกถึงคนถูกกระทืบตายประมาณนั้น ผมเอาผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดหน้ามันพอเช็ดจนหมด คราวนี้น้ำแข็งครับ ผมกระแทกลงไปที่รอยเดิมตรงแก้มมัน แล้วยกกระแทกลงอีกทีตรงจมูกของมัน มันร้องข๊าก น้ำตาเล็ดเลยครับ สงสารมันนะ...แต่ก็สะใจดี (เข้าขั้นโรคจิต) ผมกดย้ำๆ รอยฟกช้ำแรงๆ หลายๆ ที ผมว่าแม็คมันเจ็บมากๆ เลยนะ แต่มันทนดีครับผมชอบ เลยได้ใจทำใหญ่เลย จนพอใจในการแก้แค้นแล้วผมก็เอายาป้อนมัน แล้วเอาน้ำให้มันกิน อ้า...ลำบากเหมือนกันนะจะดูแลใครสักคนเนี่ย ผมว่าพลอยคงคิดเหมือนผมตอนที่ทำให้ผม

พอเสร็จแล้วเราก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะ แบบเจ็บๆ กันสองคน คนนึงแก้มมีรอยฝ่ามือห้านิ้ว อีกคนนึงแก้มมีรอยหมัดอยู่บนหน้า แล้วก็นั่งคุยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างว่าละครับผมไม่ได้ทำมันเพราะโมโห แต่ทำมันเพราะอยากเอาคืนแบบเด็กๆ นะครับ ส่วนแม็คมันก็ยอมให้ทำเพราะมันเองก็ผิดแต่มันไม่ยอมรับว่าเป็นต้นเหตุ แล้วเราก็พร้อยหลับไปในที่สุด

ตื่นเช้ามา...ที่โรงเรียน (ต่อตอนหน้านะครับ)



ตอนนี้ผมว่าผมพิมพ์ยาวมากเลยนะ...ไม่ได้ตัด ขี้เกียจแล้ว ไหนๆ ก็
คอมเม้นสักหน่อยก็ยังดีนะ

แบบเรียนที่ 6

พอนั่งเล่นอยู่ในรถจนพอใจแล้ว ผมก็ดับเครื่องแล้วเอากุญแจไปเก็บไว้ที่เดิม กำลังคิดอยู่ว่าจะทำอะไรดีไม่ได้ไปโรงเรียน เป็นวันที่ 2 แล้ว ผมเลยหยิบเงินออกมา 2,000 บาท. ไปเที่ยวดีกว่า

ผมเดินออกจากบ้านเมื่อปิดบ้านเสร็จผมเดินผ่านหน้าบ้านไอ้แม็คโยที่ไม่มองบ้านมันเลย แต่เหมือนจะมีคนมองดูผมอยู่ ผมเลยรีบเดินออกไปหน้าปากซอย เรียกรถแท็กซี่ไป
"ไปไหนครับ"
"เอ่อ ไปสวนจตุจักรครับ"
"วันนี้วันอังคารนะน้อง"
"หรอครับ" ผมหน้าแตกเลย "งั้นไปเซ้นทรัลเวริ์ลครับ"
พี่คนขับรถมาส่งผมถึงที่ ผมเดินดูเสื้อผ้า (โหยแพงไม่เอาดีกว่า) เดินไปเดินมาก็เจอกับไอ้แมน.
"เฮ้ย...ไม่ไปโรงเรียนหรอโน่" แมนมันถามผม
"พอดีเราไปธุระกับที่บ้านมาน่ะ เลยขอพ่อ-แม่ มาเดินเล่น" มันมีเหตุผลดีครับ "แล้วนายล่ะ"
"เอ่อ คือ เออ...เมื่อกี้เห็นโปรแกรมหนังเรื่องนึงน่าดูไปดูกันมั้ยเราเลี้ยง" ผมเปลี่ยนเรื่องเลยเพราะไม่มีเหตุผล
"เอาดิ แต่นายยังไม่ได้ตอบเราเลยนะว่าทำไมไม่ไปโรงเรียน" ยังไม่ลืมอีกนะ
"เราตื่นสายน่ะ"
"หรอไม่เคยเห็นนายตื่นสายนี่นา แล้วใครจะเปิดประตูโรงเรียนล่ะ 555+" มันล้อผมได้นะ
"เออน่าไปเหอะ"

พอดูหนังจบ ผมเลยขอไปนอนบ้านมันด้วย แต่จะกลับไปเอาเสื้อผ้าและเอาข้าวให้พุตตี้ทานก่อน
"เออ...แมนเราไปนอนบ้านายได้ป่ะ"
"ทำไมอ่ะ ได้ดิ"
"ก็แม่เราไปต่างจังหวัดน่ะ ไม่มีใครอยู่บ้านเลย"
"ได้ๆ"
"งั้นเรากลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าก่อนนะ"
พอผมกลับไปถึงบ้าน ผมก็อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เอาอาหารให้พุตตี้แล้วออกจากบ้าน

เช้าวันพุท...
บ้านแมนมันอยู่ใกล้กับโรงเรียนครับ ใกล้ขนาดที่เดินไปโรงเรียนได้ มันจึงตื่นสายทุกวัน วันนี้ผมเลยตื่นสายไปกับมันด้วย ไปถึงโรงเรียนผมก็เห็นไอ้แม็คมันยืนคอยมองผมมาโรงเรียนที่เดิมครับ ผมทำเป็นไม่สนใจมัน (ก็จะไม่สนใจจริงๆ ด้วยครับ) วันนี้มีเพื่อนๆ จดเลคเชอเอาไว้ให้ และก็การบ้านอีกเพียบเลย เลิกเรียนวันนี้ผมไปเดินเล่นกับเพื่อนๆ เช่นเคย...

กลับมาถึงบ้าน 2 ทุ่ม ผมเอาอาหารให้เจ้าพุตตี้ทานก่อนเลยส่วนตัวเองลืมสนิท เพราะกำลังรีบจะทำการบ้านที่หยุดเรียนไป 2 วัน กับวันนี้ด้วย เยอะมากมายเลยครับ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไป ตี 3 แล้ว พอเสร็จตาก็จะปิด ความง่วงเริ่มบีบสมอง เป็นการเตือนว่าเราต้องพักแล้วนะ ไอ้เจ้าพุตตี้ก็นอนพิงขาผมอยู่ข้างๆ ผมลุกไปนอนที่เตียง พอนอนลงหัวถึงหมอน ผมหลับไปเลยครับ จนนาฬิกาปลุกตอนเช้า ตอนตี 5 ผมตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรโดยไม่ลืมที่จะเอาอาหารให้พุตตี้เหมือนเคย )ปกติแม่ทำให้นะเนี่ย) พอเสร็จแล้วผมปิดบ้าน แล้วหันหน้าจะเดินออกไปขึ้นรถที่หน้าปากซอยก็เห็นไอ้แม็คกับแม่มันกำลังจะออกจากบ้านพอดี มันลดกระจกรถลงแล้วบอกให้ผมไปโรงเรียนพร้อมกับมัน ผมปฎิเสธไปครับ...ก็ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ มัน ผมเกียดมันเห็นแล้วอยากจะลากลงมาต่อยหน้ามัน พอมันไม่เป็นผล แม่มันเลยบอกให้ผมไปด้วยคราวนี้ผู้ใหญ่ออกปากเองผมก็ไม่กล้าที่จะปฎิเสธ อีกอย่างกลัวเค้าจะถามอะไรมากมาย ก็เลยตอบตกลงไป

พอไปถึงโรงเรียนผมกราบขอบคุณคุณแม่ของไอ้แม็คอย่างที่เคยทุกครั้งที่ท่านมาส่ง แม็คมันถือกระเป๋าผมลงไปด้วย ผมเลยรีบตามลงไปจะเอาคืน แต่ก็ไม่อยากจะทะเลาะเสียงดังผมเลยเดินตามมันไปห่างๆ พอเห็นว่าตรงนี้ไม่มีใครอยู่เลย ผมเลยวิ่งเข้าไปหามัน
"แม็คเอากระเป๋าเราคืนมา"
"เราไม่คืนจนกว่าโน่จะ..."
"เราไม่มีอะไรต่อกัน เอาของ ของเรามา"ผมพูดดักคอมัน
"โน่ยกโทดแล้วกลับมาเหมือนเดิมได้ป่ะ"
"ไม่ได้หรอก...เราไม่มีเพื่อนอย่างนาย"
"แต่เรา"
"ไม่มีแต่ เอาคืนมา" คราวนี้มันยื่นกระเป๋าคืนให้ผม พร้อมกับเดินก้มหน้าไป
"แม็ค"
"นายสัญญาได้ป่ะว่าจะไม่ทำอะไรแบบนั้นกับเราอีก" ผมไม่รู้จะไปพูดกับมันทำไม สงสัยใจผมเองล่ะมั้ง มันอ่อนเกินไป
"ได้ดิ เราจะไม่ทำให้โน่เสียใจอีกเลยขอแค่เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม" มันดีใจใหญ่
"ครั้งที่สองเราคงไม่เจอกันอีกเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"สัญญา"
ผมเลยไปนั่งทานข้าวเช้ากับมันในโรงอาหาร ตอนกลางวัน พอเลิกเรียนผมก็ชวนมันไปกับกลุ่มเพื่อนผม (เพื่อนมันผมไม่ชอบขี้หน้ากวนตีนทุกตัว) พอกลับไปถึงบ้านผมเลยให้มันเอาการบ้านมาทำที่บ้านของผม ผมจะได้ทำงานในบ้านได้สะดวกไม่ต้องเทียวไปเทียวมา พอเสร็จเราต่างคนต่างอาบน้ำแล้วก็นอนเลย



จบตอนแล้วครับ...ขอคอมเม้นด้วย

แบบเรียนที่ 5

มันเริ่มบดขยี้ริมฝีปากของมันลงมาที่ปากผม ผมยังจำได้ที่มันพยายามทำกับผมครั้งก่อน ผมเกียดมัน ผมจะทำยังไงดี มันถอดเสื้อผ้าของผมจนหมดเหลือแต่บ็อคเซอร์แค่เพียงตัวเดียว แล้วมันก็เอาเข่ามากดแขนแทนมือของมัน ผมรู้สึกเจ็บแขนมากๆ มันถอดเสื้อผ้ามันออกเหมือนกัน แล้วมันก็นอนทับผม เอาเนื้อแนบเนื้อ ผิวเราเสียดสีกัน ตอนนั้นผมรู้สึกอย่างเดียว (ไม่ใช่เสียวโว้ย) ผมรู้สึกว่ามันน่าขยะแขยงสิ้นดี ทำไมมันถึงทำอย่างนี้กับผมได้ มันถอดกางเกงตัวสุดท้ายของผมออกในเมื่อผมไม่มีอารมณ์ร่วมด้วยของผมมันก็ไม่ขยายตัวหรอกครับผมดิ้นหนีมันตลอด มันก้มลงไปใช้ปากกับของผม มันพยายามที่จะทำให้ผมมีอารมณ์ร่วมกับมันให้ได้
"รังเกียดเรามากขนาดนั้นเลยหรอ ไม่มีอารมณ์เลย" มันถามผม
".........." ผมไม่ตอบมันได้แต่หันหน้าไม่มองหน้ามัน
"งั้นผมจะทำให้คุณเกียดผมมากกว่านี้"
"นายจะทำอะไรเรา"
"ก็ดูเอาเองซิ"
มันยกขาผมขึ้นผมรู้เลยว่ามันจะทำอะไรผม ผมพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะมันขู่ไว้ว่าถ้าขัดขืนเจ็บตัวอีกแน่ๆ มันเอาอะไรไม่รู้ลื่นๆ มาทาที่ก้นผมแล้วมันก็แหย่นึ้วเข้ามาในก้นผม ผมรู้สึกเจ็บมากๆ แต่ทำไงได้ถ้าขืนมันอีกผมอาจจะเจ็บมากกว่านี้ก็ได้ ปากมันก็บอกฟิดดีๆ พอมันทำได้สักพักมันก็จะเอาของมันยัดเข้ามาในตัวผม ทีแรกที่มันสัมผัสที่ก้นผม ผมร้องไห้เลยครับมันเจ็บแบบร้องไม่ออกครับ ทำอะไรก็ไม่ได้ มันดันเข้ามาทีละนิดๆ จนเข้ามาจนหมดแล้วมันก็ค้างเอาไว้อย่างนั้น สักพักมันก็เริ่มดันเข้าดันออกอย่างช้าๆ แล้วเริ่มเร็วขึ้นๆ มันเจ็บน้อยลงก็จริง ในสมองผมคิดต่างๆ นานาว่าจะทำอะไรต่อไปดีเราคงจะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วในเมื่อเราเกียดคนคนนี้เราก็ต้องห่างจากมันให้ได้มากที่สุด สักพักมันก็หยุดทำแล้วความรู้สึกต่อมาก็คือมีอะไรอุ่นๆ คล้ายของเหลวอยู่ในก้นผมมันนอนทับผมแบบหมดแรง ผมเลยดันตัวมันออก แล้วลุกขึ้นมาแต่งตัว มันก็คว้าตัวผมไว้ ผมผลักมันออก แต่ลุกไม่ขึ้นอ่ะครับ มันเจ็บก้นมากๆ ผมเลยเอามือไปแตะดูก็พบว่าก้นผมมีเลือดไหลเต็มเลย ที่นอนที่ผมพลิกตัวออกมาก็มีเลือดไหลเยอะเหมือนกัน ผมจะตายมั้นเนี่ย พอเห็นเลือดเยอะขนาดนั้นผมก็เป็นลมหมดสติไป

พอตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็ไม่เห็นมันอยู่ในห้องแล้ว ผมก็เลยคิดจะหนีกลับบ้าน แต่พอลุกมันกลับยิ่งเจ็บกว่าเดิมอีก เหมือนมีมีดกรีดลงมาที่ก้นผม ผมก็เริ่มมีน้ำตาไหลอีก ดูลอยคราบเลือดไม่มีแล้วมันคงทำให้แหละ ผ้าปูที่นอนก็เปลี่ยนใหม่ สักพักมันเปิดประตูเข้ามา ถือถาดมีข้าวต้ม น้ำเปล่า กับยา 1 ชุด. มันเอามาให้ผมทาน
"ทานซะนะ แล้วก็ทานยาด้วย จะเช็ดตัวให้ เมื่อคืนนายไข้ขึ้นน่ะ" เราไข้ขึ้นหรอ ทำไมเราไม่รู้
"เราไม่ทาน เราจะกลับบ้าน"
"แม่นายไม่อยู่ไปสัมมนาต่างจังหวัด ฝากให้นายอยู่ที่นี่" ทำไมนะ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย
"ถ้าไม่ปล่อยเราออกไปเราจะกลั้นใจตาย" ผมคิดอะไรไม่ออกแล้ว แล้วไม่รู้ว่าจะทำได้รึเปล่า
"กลั้นใจตายหรอ หึหึ" มันพูดย้อนแล้วหัวเราะ "ใจกล้าจริงๆ นะเราน่ะ"
"เราจะกลั้นใจตายจริงๆ ถ้านายไม่ปล่อยเราออกไป"
ผมตัดสินใจหยุดหายใจทันที จนผมรู้สึกว่ามันปวดที่สมองมากๆ เหมือนมีอะไรมาบีบมันเอาไว้ สงสัยเลือดคงไม่ไหลไปเลี้ยงสมองแล้ว ผมกระตุกตัวหลายที ไอ้แม็คเห็นท่าไม่ดีรีบอุ้มผมออกไปข้างนอก แล้วอยู่ๆ ผมก็หยุดหายใจจริงๆ แม็คเลยวางผมลง แล้วทำการปั้มหัวใจให้ผมตามที่เรียนมาเป๊ะๆ สลับกับเมาทูเมา จนผมตื่นลืมตาขึ้นมา แล้วหัวใจผมเต้นอีกที (ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่)
"เราเชื่อแล้วว่านายทำได้ อย่าทำอีกนะ เราจะไม่ทำร้ายนายหรือขืนใจนายอีกแล้ว เราขอโทด"
ผมมองไปรอบๆ บ้านมัน ผมเห็นทางออกแล้ว ผมเลยผลักมันออกแล้วรีบวิ่งกลับบ้าน พอไปถึงผมก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะกุญแจบ้านอยู่ในกระเป๋าการเกงนักเรียนที่ถูกเปลี่ยนไป ผมนั่งลงที่ตรงประตูหน้าบ้านอย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่รู้จะไปทางไหนดี โทรศัพท์ก็อยู่ในบ้านไอ้แม็ค ทุกอย่างอยู่ที่นั่นหมดแล้วแม็ค มันก็เดินออกมาพร้อมกับสิ่งของๆ ผมทุกอย่างที่มันเอาไปเก็บไว้
"นี่เราเอามาคืน"
".........."ผมลุกขึ้นยืนแล้วดึงของกลับมา แล้วหยิบกุญแจบ้าน
"ยังเจ็บอยู่รึเปล่า"
"เจ็บหรือไม่ มันก็ตัวของเรานายไม่ต้องมายุ่งกับเราอีกต่อไป แล้วเราจะลืมๆ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับนาย ทุกเรื่อง"
ผมเน้นคำว่า "ทุกเรื่อง" ให้ชัดๆ แล้วเปิดประตูบ้านเข้าไป ผมขึ้นไปอาบน้ำโครตจะลำบาก แสบก้นสุดๆ แต่ก็ต้องล้างออก เพราะมันมีเลือดไหลออกมาตอนที่วิ่งหนีมันออกมาจากบ้าน ทรมานก้นจังมันไม่น่าปั้มหัวใจผมเลย จะได้ไม่เจ็บอีก พอผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แล้วเลยเอายาทาแผลมาทาดู หูบแสบสุดๆ น้ำตาเล็ดเลย...แล้วเอายาแก้อักเสบมาทาน แล้วนอนพัก

"แม่ แม่ไปกี่วันน่ะ" ผมตื่นขึ้นมาเลยโทรหาแม่
"โน่หรอลูก คงสักเดือนนึงน่ะลูก"
"โหยไปซะนานเลย"
"ทำงานน่ะลูก อืมแม่เอาเงินไว้ในห้องแม่นะลูกอยู่ในลิ้นชัดหัวเตียง"
"ครับแม่"

ผมวางสายไป แล้วไปเปิดลิ้นชัดนั้น เห็นมีเงินอยู่ 20,000 กว่าบาท (โหยให้เยอะจัง) ผมเหลือบไปเห็นกุญแจรถของคุณแม่ คิดในใจ แหมอยากขับรถจังเลย ผมเลยไม่สนใจเงินแล้วมาสนใจกับไอ้กุญแจรถดีกว่า ผมหยิบมันขึ้นมา (จะเอาไปทำไมใบขับขี่ก็ไม่มี) ผมถือมันลงไปที่รถแล้วกดรีโมท ประตูก็ปลดล็อค ผมเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งด้านคนขับ (แม่นะแม่น่าจะสอนลูกขับรถมั่ง) ผมลองสตาร์ทรถดู ติดแฮะ...ดีใจๆ เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่



จบไปแล้วอีกตอนหนึ่ง...(ตอนนี้เสียวดีนะ)

แบบเรียนที่ 4

พรุ้งนี้วันเสาร์...อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องตื่นขึ้นมาตอบคำถามแม่ของไอ้แม็คว่าทำไมผมถึงไม่นั่งรถไปโรงเรียนด้วยกัน

"ตื่นแต่เช้าเลยนะเรา"
"ก็ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เล่นกับพุตตี้เลยน่ะครับแม่...ดูดิครับมันผอมลงด้วย"
"ก็มัวแต่เที่ยวเตร่ไปไหนมาไหนไม่ค่อยจะดูแลมัน" แม่ผมท่านบ่นเสร็จแล้วท่านก็ไปทำอาหารให้ผมทาน

ผมตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายหรอกครับวันหยุดเนี่ย ส่วนมากก็จะกินและนอน หนังสือผมก็อ่านนะแต่ดึกๆ โน่นแหละ เพราะมันเป็นช่วงที่ทุกคนก็รู้ดีนี่ครับ เหมาะสุดๆ เงียบสงบดี...แต่สงสัยเช้าวันหยุดแบบนี้มันจะไม่สดใสเหมือนวันทุกครั้งที่ผ่านมาซะแล้ว

"นายหนีเราไม่พ้นหรอก" เสียงนั่น มันเสียงไอ้แม็คนี่หว่า ดีนะที่มีกำแพงกั้นเอาไว้
".........." ผมไม่ตอบมันหรอกครับ แค่ผมได้ยินเสียงมัน ภาพเมื่อวานนี้มันก็ผุดขึ้นมา หลอนตอลดเวลาเลย
"เจ็บแค่นี้น่ะไม่ตายหรอก แต่ก็ขอบใจนะที่ยังอุตส่าห์แบบเราไปหาหมอ"
".........." ผมไม่อยากเห็นหน้ามันอีกแล้วครับ ผมเลยเดินเข้าบ้าน ไปนั่งดูหนังดีกว่า

วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ผ่านไปเร็วจังเลย ถึงวันจัทนร์อีกแล้ว?

ผมรีบตื่นก่อนคุณแม่จะตื่นมา ผมแอบออกจากบ้านเพื่อที่จะไปโรงเรียนเอง (ทำไมตูต้องมาลำบากด้วย) สุดท้ายผมก็มาสาย...แต่ไอ้ที่ไม่อยากเจอดันมารออยู่ที่หน้าโรงเรียน ไอ้แม็ค...ไอ้ชั่ว น่าจะปล่อยให้มันตายๆ ไปซะได้ก็ดีตามจองล้างจองผลาญกันไปถึงไหน

ผมเดินผ่านหน้ามันไป ตรงนี้มันคงไม่กล้าทำอะไรหรอกมั้ง อาจารย์อยู่กันหลายท่าน...พอผมพ้นเขตตรวจจากอาจารย์ได้ ผมก็วิ่งหนีมันไปหากลุ่มเพื่อนๆ (อยู่หลายคนอุ่นใจกว่า)

"เฮ้ย...ไปหนีใครมาว่ะ ไอ้โน่"เสียงไอ้แอ๊ดทักทาย ด้วยท่าทางของผมท่าเหมือนจะแอบๆ ใครอยู่
"ป่ะ ป่าวนะ เฮ้ยมีใครมาถามถึงเราบอกไปเลยนะว่าไม่รู้ ไม่เห็น"
"ทำไมอ่ะ"
"อย่าถามให้มากน่ะ ทำตามเหอะเดี๋ยวเลี้ยงข้าว" เลี้ยงข้าว พอพูดเสร็จมันเข้าใจเองเลยครับ แถมยังยิ้มปากกว้างด้วย ไอ้เหยิน
"เออๆ"

ผมเข้าไปหลบใต้โต๊ะอาจารย์ จนเสียงออดดังผมก็ยังจะซ่อนอยู่ในนั้น...วันนั้นทั้งวันผมโดดเรียนเลยครับผมไปอยู่ในโรงยิมอยู่กับอาจารย์พละ ผมคอยเป็นกรรมการ และสอนแทน ก็พวก ม.ต้น น่ะครับ ถ้า ม.2 - ม.3 ส่วนมากแล้วจะรู้จักผมครับ ทุกคนกลัวผมหมด ผมสั่งคำเดียวแทบจะคลานกันมาเลย ปาดเหงื่อทีนี่รีบเอาทั้งน้ำ ทั้งผ้าเช็ดหน้ามาประเคน แต่อีกด้านหนึ่งผมหนีคนๆ นึงอยู่ ทำไมผมถึงต้องหลบด้วยล่ะ ผมแกล้งรุ่นน้องเพื่อชดเชยกับที่ผมโดนไอ้แม็คแกล้งมา...สมควรมั้ยครับ

รู้ไว้ใช่ว่า...
วันทั้งวันที่ผมหนีมันมาป่วนเด็กๆ ในโรงยิมนั้น มีอีกคนหนึ่งก็โดดเรียนแล้วแอบดูผมอยู่โดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย.

พอเลิกเรียนผมสั่งให้รุ่นน้องแยกย้ายเสร็จผมเข้าไปล้างหน้าที่ห้องน้ำตรงอ่างล้างหน้าเดิมที่เป็นความทรงจำที่ไม่ดี ผมเห็นอ่างล้างหน้านั้น ภาพประวัติศาสตร์มันก็ผุดขึ้นมาอีก คิดแล้วก็สะใจนะ
"วันนั้นเราน่าจะกระทืบแมร่งซ้ำแล้วค่อยเอาไปส่งหมอ" ความคิดของผมคงดังเกินไป
"ลองเจ็บดูบ้างมั้ย" ไม่ทันสิ้นเสียงซาตาน หน้าผมก็ถูกกดลงไปในอ่างล้างหน้าที่ผมรองน้ำเอาไว้ มันทำกับผม 2-3 ครั้ง โครตทรมานเลย แล้วมันก็ดึงผมขึ้นมาโดยเอามือมันมาจับที่ไหล่ผมไว้ไม่ให้ผมล้มลงเพราะหมดแรงไปแล้ว
".........."
"เป็นยังไงบ้างล่ะ บอกแล้วไงคนดี ถ้าทำตัวดีๆ ก็ไม่มีปัญหาหรอกแต่ถึงอย่างไรนายจะตายไปไม่ได้เราไม่ทำหรอก นายต้องเป็นของเรา" ถึงผมจะอยากต่อยหน้ามันผมก็ทำไม่ได้ ไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย เข่าผมอ่อน ถึงครั้งที่มันปล่อยไหล่ผม ผมก็ถึงกับล่วงลงไปกองอยู่กับพื้น

หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว และมารู้สึกตัวอีกที ในความคิดผมนะ ผมว่าที่นี่มันนรกชัดๆ มันเป็นห้องนอนที่เหมือนห้องฆ่าสัตว์ซะมากกว่า ทั้งรก ทั้งสกปรก เห็นอับมากๆ ถึงผมจะไม่เคยขึ้นมาที่ห้องนี้แต่ผมก็พอจะเดาออกว่าที่ไหน (บ้านไอ้แม็ค) ชุดนักเรียนผมถูกเปลี่ยน ตัวผมที่สกปรกถูกชำระล้างจนสะอาด ตอนนี้ผมอยู่ในชุดนอนของไอ้เลวแม็ค สักพักผมได้ยินเสียงเหมือนคนเดินเข้ามาในห้อง ผมเลยแกล้งหลับต่อ"แมวน้อยของผมยังไม่ตื่นอีกหรอ ตอนนิ่งๆ นี่น่ารักจังนะ ไม่ร้ายเหมือนตอนตื่น" มันพร่ำพรรณาอะไรของมันนักหนานะ "วันนี้ผมจะทำให้แมวน้อยมีความสุขมากที่สุดเลย แมวน้อยต้องชอบแน่ๆ " มันเอามือมาลูบไล้ตามหน้าตามตัวของผม ไปเรื่อยๆ ทั้งไซร้คอ ไซร้ตัวของผม ผมจะทำไงดี ผมอยากจะหลุดพ้น ใครก็ได้ช่วยผมทีเถอะ ผมเป็นผู้ชายนะ...ผมไม่อยากเป็นเมียใคร ผมทนไม่ไหวแล้ว พอมันกำลังจะถอดเสื้อมันออกผมถีบสุดแรงจนมันตกลงไปที่พื้นพรหม ผมเตะมันไปอีกที จากนั้นผมรีบวิ่งไปที่ประตู แต่...? ผมเปิดประตูไม่ออก มันล๊อคจากด้านนอกนี่นา ไอ้เลวแกทำกับฉั้นได้ไง มันลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วยิ้มประหยิ่ม สายตาเหยี่ยวของมันดูร้ายกาจมากๆ ผมถอดชิดกับประตู มันเข้ามาถึงมันต่อยเข้าที่ท้องผม ทีเดียวผมก็จุกจนไม่มีแรงจะสู้แล้ว มันลากผมขึ้นกลับไปที่เตียง ตอนนี้ผมได้แต่ภาวนาให้แม่มันกลับมาเร็วๆ แล้วมาช่วยผมด้วย มันเริ่มไซร้ผมอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง...



จบอีกตอน...

แบบเรียนที่ 3

หลังจากวันนั้น...ผมก็ไม่กล้าที่จะเจอมันทั้งที่บ้านและในโรงเรียน
-ถ้าเป็นที่บ้านผมมักจะกลับบ้านดึกๆ ทุกๆ วัน เท่าที่จะทนท่านแม่เอ็ดไหว.
-ถ้าเป็นที่โรงเรียน เราเรียนกันคนละห้องครับ ไม่เจอหรอก (คิดไปเองนะ) สักวันต้องเจอ.

ล่าสุด...ผ่านไปครึ่งเทอมก็มีสอบเก็บคะแนน (เก็บไปเพื่ออะไรรู้ทั้งรู้นะว่าสอบไปก็ผ่านหมดทั้งโรงเรียน) แต่ก็สอบไปตามระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการ.

สอบเสร็จผมนัดเพื่อนๆ เท่าที่มี...ผมชวนไปดูหนังกัน (จ่ายเองนะโว้ย)
"เฮ้ยนางเอกไม่สวยเลยว่ะ เอามาแสดงได้ไงวะ" ไอ้แอ๊ด พูดหลังจากดูจบ (ทำไมมันไม่พูดในโรงวะ)
"แต่เค้าก็ฝีมือดีนะมึง" ผมตอบกลับ
"ไอ้โน่มึงไม่ต้องมาพูดเลย ก็มึงหลับกูเห็น" อ้าวหรอ...
"ก็ ก็...เฮ้ย ขอหลบหน่อย" ผมเห็นไอ้แม็คเดินกับพวกไวๆ ผมเลยไปหลบอยู่หลังไอ้แมนมัน
"หลบไปไหนโน่ ไปหาที่บ้านก็ไม่เคยจะกลับเร็วเลยนะ" มันมาจากทางไหนเนี่ย อุตส่าหลบแล้วนะโว้ย
"เฮ้ยไม่ได้หลบ...อะไรกัน ไปหาเราทำไมที่บ้าน อีกอย่างนะเราไม่ได้มีอะไรต่อกันเลยสักอย่าง แค่บ้านอยู่ติดกัน" ผมโดนลากออกมาจากกลุ่มเพื่อนโดยมีเพื่อนของไอ้แม็คกันเอาไว้ (ปากยังดีได้อีกนะเรา)
"อยากเจ็บตัวหรอ ปากดีนัก" มันผลักไหล่ผม จนผมเข้าไปอยู่ในซอกตึก สงสัยชีวิตของสุดหล่อจะจบลงในที่แคบๆ แบบนี้เป็นแน่แท้เลย
"ไม่เอาน่าแม็ค นาย เอ่อ...นาย อยากจะเจอเราทำไมล่ะ" เสียงผมเริ่มอ่อยๆ ลงเรื่อยๆ เพราะรู้ตัวว่าไม่มีใครที่จะช่วยได้แน่ๆ
"ก็จะไปติวหนังสือด้วยเราเรียนไม่เก่งนะ" มันพูดเสียงเรียน แต่ได้ใจความ "จะหลบหน้ากันไปถึงไหน...ห๊ะ" มันตะคอกเลย
"ก็ ก็ ...ก็ได้ ไม่หลบแล้ว วันนี้เลยดีมั้ย"
"วันนี้จะไปทันอะไรล่ะ สอบเสร็จไปแล้วโว้ย" มันยังตะคอยไม่หยุด
"งั้นเอางี้ เราเลี้ยงข้าวนาย ทานข้าวก่อนนะจะได้ใจเย็นๆ" มันเย็นลงจริงๆ คับ
"ก็ได้"

ผมพามันไปทานข้าว (2 คน) ที่ร้านแถวๆ บ้าน พอมันทานเสร็จมันบอกว่า "ไม่ต้องจ่ายเราจ่ายเอง" แล้วมันจะเรียกว่าเลี้ยงหรอ เศร้าใจกับมันจริงๆ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เข้าใจยากจริงๆ ไอ้ตี๋บ้า...

กลับมาเกือบจะถึงบ้าน อยู่ดีๆ มันนึกอะไรขึ้นได้ก็ไม่รู้ มันดึงมือผมให้ไปไหนกับมันก็ไม่รู้ (จะตายมั้ย แค่มันดึงมือผม ก็เหมือนกับว่ามือไม่ได้อยู่กับผมแล้ว) มันพาผมขึ้นรถแท็กซี่ "ไปพารากอนครับ" มันจะไปทำอะไรวะ ผมมองหน้ามันด้วยความฉหงนสุดๆ งงครับ จนมากระจ่างใจก็ตอนมาถึง มันพาไปดูปลาครับ มันบอกว่า "เราเพิ่งเคยมากรุงเทพฯ อยากมาดูปลาที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าชวนเพื่อนคนอื่นเดี๋ยวหาว่าบ้านนอกเข้ากรุง" ผมก็เลยเก็ตทันทีเลยว่ามันนึกไอ้นี่ได้

"พรุ้งนี้โน่ไปโรงเรียนพร้อมเรานะ แม่นายจะได้ไม่ต้องขับรถไกลๆ สงสารท่านบ้าง" มันพูดขณะอยู่บนรถแท็กซี่
"แต่..."
"ถ้านายพูดมากเราจะฆ่านายปิดปากหลังหมู่บ้าน" แมร่งโครตโหดครับ เรื่องจริงที่มีในคนๆ นี้ก็คือ มันพูดจริงทำจริง ปัจจุบันนี้มันมักจะบอกผมเสมอว่า (นายก็รู้ว่าเราทำจริง) ผมได้ยินทุกวันเลยครับ
"เอ่อ...ก็ได้ แต่เราลงหน้าโรงเรียนนะไม่เข้าไปในโรงเรียน"
"ทำไม"
"เรามีเหตุผลของเรา...นายไม่ต้องรู้หรอก" ที่จริงก็คือผมกลัวคนอื่นหาว่าผมเป็นอะไรกับมัน ขี้เกียจตอบคำถาม
"เรื่องของนาย และตอนเลิกเรียนด้วย"
"เฮ้ยไม่ได้เลยอันนี้สำคัญสุดๆ เราต้องให้เวลากับเพื่อนๆ อีกอย่างนายไม่ใช่เจ้าชีวิตเรานะ"
"เออ...ปากดีนัก ไม่กลับก็ไม่กลับแต่ถ้ากลับดึกมาติวให้เราไม่ทันเรานอน เช้ามาเจอดีแน่"
"จะลองดู" ถึงหน้าบ้านพอดีผมปากดีเลย ผมรีบลงจากรถแท็กซี่ทันที แล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน

"แม่ครับพรุ้งนี้ผมไปโรงเรียนกับแม็คเลยนะครับ แม่จะได้ไม่ต้องไปส่งผมมันไกล"
"แล้วแม่เค้าไม่ว่าหรอลูก"
"ไม่หรอกแม่ มันบอกแม่มันแล้ว"
"พูดเพราะๆ กับเค้าหน่อยสิ เดี๋ยวนะรู้สึกว่าจะพูดไม่เพราะบ่อยๆ นะลูก"
"ขอโทดครับแม่"

แล้วนั่นก็เป็นการเริ่มต้นที่ผมต้องไปโรงเรียนพร้อมกับมันทุกวันเลย แต่ตอนเลิกเรียนผมหนีมันได้ทุกวันแหละครับ แต่ตอนนั้นผมก็มีคำถามนะครับว่าทำไม มันไม่ได้เป็นอะไรกับเราซักหน่อย จะมาบังคับเราได้ไง พักหลังมานี่ผมพยายามจะหาเรื่องทะเลาะกับมันให้ได้มากที่สุดเพื่อที่มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมอีก

"แม็ค เราว่าเรารบกวนนายและครอบครัวนายมากไป แล้วนายก็ควรที่จะเลิกยุ่งกับชีวิตเราได้แล้วนะ เราไม่ใช่ทาสของนายที่นายจะคอยสั่งให้ทำอะไรตามใจนายได้นะ" ผมทะเลาะกับมันในโรงอาหาร มันบังคับให้ผมไปนั่งกับพวกมัน
"ทำไมเราทำอะไรไม่ดี" เสียงเรียบๆ แต่ดูแล้วเหมือนน้ำนิ่งไหลลึก "ถ้าเราต้องการอะไรเราต้องได้สิ่งนั้นมาเป็นของเรา"
"เราไม่ใช่สิ่งของที่นายอยากได้นายก็หยิบมาใช้นะ เราก็มีชีวิตเป็นของเรา" ตอนนี้มีคนให้ความสนใจมากกว่าเดิม ก็เกือบๆ ทั้งโรงเรียนแล้ว
"แต่นายเป็นของเรา" ผมได้ยินคำนี้ผมต่อยหน้ามัน แล้วผมต่อยมันไปอีกหลายที
"เราไม่เป็นของใคร แล้วนายก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนเราหรือแม้แต่จะเป็นคนรู้จักเลย" ผมวิ่งออกจากตรงนั้น

เมื่อผมคิดว่าน่าจะพ้นจากไอ้แม็คแล้ว...ผมก็นั่งลง ข้าวก็ไม่ได้ทาน หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย ถ้ามันตามมาทันตอนนี้คงจะต้องแย่แน่ๆ เลย

ผมนั่งหลบอยู่ในห้องล็อคเกอร์ ในโรงยิม...รู้สึกเหนื่อย เนื้อตัวก็เลอะเทอะไปหมด ผมเลยไปล้างหน้า แต่พอผมเงอหน้าขึ้นมาผมเห็นไอ้แม็คมันยืนอยู่ข้างหลังแล้ว ผมหันตัวไปประจันหน้ากับมัน เป็นไงเป็นกันถึงผมรู้ว่าผมสู้มันไม่ได้หรอกแต่คราวนี้ผมจะสู้จนสุดแรงเลยหล่ะ มันก้าวเข้ามาทีละก้าว มันไม่พูดอะไรเลย จนลมหายใจของผมกับมันแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกันเลย มันก็พูดขึ้น "เราบอกว่านายเป็นของเรา นายก็ต้องเป็นของเรา" ทันทีที่มันพูดจบ มันจับหน้าผมขึ้นแล้วจูบลงมา มันพยายามที่จะดันลิ้นเข้ามา ผมเม้มปากสุดๆ เกิดมาจากท้องพ่อ ท้องแม่ ไม่เคยจูบกับผู้ชายด้วยกันเลย ผมเคยแต่กับผู้หญิง ผมรับไม่ได้จริงๆ ผมผลักมันออก คราวนี้ผมไม่ต้อยมันหรอกครับไม่เจ็บมือ ผมถีบยอดอกมันเลย แล้วด้วยแรงถีบของผมนั่นแหละมันกระเด็นหัวมันไปฟาดพื้น ผมเห็นเลือดชั่วมันออกมาเต็มเลยครับ ใจนึงก็อยากจะทิ้งให้มันตายอยู่ตรงนั้น แต่อีกใจก็สงสารมันอีก สับสนครับ แต่ผมก็แบกร่างมันขึ้นมา ผมให้มันขี่คอแล้วพามันไปห้องพยาบาล...

ผมไม่รอให้มันออกมาจากห้องพยาบาลเพื่อจะมาทำอะไรกับผมอีกเป็นแน่ ภาพที่มันทำกับผมในห้องน้ำนั้น ผมจำได้ติดตาผมรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด ผมเสียใจระคนกับความสับสนว่าไอ้แม็คมันเป็นอะไรกันแน่ มันจูบกับผมเหมือนกับว่าผมเป็นผู้หญิงของมันนั้นหรือ ผมจะไม่ยอมให้มันทำแบบนั้นอีก


จบตอนแล้วครับ.....ขอคอมเม้นด้วยนะครับ

แบบเรียนที่ 2

ผมเดินลงไปในครัว ผมเอาโอวัลตินมาชงใส่แก้ว แล้วที่ขาดไม่ได้ก็คือยาถ่ายผมเอาใส่ลงไป พอประมาณครับ กลัวว่ามันจะตาย ผมยังไม่อยากติดคุก (ที่คุณทำอยู่นั้นมันก็คุกนะครับ)

พอผมเดินออกมาที่ห้องรับแขก ผมเห็นมันจ้ออยู่กับท่านแม่ โหย...ยังกะปม่ลูกกันแน่ะ แม่เรียกมันว่าลูกแม็คทุกคำเลย (อิจฉสุดๆ)
"อ่ะนี่นาย เอ้ย...แม็ค โอวัลตินเย็น พิเศษสำหรับเพื่อนใหม่ ทานให้หมดนะ ไม่หมดคนทำเค้าจะเสียใจ" มันทำหน้าสลดนิดๆ ครับ มันคงจะทราบชะตากรรมของมันได้ไม่มากก็น้อย ส่วนแม่ผมหรอครับ ท่านไม่เคยเห็นผมทำอะไรเลย ท่านก็แปลกใจอยู่ แต่ถึงกระนั้น แม่ก็ส่งเสริมให้มันทานให้หมด
"ขอบใจนะ โน่..." มันลังเลนิดหน่อย แต่มันก็ดื่มทีเดียวหมดแก้วเลย มึงตายแน่..
"เออ นี่กระเป๋าเราใช่มะ ขอบใจนะที่เอามาให้"
"แล้วลูกโน่ ลูกไปยังไงมายังไงล่ะกระเป๋าลูกถึงได้ไปอยู่กับลูกแม็คได้" ยังจะลูกแม็คอีกนะแม่ ไม่เห็นสิ่งที่มันทำกับลูกรึไงกัน ที่หน้ากับแขนผมเนี่ย
"อ๋อไม่อะไรหรอกครับ ผมลืมน่ะครับ โชคดีนะเนี่ยที่แม็คเอามาให้ด้วย" ผมยิ้มแสยะใส่มัน แล้วทำท่าเชือดคอให้มันด้วย แม่ไม่เห็นหรอก
"เนี่ย ทีหลังอย่าไปมีเรื่ออีกนะลูก ถ้าไม่ได้ลูกแม็คช่วยไว้...ขอบคุณเค้าสิลูก"
"ฮ๊ะ...อะไรนะ ผมมีเรื่องอะไรที่ไหน"
"ก็ที่แขนลูกไง อุ๊ย...หน้าด้วยหรอลูก ดีนะที่ลูกแม็คเคยฝึกมวยมา" ถึงว่าอ่ะดิทำไมหมัดมันถึงได้ไวกว่าเรา แต่เราไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครนี่นา
"เอ่อ คุณแม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวที่บ้านรอทานข้าวเย็นน่ะครับ" ไปเลย รีบๆ ไปให้ไกลๆ เลย
"จ๊ะ ขอบใจนะลูกแม็คว่างๆ ก็มาเล่นเป็นเพื่อนโน่เค้านะลูก แม่ยินดีเสมอ"
"ไม่อยากรบกวนเพื่อนมากๆ นะครับเดี๋ยวไม่มีเวลาอ่านหนังสือ งั้นเดี๋ยวโน่ไปส่งแม็คเค้าก่อนนะครับ"
"จ๊ะลูก"
ผมเดินออกมาส่งมัน (สั่งเสียมันก่อนตายน่ะครับ)
"ทำดีต่อหน้าคนอื่น ลับหลังนายนี่มันเลวสุดๆ เลย" ผมด่ามันทันทีที่พ้นจากแม่
"นายใส่อะไรลงไปในโอวัลตินน่ะ เรารู้สึกปวดท้อง"
"ออกฤทธิ์แล้วหรอ โชคดีนะ ทำอะไรกับเราไว้ อย่าคิดนะว่าจะทำได้ฝ่ายเดียว"
"นี่นาย..." มันกระชากคอเสื้อผมจนตัวผมลอยเลย
"มีแรงก็ต่อยเราดิ" ผมท้ามันที่มันทำท่ากำหมัด จะต่อยผม
"ฝากไว้ก่อนเถอะ" มันปล่อยผมแล้วเดินกลับบ้านไป พร้อมกับกรรมที่เดินตามเป็นเงามัน

วันนี้ผมตื่นแต่เช้าด้วยความสดชื่นที่สุด เพื่อที่จะได้ไปดูหน้าคนที่มันทำร้ายผมไว้ ว่ามันเป็นยังไงบ้าง ผมให้แม่รีบออกจากบ้านเร็วๆ จะได้ไปดักรอสมน้ำหน้ามันที่หน้าโรงเรียน พอผมไปถึงโรงเรียนผมยืนรอมันจนเสียงออดดัง ก็ไม่เห็นวี่แววว่ามันจะมาโรงเรียน ผมเริ่มที่จะกลัวแล้ว กลัวว่าเราจะทำมันแรงเกินไปรึเปล่า มันจะเป็นอะไรมั้ย (จะไปเป็นห่วงศัตรูทำไมเนี่ย) ผมสะบัดไล่ความกังวลออกไปแล้วเดินเข้าโรงเรียน ปกติครับวันนี้ผมซ่าเหมือนเดิม ตามที่บอกในสายตาคนอื่นผมคือคนหล่อที่เป็นคนเลวในสายตาทุกคนในโรงเรียนมาตลอดทุกปีอยู่แล้ว แต่กิจกรรมในโรงเรียนผมไม่เคยพลาด ผมทำทุกอย่างเท่าที่โรงเรียนจะมีให้ทำ แล้วผมก็ได้ถ้วยรางวัลมาจนจะท่วมบ้านตายอยู่แล้ว (ผมดีในสายตาอาจารย์ทุกท่าน) และผมเรียนเก่ง เข้าปีนี้ผมเลือกที่จะเรียนวิทย์-คณิต. พอเลิกเรียนผมเดินผ่านหน้าบ้านนายแม็คนั่น บ้านมันเงียบๆ ยังไงไม่รู้ ทำไมวันนี้มันไม่ออกมาทะเลาะกับเราอีกนะ อ้าว...เออมันคงจะเข็ดขยาดจนไม่กล้าออกมาแล้วมั้ง

"โน่ลูก วันนี้เราไปเยี่ยมลูกแม็คด้วยกันเลยนะ เพื่อนเราเค้าไม่สบายน่ะ อยู่ที่โรงพยาบาล..."
"หรอครับ" หน้าผมเหลือสองนิ้ว. ผมไม่กล้าจะไปหรอกครับ มันจะตายมั้ย ผมมึนๆ แล้วเหมือนจะมีตารางมากั้นอยู่ตรงหน้า
"อ้าว...อย่าแกล้งไม่สบายเลยลูกแม่รู้ลูกแม่คนนี้น่ะร้อยวันพันปีไม่เคยจะป่วยกับใครเค้า ทีนี้จะป่วยเลยนะ เพื่อนเราน่ะไปเยี่ยมเค้าหน่อย" แม่เห็นผมทำท่าแกล้งไม่สบาย (ผมไม่สบายใจตะหากล่ะครับคุณแม่)
"คร๊าบๆ ไปก็ได้คร๊าบ" เสียงอ้อนแบบนี้ไม่มีใครหรอกนอกจากผมน่ะ

พอไปถึงโรงพยาบาล...ผมไม่ยอมเข้าไปในห้องที่ไอ้แม็คมันนอนใกล้จะตายอยู่ ผมกลัวว่าถ้ามันตายต่อหน้าแล้วมันจะตามพยาบาทผมไปทุกๆ ชาติมั้ย แต่ผมก็โดนท่านแม่ลากเข้าไปในห้องนั้นจนได้ ผมเห็นมันนอนให้น้ำเกลืออยู่ มันหลับครับ ผมไปยืนดูมันข้างๆ ส่วนแม่ผมน่ะหรอออกไปคุยกับแม่ไอ้แม็คมันข้างนอก ผมเห็นมันผมก็พูดว่า "ขอโทดนะแม็ค เราไม่ได้ตั้งใจจะให้นายเป็นมากขนาดนี้" แล้วไอ้น้ำบ่อน้อยเสือกไลกแหมะลงไปที่แขนมัน มันลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

"แค่คำขอโทดน่ะ แค่นี้เราก็ยกโทดให้แล้ว" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ สายตาของมันไม่เหมือนกับไอ้แม็คคนก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว มันไม่โกรธเราจริงๆ หรอ
"เราขอโทดนะแม็ค"
"หมอบอกว่าอาหารเป็นพิษน่ะ เรารู้ว่านายใส่ยาลงไป ก็สมควรแล้วแหละ เราไปทำนายเอาไว้"
"ยาถ่ายน่ะ"
"มันไม่ถ่ายหรอก หมอบอกว่ามันเหมือนกับสารหนู"
"เฮ้ย...เราไม่รู้นะ ก็ข้างขวดเค้าเขียวว่าห้ามทาน เราก็คิดว่ายาถ่าย"
"ช่างมันเถอะ ดีนะมาถึงโรงพยาบาลทันไม่งั้นถ้าเราตายไปเราจะตามพยาบาทนายไปทุกๆ ชาติเลย"
"เหอะๆ ลุกให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาแก้แค้น" ผมแกล้งทุบมันที่ท้อง ทั้งๆ ที่รู้นะว่ามันเพิ่งจะล้างท้องมาหมาดๆ
"โอ้ย...ให้ออกไปก่อนเถอะ จะแก้แค้นให้สาสมเลยคอยดู" สายตาน่ากลัวๆ มันกลับมาอีกแล้วครับ ดีได้แป๊บเดียวเองอ่ะ


จบตอนแล้วครับ.....ขอคอมเม้นด้วยนะครับ

แบบเรียนที่ 1

"โน่ โน่ลูก ตื่นได้แล้วลูก"
"....." ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก
"น้องโน่ถ้าน้องโน่ไม่ตื่น แม่จำเป็นต้องให้ลูกลาออกจากโรงเรียนแล้วไปไถนานะลูก"
"ครับแม่ ขออีก 5 นาที นะครับ" มีการต่อรองด้วยหรอ...
"เปิดเทอมวันแรก ลูกนัดกับเพื่อนๆ ไว้แต่เช้าไม่ใช่หรอลูก"
ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ท่านแม่ของผมไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แม่ผมตกใจเพราะว่าผมกระโดดลุกขึ้นจากเตียงเร็วมากๆ เพระเหตุผลเดียว คือเพื่อน (บรรดาแฟนคลับ N-FC.(โน่แฟนคลับ))

ผมมักจะแค่วิ่งผ่านน้ำ...แล้วรีบเอาชุดที่แม่เตรียมไว้มาใส่ รวมแล้วมักจะเสร็จภายใน 15 นาที ขาดเกินไม่เกิน 30 วินาที

"แม่ครับบ้านข้างๆ เรามีคนย้ายมาอยู่แล้วหรอครับแม่"
"ใช่ลูก เพิ่งย้ายมา เมื่อวาน ลูกไม่เห็นหรอ ลูกชายบ้านนั้นก็น่าจะรุ่นๆ เดียวกันกับลูกนะ"
"ครับ"

หลังจากที่ผมได้สังเกตุจากการนั่งรถเก๋งของท่านแม่ผ่านหน้าบ้านนี้ (บ้านข้างๆ ผมเนี่ยแหละ) ผมเห็นเด็กวัยรุ่นกำลังเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ใส่ชุดนักเรียนกำลังขึ้นรถเก๋งคันใหญ่ (ใหญ่กว่าผมอีก) หน้าตาก็งั้นๆ แหละ แต่เอ้...มันใส่ชุดโรงเรียนเดียวกับผมนี่ สงสัยจะเด็กใหม่ แน่ะมันยิ้มให้ผมด้วย...เชอะ ไม่สนหรอก.

"ถึงโรงเรียนซักที แม่อ่ะขับรถช้า เห็นมั้ยผมมาช้ากว่าเพื่อนเลย" แฟนคลับมารออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนครับ
"แหมใครกันล่ะตื่นช้าเองมาโทดแม่ไม่ได้นะ ไปๆ ไปได้แล้ว..."

พอผมลงจากรถ น้ำตาผมก็ต้องหลั่งรินเป็นสายธารไหลไม่หยุด...ไอ้แฟนคลับที่ผมนัดไว้ ไม่ได้มารอผมอีกแล้ว แต่ดันไปรอไอ้ตี๋ ที่มากับรถเก๋งคันใหญ่ บ้านข้างๆ ผมนี่เอง ผมจึงเดินก้มหน้างุดๆ ผ่านเข้าโรงเรียนไป แล้วไปนั่งเศร้าอยู่ที่ริมสระน้ำของโรงเรียน

"นี่ๆ นายน่ะ นายนั่นแหละ..." ผมหันไปตามเสียงเรียก เมื่อสักครู่...?
"มี อา อะ รา ราไร หรอ...เรียกฉั้นมีปัญหาอะไรหรอไอ้ตี๋" ผมเสียงตะกุก ตะกัก ทีแรกที่หันไปเจอไอ้หมอนั่น แต่พอเอาสติกลับคืนมาได้ ผมก็ต้องวางมาดเข้มไว้ก่อน แต่ไอ้ที่ว่าเค้าว่าไอ้ตี๋นี่ ตัวเองไม่ตี๋หรอไง...
"เอ่อ เราชื่อแม็ค ยินดีที่ได้รู้จักนะ เมื่อวานเห็นนายที่ข้างบ้าน เราน่าจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีได้นะ" มันพูดเหมือนจะเป็นรางดีนะ แต่สายตามันกุ้มกริ่ม ดูมีเลศนัยยังไงชอบกล
"ใครถามนายฮะ ไม่ได้อยากรู้จักซักหน่อย...นายมาทางไหนไปทางนั้นเลย" ผมชี้ไปทางเดิมที่มันน่าจะเป็นทางที่มันเดินมา
"ขอโทดนะครับ พอดีไม่ทราบว่าคนกรุงเทพฯ หน้าตาก็ดี แต่ทำไมนิสัยแย่แบบนี้" มันพูดจบมันก็เดินยิ้มแสยะออกไป เฮ้ย...นั่นมันด่าเรานี่หว่า
"เฮ้ยๆๆ...นี่นาย รอเดี๋ยวดิ" พอมันหยุดผมกะจะเข้าไปต่อยมันสักหมัดสองหมัด แต่ผิดคาดครับ มันหันหลังกลับมาพร้อมกับหมัดตรงเข้าที่โหนกแก้มเต็มๆ เลย ผมล้มลงไป พอดีมีคนเริ่มเข้ามาในโรงเรียนเยอะแล้ว มันเลยฟอร์ม จะช่วยพยุงผมขึ้น ในสายตาคนอื่นเป็นยังไง แต่ในสายตาผมมันเลวที่สุดครับ ผมลุกได้ผมผลักหน้าอกมันแล้วต่อยหน้ามันคืนไปหนึ่งที คนที่เห็นผมตอนนั้นในสายตาพวกเค้าผมคงเลวในสายตา ผมถูกใส่ร้ายอยู่นะ

ออด......ๆ เสียงเตือนให้เข้าแถวดังขึ้น ผมไม่ไปหรอกครับ ใครจะเอาหน้าช้ำๆ ไปเสนอหน้า หน้าเสาธงได้ล่ะ ผมหนีไปหลบอยู่ที่ซ่อนของผมสมัย ม.ต้น น่ะครับ คือหลังโรงยิมนี่เอง...

พอตอนเข้าเรียน เพื่อนๆ ที่ไม่รู้ว่าหน้าผมไปโดนอะไรมาก็มาถาม ผมก็ตอบไปว่าลื่นหกล้มไป ใครจะไปบอกว่าต่อยกับไอ้เด็กใหม่เล่า

วันนี้ผมยังไม่ต้องไปเรียนพิเศษครับ เพราะว่ายังไม่มีคอส...เลิกเรียนผมเลยกลับบ้านพร้อมกับ ความเซ็งโครตๆ เลย ผมกำลังเดินเข้าใกล้จนจะถึงบ้านและ ผ่านสนามเด็กเล่น แล้วจู่ๆ กระเป๋านักเรียนของผมก็โดนสุนัขคาบไปครับ ไอ้ตี๋อ่ะครับ...ผมหันกลับไปพร้อมกับสายตาที่พยาบาทต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อเช้า ผมกำหมัดแน่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมเหนี่ยวเต็มๆ แรงกะไว้ที่ตรงเบ้าตามันเลย แต่มันหลบได้ครับ แล้วผมที่ออกมาก็คือ ผมได้แผลที่แขนเนื่องจากลมล้มลงไปกับพื้นลื่นๆ ที่มีทรายบางๆ บนถนน ผมเจ็บครับ แต่ผมก็ไม่ได้กระเป๋าคืนอยู่ดี มันถือกระเป๋าผมไปด้วย แล้วมันก็เดินเข้าบ้านมันไปเลย ผมเลยเดินกระเผลกๆ เข้าบ้านไปล้างแผล ในใจผมมีแต่ไฟกับไฟ ผมสัญญากับตัวเองว่าผมจะอยู่ให้ห่างจากตัวอันตราย ตัวนี้ให้ได้มาก ถึงมากที่สุด...ผมขึ้นห้องไปนอนเอกเขนก เล่น PSP. อยู่บนเตียง ไม่นานผมได้ยินเสียงรถแม่กลับมาแล้ว ไม่เกิน 2 นาที แม่ก็เดินเข้ามาในห้อง ผมไม่เคยล็อคห้องหรอกครับ ผมไม่เคยมีความลัพธ์กับท่านแม่ แต่แม่ผมเคาะประตูก่อนทุกครั้งนะ (มารยาทงามยันลูก)
"ลูกโน่ เนี่ยเพื่อนลูกน่ะเค้าเอากระเป๋ามาคืนน่ะ เค้ารออยู่ข้างล่างน่ะลูก"
"อะไรนะแม่ ไอ้...เอ้ย นายคนนั้นบอกแม่หรอครับว่าผมเป็นเพื่อนเค้า"ผมเอานิ้วชี้ตัวเองชี้หน้าตัวเอง แม่ก็งง
"อ้าว ไม่งั้นเค้าจะรู้จักลูกได้ไงล่ะ"
"ครับ เดี๋ยวผมลงไปนะแม่" ผมกำลังคิดแก้แค้นไอ้หมอนั่น มันอุตส่าห์มาให้เชือดถึงที่ ต้องเอาให้สาสมกับที่มันได้ทำไว้กับผม

จบตอนแล้วครับ...ขอคอมเม้นด้วยนะ

รักนี้...นิรันดร์

"ความรู้สึกตั้งแต่แรกพบกับนาย นายนี่มันตัวอันตราย และเราต้องอยู่ให้ห่างนายให้ได้มากที่สุด แต่สุดท้ายก็หนีนายไม่พ้นอยู่ดี" นี่เป็นความรู้สึกแรกเมื่อเค้าทั้งสองคนได้พบกันในวันเปิดเทอม ม.4 ...

ผมชื่อนายสุทธิศักดิ์ เพิ่มพูนสวัสดิ์ ครับชื่อเล่นน้องโน่ครับ (มาจากแม่ผมชอบพี่นีโน่ครับเลยเอามาสั่นๆ แค่โน่) ผมเป็นลูกชายคนเดียวครับ เอ้ย...ลืมสนิทเลยมีน้องคนนึง มันชื่อว่าน้องพุตตี้ ครับมันเป็นน้องสุดน่ารัก แปลกใจมั้ยครับว่าทำไมชื่อเหมือนสุนัขเลย ใช่แล้วครับคุณทายถูก มันเป็นสุนัขพันธุ์ทางน่ะครับผมเก็บมาเลี้ยงเอง ทีแรกแม่ก็ว่าจะเลี้ยงไหวหรอแล้วจะมีเวลามาดูแลมันหรอ ไม่ต้องห่วงครับแม่ผมน่ะเอามันนอนด้วยทุกวันเลย...

กิจวัตรประจำวันของผมนั้นนะหรอครับ...ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ก็ตั้งแต่ท่านแม่ของผมปลุกผม (ดึงร่างของผม) ขึ้นมาผมก็ล้างหน้า อาบน้ำ แต่งตัว นั่งรถไปโรงเรียนกับท่าน (เดี๋ยวจะพูดถึงกิจวัตรในโรงเรียนทีหลังแล้วกันนะครับ วีระกรรมของผมเยอะมากๆ เลย) เลิกเรียนก็ต้องไปเรียนติวเพิ่ม ก็ผมมันสมองต่ำเลยต้องจำเรียนเพราะแม่บังคับ หลังจากเรียนพิเศษก็ไปเที่ยวห้างฯ กับเพื่อนๆ ไอ้ที่ชอบตอนกลับบ้านนี่แหละครับผมจะได้เดินทะเลาะกับไอ้คนบ้านข้างๆ ผมเนี่ยน่ะทุกวันมันปากดีครับ...

มาถึงกิจวัตรในโรงเรียน (มันจะคล้ายๆ กับกิจวัตรตอนเดินกลับบ้านแหละครับ) ผมมักจะไปถึงโรงเรียนแต่เช้าตรู่...พอไปถึงกิจกรรมแรกของผมก็คือ "เปิดประตูโรงเรียน" ครับ จริงๆ นะ เพราะว่าที่ทำงานของท่านแม่ผมน่ะมันไกลจากโรงเรียนผมมากผมจึงต้องมาแต่เช้าแต่ลุงยามยังไม่เปิดประตูเลยครับ (โรงเรียนผมอยู่แถวสุขุมวิทครับ หลายคนคงจะรู้จักนะดังจะตาย...ส่วนที่ทำงานแม่ผมน่ะหรอแถวๆ บางแคน่ะครับ) เห็นมั้ยครับมันไกลกันคนละโยชเลยนะ กิจกรรมที่ 2. ก็คือยืนรอแฟนคลับครับ ผมมีแฟนคลับนะครับ พอแฟนคลับผมมาจนครบแล้วผมมักจะบอกให้พวกเค้ามาให้ทันตอนผมเปิดประตูโรงเรียน ผมทำแบบนี้มาตั้งแต่ ม.ต้น น่ะครับ กิจกรรมที่ 3. เล่นบาสโชว์สาวๆ ครับ กิจกรรมที่ 4. เรียนครับได้เวลาเรียนแล้ว (มีเข้าแถวนะครับแต่ผมไม่นับเพราะว่ามันเบื่อ เบื่ออาจารย์ใหญ่บ่นแต่เช้า) กิจกรรมตอนเที่ยงนี่ผมเบื่อครับ ผมมักจะไม่ทานนะครับ หิวนะ...แต่ต้องอดทนครับ ถึงลงไปทานข้าวก็เหมือนไม่ได้ทานนะครับ เพราะผมต้องลงไปเจอเดือนโรงเรียน (จริงๆ แล้วน่าจะเป็นผมมากกว่า) เรื่องของเรื่องก็คือมันชิงตำแหน่งผมไป ผมจึงไม่ถูกกับมัน มันชื่อไอ้แม็คครับ บอกชื่อจริงด้วยดีกว่า มันชื่อนายสุระศักดิ์ หิรันย์พิทักษ์ (นามสกุลดังแหวะ) มันเข้ามาเรียนทีหลังผมแต่ดันดังกว่า...น่าอับอายที่สุด มันเข้ามาตอน ม. 4 นี่ แหละครับ

ก็ต้องขออภัยนะครับที่ต้องมีการปูพื้น เอ้ย...เกริ่นนำเรื่องก่อน มันยาวนะแต่ ถ้าไม่มีก็นำพาไปสู่ตัวเรื่องไม่ได้

ชีวะประวัติผู้สร้าง...
-เดิมเป็นคนชื่อบื้อ...แต่จริงใจ ตัวเล็ก...แต่ก็น่ารัก
-ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน...แต่ชอบย่ำกรายไปหากินเวลากลางคืน
-หนทางที่มาเจอ ไอ้เจ้าตัวละคร 2 ตัว นี้ได้มาจากบังเอิ้ญบังเอิญ...จริงๆ ไปเจอมันที่ร้านเกมส์ในหมู่บ้าน (ไม่น่าเจอมันเล้ยวันนั้น) เลยตกเป็นจำเลย ต้องมาโดนพิพากษาคดีนี้ ในบล๊อคนี้
-รักสัตว์ รักเด็กๆ ชอบสิ่งทุกสิ่งที่บรรจงให้โลกนี้มีสีสันสวยงาม
-แอบชอบตัวละคร 2 ตัวนี้ด้วย (ผู้อ่านอย่าไปบอกพวกมันนะ)

จบ...โปรดติดตามตอนต่อไป