ช่วงที่หาเสียงนี่ เข้มข้น แข่ง แย่งชิงกันอย่างกับการลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ก็สนุกดีครับได้เรียนรู้อะไรใหม่ ที่บางครั้งบางทีถ้าเราไม่มาถึงจุดนี้เราก็ไสมารถรับรู้ได้เลยว่าเราจะต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง แต่แล้วจนแล้วจนรอดผมก็ได้แค่รองประธานนักเรียน คนที่ได้ก็คือพวกที่ไม่มีประวัติอันด่างพร้อย รุ่นใหญ่ครับ พี่ ม.6 ได้ไป แพ้กันแค่ไม่ถึง 50 คะแนนด้วยซ้ำ แต่ยอมรับว่าเค้าดีจริงๆ นะ ทำไปทำมาเหมือนกับว่าผมจะทำงานหนักกว่าประธานซะอีก ชอบๆ เหนื่อยดี มีเลขาครับ ก็น้องนายนี่แหละ ส่วนที่ปรึกษาทีมผมก็แม็ค ไอ้แอ็ดและไอ้แมน สองตัวสุดท้ายนี้ขาดไม่ได้ครับเอาไว้เป็นปากเสียงเถียงแข่งกับประธานเวลามันขัดผมหรือขัดใจท่านประธานมัน แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันอยู่ดีมีสุขครับ
พอได้รับตำแหน่งและวางตัวหมากในการทำงานให้แต่ละคนได้รับผิดชอบกันแล้ว ผมจะเป็นคนจัดกิจกรรมเตรียมความพร้อม ดูแลความเรียบร้อยในกิจกรรมทุกอย่าง ทีมของผมก็มีประมาณนี้แหละครับ ส่วนประธานนักเรียนก็ทำกิจกรรมเกี่ยวกับด้านวิชาการ ติดต่อสื่อสารกับคณาอาจารย์ การเบิกจ่ายนี่ไม่มีขาดตกบกพร่องต้องยกให้น้องนายครับ เก่งตัวเลขซะเหลือเกิน ผมว่าผมรอบคอบเรื่องนี้แล้วนะครับแต่ผมก็ใช้เงินไม่ค่อยมีระเบียบเท่าไหร่ น้องนายกับแม็คมักจะหายตัวกันไปเพื่อตรวจเช็คราคาตามตลาดต่างๆ เผื่อเวลาที่จะต้องการอะไรจะได้รู้ว่าที่ไหนราคาดีที่สุดและของที่ได้มาก็จะมีคุณภาพ
ถึงจะทำงานหนัก เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงให้กับประธานก็ตาม ผมยังเพิ่มความมันให้กับตัวเองด้วยกับการลงแข่งบาส ผมชอบบาสเล่นทีไรได้เสียงกรี๊ดจากพวกสาวแท้สาวเทียมที่มีอยู่จำนวนมากในโรงเรียน แต่โชคดีของผมแหละครับที่ไม่ต้องไปคุมเชียร์ หรือทำอะไรที่มีคนคอยควบคุม เราเป็นหัวหน้าแล้วเราลงสมัครไปก็เป็นกัปตันทีมไปโดยปริยาย
นักเรียนโรงเรียนนี้เยอะนะ ควบคุมยากนิดหน่อย แต่ก็เชื่อฟังกันดีครับ กีฬาสีของโรงเรียนจะมีครบ 5 สี เลยหล่ะครับ มีสีแดง, สีเขียว, สีฟ้า, สีชมพู และสีเหลือง จะมีสีน้ำตาลเป็นสตาฟ สตาฟสามารถลงแข่งได้ เป็นหลีดได้ กีฬาของเราก็มีหลากหลาย ทั้งว่ายน้ำ แบทนิลตัน เบตอง บาสเกตบอล บอล ปิงปอง บอลเล่ ฯลฯ มีอีกนะไอ้กีฬาที่โรงเรียนอื่นเค้าไม่มีกันก็จะพวกแข่งกิน ของกินที่เอามาแข่งก็พวกขนมไทยโบราณทั้งหลายที่มันค่อนข้างฝืดคอหน่อยครับ อันนี้ผมไม่ลงเด็ดขาดเพราะเคยลงตอน ม.3 ผมกินจนอวกเข็ดขยาดเลย แถมมีคนที่ตอนนั้นไม่ชอบผมเยอะด้วยมันแกล้งให้ผมทานเยอะกว่าใครกลับบ้านไปท้องเสีย เป็นไข้ด้วย ไม่เอาๆ อีกแล้ว เล่นบาสดีกว่าจับโยน จับแย่ง หลบซ้ายแลขวา โอ้ยมัน...ไม่ค่อยได้ซ้อมครับแต่ชอบเป็นการส่วนตัว รู้กติกาดีอะไรที่โกงได้ผมโกง ใครจะหาว่ายังไงก็เหอะ มีแผลกลับบ้านไปฝากเป็นที่ระลึกสะใจผม แต่ก็ไม่มีใครจับได้หรอกครับ ปีนี้ก็ไม่ต่างจากปีก่อนๆ ตรงที่มันก็คือการควบคุมของรุ่น ม.6 แต่ก่อนทุกปีมีกฎกติกาอย่างไรก็มีอย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง มีแค่ที่ต่างกันตรงที่คนที่คอยเป็นคนคุมกฎจะเข้มงวดกวดขันกันมากน้อยเพียงไร
ผมขอตัดส่วนที่เป็นรอบคัดเลือก หรือการแข่งขันกีฬาทุกประเภทที่แข่งคัดเลือกเพื่อเข้าชิงชนะเลิศไปนะ พอมาถึงวันแข่งวันสุดท้าย แน่นอนทีมผมชนะขาดลอย ไม่มีเสมอหรือเกือบแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ผมเข้าร่วมกับทีมสตาฟ สีพิเศษแต่ก็แข่งในรุ่นซีเนี่ยไม่ได้ลงไปแข่งกับเด็กๆ มันไม่แฟร์สำหรับพวกเค้า คนที่เชียร์มักจะพร้อมใจกันเชียร์แต่ทีมสตาฟ สีน้ำตาลกันแทบทั้งสิ้นแม้จะไม่ได้อยู่สีนี้ก็เหอะ สีที่ได้รางวัลมากที่สุดคือสีแดง ตามมาด้วยสีน้ำตาล สุดท้ายที่สีเขียว สีที่ได้รางวัลน้อยที่สุดได้แก่สีฟ้า ส่วนอีกสองสี เท่ากันเลยได้ที่ 4 รวม.
พอหลังจากงานกีฬาสีผ่านพ้นไป ก็เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยว ใครที่ลงกิจกรรมเยอะๆ จะมีคะแนนพิเศษ พวกนี้มักจะสอบผ่านทุกวิชา ส่วนที่เรียนดีอยู่แล้วก็บวกเข้าไปดียิ่งขึ้น ผมสอบเทอมนี้ผลเกรดเฉลี่ย เท่าเดิมครับยังคงครองอันดับที่ 6 ของสาย แต่คนที่ตีตื้นขึ้นมาแรงที่สุด และเป็นที่จับตามองในสายตาของระดับชั้นก็แม็๕นี่แหละครับ ได้ที่ 7 ตามติดผมมา เสียวสันหลังวาบๆ โดนมันแซงเมื่อไหร่แม่บอกพิจารณาตัวเองได้แล้วนะลูก เหอะๆ ผมมีหรอจะยอมแพ้ถึงผมจะโดนเบียดมาอย่างกระชั้นชิดก็เหอะ ผมยังมีเกรดเฉลี่ยสะสมตั้งแต่ ม.4 มากกว่าครับ แซงได้เมื่อไหร่ค่อยมาเทียบชั้น ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับแม็คเท่าไหร่ ผมลงเรียนติวเพิ่ม ภาษากับฟิสิกผมยังอ่อนวิทฯ ก็แย่ลงเรื่อยๆ เลยบอกแม่ว่าผมจะเรียนเพิ่ม อีกอย่างเริ่มอ่านหนังสือไม่ค่อยเข้าใจเอง มันยากจริงๆ ครับ ม.5 เนี่ย เห็นรุ่นพี่หลายคนที่ผ่านตรงนี้ไปแล้วบอกว่า ม.5 นี่มันอยู่ตรงกลางค่อนข้างที่จะมีอะไรเปลี่ยนเยอะ ผมก็ว่าจริง ส่วนที่ขึ้น ม.6 ไปแล้วก็ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่แต่ก็อย่าไว้ใจมันมีทีเผลอที่เราไว้ใจตัวเองมากเกินไปจนไม่ทันเรียน ไอ้ไม่ทันก็เพราะ ม.6 เค้าค่อนข้างจะปล่อยนะครับ จะเป็นแบบว่าให้ตามเก็บคะแนนกันสุดๆ เรียนน้อย การบ้านน้อย แต่สอบนี่เอากันเข้าทีนะ ไม่มีปัดครับคะแนนเนี่ย ถึงจะคิดว่าสนิทกับอาจารย์หรือจะพ่อคุณใหญ่มาจากไหนก็ไม่รอดหรอกถ้าไม่ใส่ใจตัวเองกับการเรียนให้ดี ผมยังไม่คิดไปถึงตรงนั้นครับตอนนี้เพราะยังอีกนาน
ปิดเทอมแรกก็ไม่ได้ไปเที่ยวอย่างกับปีที่แล้ว ผมลงเรียนติวเต็มทุกวิชาที่สำคัญ และกลับบ้านมาก็อ่านหนังสือหรือไม่ก็ฟังบรรยายภาษาอังกฤษของท่านแม่ เกมส์ไม่ได้แตะเลยครับ
เออลืมเลยครับอาทิตย์ก่อนเครื่องแอบเปิ่ลที่พีมให้ไว้ไฟตกและกระชากตอนไฟมาครับ เช็คดูไม่มีอะไรเสียหายมาแค่เพาเวอร์ซัพพลาร์ยไหม้ ทีแรกก็ใจหายเหมือนกันคิดว่าพังไปแล้วมันเปิดไม่ติดเลย ผมร้องไห้แน่เลยยิ่งเครียดๆ อยู่ พอเอาไปซ่อมก็ตามอาการครับไม่มีอะไรเสียหายมาก แต่อะไหล่มันแพงอ่ะ เค้าบอกว่าต้องรอเบิกจากประเทศผู้ผลิตอย่างเดียว มันตกรุ่นแล้วอีกอย่างบ้านเราไม่ค่อยใช้กันเท่าไหร่เลยไม่มีอะไหล่มือสอง
ช่วงนี้ผมห่างๆ จากพลอยเพราะการเรียน แต่ก็มีคุยบ้างพลอยก็บ่นอยู่ว่าเหงา แต่ทำยังไงได้ครับการเรียนผมแย่ลงเห็นๆ บางทีไปเรียนพิเศษแล้วไม่เข้าใจต้องมาถามแม่อีกที และก็มีบางครั้งที่แม่ก็ไม่ทราบเพราะวิชาที่ถามไปแม่ไม่ถนัด ท่านก็เสริมว่าอย่าเคลียกับการเรียนให้มากนัก ไม่ไหวก็ไปพักซะบ้าง แต่ผมมันพวกดันทุรังครับผมจะเอาชนะให้ได้ ไม่มีทางออกผมก็นั่งเคลียดจนทำให้แม่เคลียดไปด้วย ผมไม่อยากให้ท่านมาเคลียดเพราะผมผมเลยยิ่งเคลียด แต่พอเปิดเทอมมาก็ดีขึ้นครับ เพราะที่อาจารย์สอนอยู่ผมได้เรียนรู้มาก่อนจากเรียนพิเศษแล้ว ได้เสริมที่โรงเรียนผมเลยได้ความกระจ่างอันไหนที่ผมเรียนไม่รู้เรื่องก็รู้เรื่องได้ดี ผมหายเคลียดแม่ผมก็หายเคลียด พอหายเคลียดแฟนก็กลับมา เหอะๆ...ทีนี้ผมเลยลงเรียนน้อยลง แบ่งเวลาให้กับการเที่ยว ตะเร็ดเตร็ดเตร่ในยามเย็น ตามห้างต่างๆ กับแฟนสุดสวย
จบอีกตอนแล้วครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น