จากที่ชีวิตเคยมีเพื่อนมากมายรายล้อมคอยช่วยแนะช่วยคิดหาทางออก กลับต้องนั่งคิดนั่งเหม่อคนเดียว อยู่ติดกับวังวนที่ทางออกก็คือเหว ที่ดิ่งดำลึกลงแห่งห้วงอเวจี ทำไม...ทำไม?
จิตใจวันนี้เหมือนกับปราศจากวิถีทางเดิน หมดสิ้นกำลังใจที่จะก้าวต่อ
วันๆ ได้แต่พร่ำเพ้อพรรณากับตัวเองเสมอๆ ว่าไม่มีๆ ไม่มีเขาอีกแล้ว ใครหนอ?
เฮ่อ...ถ้าทำได้ อยากปิดกั้นตัวเองลืมความเจ็บช้ำ สนุกไปวันๆ สุดท้ายก็ทำไม่ได้สักอย่าง มันเจ็บนะ...ทำไมแค่คนๆ เดียวแท้ๆ ทำให้คนที่เคยเข้มแข็ง อ่อนแอได้ถึงเพียงนี้
ร้องไห้...เอาความเจ็บช้ำให้มันออกไปจากชีวิตให้สิ้น
ก็เค้าบอกว่าตื่นเช้ามาวันใหม่เรื่องร้ายๆ ก็จะผ่านพ้นไป แต่มันไม่ใช่ ก็เคยเชื่อแต่พอเอาเข้าจริงกลับแย่ลง แย่ลง และที่ยิ่งแย่ก็คือมองหาแสงสว่างไม่พบ ยังคงเดินวนเวียนอยู่ในความมืดตลอด
ถ้าเขางอกออกจากหัวได้นะ ยอมทีเดียว เพราะมันน่าจะดีกว่าที่จะต้องคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไอ้ชีวิตที่ผ่านมา เหมือนกับมันไม่เคยเกิดขึ้น
ทำดี ทำดี ให้ไปมันคงไม่ได้มากพอเท่าที่เขาต้องการ เขาต้องการแค่ที่พักพิงเท่านั้น เราก็เปรียบเหมือนที่คั่นหนังสือ หวังว่าเค้าจะกลับมาอ่านอีก เมื่อไหร่ล่ะ...ถึงความจริงเขาจะกลับมาอ่าน แต่เมื่อเคยอ่านแล้วเขาก็อ่านแค่ผ่านๆ ไป แล้วไม่คั่นไว้อีกเพราะตัวไม่สำคัญพอ ไม่ดีพอ อะไรๆ ที่ให้ไปที่เธอเลิกสนใจ ก็ผ่านไป
ได้แค่ทำใจ และเสียใจ เหลือเพียงแค่ฉันจะจำแต่ในเรื่องดีๆ กับเธอ ส่วนอะไรที่มันร้ายคิดซะว่ามันเป็นเรื่องสนุกๆ ก็พอ แอบเจ็บลึกๆ คิดทีไรน้ำตาไหลได้ไงไม่รู้ รู้แต่ว่ามันอึดอัดทุกตรั้งที่คิดถึงมันจนต้องร้องไห้ออกมา
พอดีกว่า...ขี้เกียจจะร้องไห้และ
ปล. อะไรที่ไม่ใช่ของๆ เรา อยากจะคว้าถึงจะแค่เอื้อม ก็คว้ามาเป็นของเราไม่ได้อยู่ดี
