แบบเรียนที่ 33

เที่ยวให้สนุก

แม่ผมต้องไปงานสัมนาที่ต่างจังหวัด ผมต้องไปกับแม่ด้วย แต่ไม่เหมือนคราวที่แม่ผมพานายไป ก็คราวก่อนแม่ผมดันแนะนำเจ้านายว่าเป็นลูกถึงจะหน้าตาคล้ายๆ กันก็เถอะแต่ผมกับนายค่อนข้างต่างตรงที่ผมไม่ได้เรียบร้อยแบบนาย สถานที่ที่เราไปกันอยู่ที่เมืองกาญจนบุรีครับ เป็นรีสอร์ทติดริมแม่น้ำแควใหญ่ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองไปเล็กน้อย บรรยากาศที่นี่สุดยอดไปเลยครับ ถึงจะสู้ที่บ้านพ่อที่เชียงใหม่ไม่ได้ก็เถอะ ชิลบรรยากาศไปได้อีกแบบครับ ที่พักจะเป็นบ้านเป็นหลังๆ ครับ หลังที่พักหันหน้าออกไปทางทิศตะวันออก หน้าบ้านเป็นถนนภายในรีสอร์ท ข้ามถนนไปเป็นทางลาดลงไปในแม่น้ำแคว เป็นคุ้งน้ำรูปตัวเอส สวยมากๆ บ้านพักก็หลังใหญ่มากเหมือนกันใหญ่กว่าบ้านผมอีก เหอะๆ

ในวันศุกร์ตอนเกือบๆ เที่ยงวัน ณ โรงอาหารภายในโรงเรียน
"ฮัลโหลครับแม่" ผมรับสายด้วยข้าวยังเต็มปากอยู่เลย
"เย็นนี้กลับบ้านมาเตรียมเสื้อผ้าจัดใส่กระเป๋าสัก 4-5 ชุด นะลูก"
"ทำไมล่ะครับแม่"
"เราจะไปต่างจังหวัดกัน"
"หรอครับ แล้วผมจะพาเพื่อนไปด้วยได้มั้ยครับ"
"ได้สิ"
"ครับแม่ งั้นเดี๋ยวตอนเย็นเจอกันนะครับ"

แล้วตกเย็นผม แม็ค นาย และก็เบียร์ แยกย้ายกันไปจัดกระเป๋ากัน นักเจอกันอีกที 5 โมงเย็น เพราะแม่ผมต้องไปถึงที่รีสอร์ทก่อน 1 วัน เพื่อไปจัดเตรียมและดูสถานที่ก่อนที่ผู้เข้าร่วมสัมนาจะมาในอีกวันนึง
"เสร็จกันแล้วนะลูก เดี๋ยวรถตู้จะไปรับลูกที่หน้าบ้านนะลูก"
"ครับแม่ รถมาจอดแล้วครับ คิดว่ารถใครมาจอดขวางหน้าบ้านซะอีก" แม่ผมโทรมาบอกอีกทีนึง
"งั้นก็รีบขึ้นรถมาเลยนะลูก เพื่อนที่ทำงานแม่เค้าก็มากันจะครบแล้วเดี๋ยวจะไปถึงดึกมากจะไม่สะดวกนะลูก"
"ครับแม่ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับ" ห้าโมงกว่าแล้วครับผมยังไม่ออกกันเลย เห็นรถมาจอดตั้งแต่ 4 โมงครึ่งแล้วครับ
"นายๆ เสร็จยัง เบียร์จะมาถึงรึยัง" พูดไม่ทันขาดคำ เบียร์ก็ซ้อนรถมอเตอร์ไซด์พี่มันมาถึงพอดี
"เออนึกว่านายจะตกรถซะแล้ว" ผมพูดกับเบียร์ พี่ชายเบียร์หน้าคล้ายกันเลยครับ แต่น่าจะเรียนมหาลัยแล้ว เพราะใส่ชุดนักศึกษาผูกไทน์อยู่เลย สงสัยรีบกันจัด
"หูย ผมโทรให้พี่ผมไปรับที่บ้านแล้วรีบมาส่งผมเนี่ย" เบียร์พูดน้ำเสียงเหนื่อยๆ "นี่พี่ผมชื่อพี่บูม"
"หวัดดีครับพี่" ผมกล่าวทักทายพร้อมน้องนาย
"หวัดดีครับน้องโน่ น้องนาย"
"รู้ชื่อผมด้วย" ผมมองหน้าน้องเบียร์
"ก็ไอ้เบียร์มันเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ ที่น้องน่ะเทรนบาสให้มันจนเก่ง"
"อ่ะครับ"
"พี่ไปก่อนนะ ต้องรีบไปทำรายงานส่งใกล้สอบแล้ว"
"ครับพี่" แล้วพี่บูมก็ขับรถออกไป แม็คก็เดินออกจากบ้านมาพอดี ถือกระเป๋าใบใหญ่ ยังกะจะไปสักเดือนสองเดือนแน่ะ
"นี่ไปแค่ 3 วันเองนะ ไม่ได้ไปเป็นเดือน"
"ก็แหม ก็ต้องเตรียมไว้เยอะๆ จะได้มีให้เลือกไง" มันก็เฉไฉไปเรื่อยน่ะแหละครับ ที่ไหนได้มันหอบเอาทั้งกล้องวีดีโอ กล้องดิจิตอลDSLR แล้วก็โน๊ตบุ๊คของมันไปด้วย หิ้วพะรุงพะรังเพียบเลย (ขอบอกแม็คถ่ายรูปเก่งครับ)
"เออๆ รีบขึ้นรถเถอะสายแล้ว"

เมื่อรถขับมาจนถึงที่ทำงานแม่ผม เราก็ลงไปสวัสดีเพื่อนๆ แม่ผม เพื่อนแม่ผมเค้าคงช่างสังเกตุกันน่ะครับ คราวก่อนที่แม่ผมพานายไปคราวนี้แม่บอกว่าผมเป็นลูก แต่เพื่อนแม่เค้าไม่เชื่อ เพราะผมดูไม่ค่อยเรียบร้อยเหมือนคราวก่อนแล้วยังจำใครไม่ได้อีกด้วย แม่ผมเลยต้องบอกความจริงไปว่าคราวก่อนน่ะเป็นลูกจริงแต่เป็นลูกของพ่อกับเมียใหม่ เพื่อนๆ แม่ผมเค้าก็ยิ่งงงกันไปใหญ่เลยน่ะสิครับ ทำไมน่ะหรอก็ลูกเมียใหม่จะเอามาเลี้ยงไว้ทำไม พวกผมไม่ได้ยินชัดๆ หรอกครับแต่เดาเอาเพราะอยู่ใกล้ๆ ได้ยินไม่ค่อยชัดแต่น่าจะเรื่องนี้แหละ เราเริ่มเดินทางกันจริงๆ ก็ปาเข้าไปเกือบๆ 2 ทุ่ม ไปถึงก็ เกือบๆ 5 ทุ่มแล้วครับ ไม่แวะที่ไหนเลยครับเพราะเรารีบกัน พอไปถึงที่รีสอร์ททางรีสอร์ทเค้าจัดเตรียมสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว เราก็แค่ไปสำรวจบ้านพักของเราและของคนอื่นๆ ที่จะมาถึงพรุ้งนี้เพื่อจะได้แนะนำกันได้ว่าบ้านหลังไหนอยู่ที่โซนไหน แล้วห้องประชุมอยู่ตรงไหน ห้องน้ำเอยที่ลงทะเบียนเอย พวกผมก็ช่วยๆ ดูให้ด้วย พนักงานรีสอร์ทจะพาไปดู เราแยกกันเป็นสามกลุ่มพวกผมโดนจับแยกกันหมด พอเสร็จเราก็มารวมตัวกันใหม่ แล้วเข้าเช็คอินห้องพัก ได้รับกุญแจมาแม่ผมก็เอามาให้แล้วฝากเอากระเป๋าไปเก็บให้ด้วย พวกผม 4 คน ก็เอาของไปเก็บแล้วไปที่ล็อบบี้ที่จัดขึ้นเป็นห้องอาหารพวกผมแยกโต๊ะจากคนอื่น ของกินเพียบโต๊ะผม 4 คน อาหารเท่ากันกับโต๊ะอื่นๆ เหอะๆ แต่สามารถครับทานกันหมดเลย เด็กกำลังโตครับ

บ้านพักที่นี่แต่ละหลังจะมีห้องนอน 3 ห้อง แม่ผมกับเพื่อนนอนห้องเดียวกัน ผมกับแม็คห้องนึงและน้องชายกับเบียร์นอนอีกห้องนึง ครบคู่พอดี เอิ๊กๆ...เปลี่ยนบรรยากาศ เราก็หาอะไรหนุกๆ ทำ แถมห้องนอนที่นี่เก็บเสียงดีด้วยครับ เหอะๆ สบายใจหายห่วงไม่ต้องกลัวว่าใครจะได้ยิน คืนนี้ต้องหนุกแน่ๆ

"แม็คทำไรอ่ะ" ผมเอามือไปจับที่ไหล่แม็คที่กำลังเปิดคอมฯ แล้วเอากล้องต่อสายยูเอสบีเสียบเข้าไป
"โหลดรูปที่ถ่ายกันเมื่อตอนเย็นไง" ถ่ายตอนไหนวะ
"ถ่ายกัน เราไปให้นายถ่ายรูปเมื่อไหร่กัน" ผมก็ต้องงงเมื่อแม็คโหลดรูปแล้วเปิดรูปให้ดู
"ก็ถ่ายโดยที่นายไม่รู้ตัวน่ะซิ จะได้ได้ภาพที่โน่ดูเป็นธรรมชาติน่ะ"
"สวยดีนี่ ดูได้รสชาติดีไปรู้วิธีถ่ายรูปแบบนี้มาจากไหน"
"เห็นในหนังน่ะ เลยลองถ่ายดูนี่แหละ อยากดูมากกว่านี้มะ" มีอีกหรอ
"อะไรงง" ผมเกาหัวหงิกๆ
"ก็แอบถ่ายเวลานายทำกิจกรรมในบ้านทั้งตอนเลี้ยงพุตตี้ เล่นกับน้องชาย หรือเวลาที่นายเดินไปเดินมาในบ้านน่ะ"
"โรคจิตป่ะเนี่ย มาแอบถ่ายเค้าทำไมอายนะโว้ย"
"โอ้ย...อายเบาๆ หน่อยสิ บีบไหล่ซะแรงเลย" ลืมตัวไปคิดว่าจับเก้าอี้อยู่
"ขอโทดนะ มานี่มา" ผมลากแม็คจากเก้าอี้ไปลงนอนที่เตียง
"อะไรของนายเนี่ยยังไม่ได้เซฟรูปเลย"
"เดี๋ยวก่อนก็ได้" ผมทำท่าหื่นใส่แม็ค พร้อมกับปลดเข็มขัดไปด้วย "วันนี้ขอลุกนายแบบเพียวๆ ละกันนะ" ผมยัคคิ้วให้กับสายตาที่หื่นกระหาย
".........." แม็คไม่ตอบอะไร ไม่ใช่สิ...ตอบไม่ได้ เพราะปากแม็คไม่ว่างครับ ผมจับของผมใส่ปากแม็คเรียบร้อยแล้ว แม็คก็เลียวนดูดดุน จนผมแทบจะทนไม่ไหวปล่อยน้ำออกมา ไม่ได้ๆ ปล่อยเร็วไปเดี๋ยวขาดทุน
"แม็คพอก่อน"
"ทำไมอ่ะ"
"เดี๋ยวเสร็จ ขอเถอะนะแม็ค" ผมจับแม็คนอนลงแล้วเอาเจลที่เตรียมมาบีบใส่มือ เอาเจลทาไปที่ของผมและทาก้นแม็ค ผมเลื่อนนิ้วชี้ลงไปที่รูของแม็ค ทีละนิ้วๆ จนหนำใจดูหน้าแม็คแล้วยิ่งได้อารมณ์ ผู้ชายมาดแมน (ผมก็แมนนะ) นอนแผ่หลาให้ผมทะลวงบั้นท้าย ผมจับขาแม็คยกขึ้นพาดบ่า เอาจู๋จ่อตรงรูแล้วดันมันเข้าไป อ้า...ซีด เสียวสิครับ พอดันจนสุด มองหน้าแม็คอีกทีอันแสดงว่าเจ็บ กัดฟันกรอดๆๆ "พร้อมนะ" แม็คพยักหน้ารับ ผมก็เริ่มซอยช้าๆ เนิบๆ แล้วเร่งความเร็วอีก อ่า...มันจริงๆ เสียงแม็คครางกระเส่า ผมสาวออกเกือบสุด และกระแทกเข้าสุดๆ อือๆ...ผมจับแม็คเปลี่ยนท่าเป็นท่าคลาน แล้วอัดเข้าไปอีกที อึกๆ...เสียวสุดๆ ท่านี้ ผมใกล้จะเสร็จแล้วหล่ะ ผมรีบเร่งความเร็วขึ้นๆ อ่าๆๆ....ๆๆๆ "อ่ะ ๆ ออกแล้ว อ่าๆๆ" ผมกระตุกแล้วกระแทกอีกหลายที จนน้ำออกจนหมด ผมก็ดันตัวแม็คแล้วฟุบลงไปนอนแนบหลังแม็ค หอบเพราะเหนื่อย หายใจก็แรง แม็คก็เช่นกัน ผมยันตัวขึ้นก้มมองตรงก้นแม็คแล้วถอนของผมออกมาช้าๆ น้ำที่คั่งค้างอยู่ภายในมากมายก็เยิ้ม พอหลุดออกมาน้ำที่อยู่ภายในก็ไหลตามออกมาอีก ผมพลิกตัวนอนหงาย แผ่หลาด้วยความเหนื่อย แม็คพลิกตัวมากอดผมเอาไว้แล้วเราก็พร้อยหลับไป นานเท่าไหร่ไม่รู้จนมีคนมาเรียกที่หน้าประตูห้องให้ลงไปทานอาหาร เช้าแล้วนี่นา

ผมปลุกแม็คแล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรีบๆ แล้วลงไปที่ล๊อบบี้ ก็เจอทุกคนนั่งรออยู่แล้ว...ผมเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับนายและเบียร์

คนอื่นๆ ที่มาถึงเมื่อเช้า ต้องบอกว่าเมื่อเช้าเพราะผมหลับลึกไงที่ตื่นมาเนี่ยไม่ใช่ตอนเช้าซะหน่อย มันเที่ยงแล้วหล่ะครับ โดนแม่เอ็ดด้วย แต่แม่ผมท่านคงไม่มีเวลาว่างมากบ่นมากหรอกครับเพราะต้องดูแลความเรียบร้อยของงาน พอทานข้าวเสร็จก็พักผ่อนได้นิดหน่อย ตอนบ่ายคนอื่นๆ ก็เข้าไปในห้องประชุมพวกผมก็เดินเล่นเตร็ดเตร่ไปมา ถ่ายรูปเอย เดินสำรวจไปทั่วๆ สุดท้ายเราไปนั่งชิลบรรยากาศที่ริมน้ำ เฮ่อ...อากาศสุดยอดเลย

ตกเย็นก็รับประทานอาหารกันอีก อิ่มหมีพลีมัน...ดึกๆ เค้าก็สังสรรค์กันในห้องประชุม พวกผมก็เข้าไปนั่งด้วย มีกิจกรรมสันทนาการแจกรางวัล ร้องเพลง เต้นรำกันตามประสางานสังคม สนุกสนานไปตามๆ กัน ชอบครับครื้นเครงแบบนี้ถึงจะคนละรุ่นกันแต่ก็นะ สนุกไปอีกแบบ ผมแอบบอกพนักงานให้ผสมแอลกอฮอร์ลงไปในน้ำอัดลม ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่กินเหล้า เหอะๆ...ผลออกมาเมามายกันไปตามระเบียบ ไม่รู้ว่าดื่มไปกี่แก้วเท่าที่รู้คือเดินกลับไม่ไหว พอประมาณ 5 ทุ่ม งานก็เลิกพอผู้เข้าร่วมกลับเข้าที่พักกันหมดเหลือพวกผมนี่แหละ
"เป็นไง ริอาจแอบกินเหล้ากันนะ" แม่ผมมายืนจังก้าอยู่ข้างๆ โต๊ะ
".........." ผมนั่งหน้าสลดเลย เดินแทบจะไม่ไหว
"เดี๋ยวแม่จะขึ้นไปห้องคาราโอเกะกับเพื่อนๆ แม่นะ ต่อมั้ย" แม่ผมยิ้มครับ เหอะๆ...ผมงี้ตาสว่างเลยครับ รีบลุกเดินตามแม่ขึ้นไป (ต้องบอกว่าเด็กขี้เมา 4 คน)

พอขึ้นไปถึงก็มีเพื่อนๆ แม่ผมร้องคาราโอเกะกันอยู่เกือบๆ 20 คนเห็นจะได้ ผมก็เข้าไปนั่งจุมปุ๊กอยู่ด้านหลังห้อง พนักงานก็เอาน้ำมาเสริฟ พร้อมกับผสมแบ็ค. นิดหน่อย ไม่หน่อยหรอกมั้งผมว่ามันแรงมากๆ จิบไปทีเดียวมึนเลย
"นี่เราสี่คนน่ะ แม่ไม่ว่านะโตกันแล้วจะลองก็ได้แต่ห้ามไปแอบกินกันเองนะ"
"ครับแม่" เสียงยานจัง ทำไมไอ้น้ำนี่มันทำให้เสียงเราเปลี่ยนไป เพื่อนๆ ผมก็พยักหน้ารับ
"แล้วถ้าไม่ไหวก็หยุดกินซะนะ บอกแม่จะให้พนักงานพาไปส่งที่บ้านพัก"
"ครับแม่" พูดได้แค่เนี้ย สมองมันสั่งได้แค่นี้แหละครับ


ไปต่อตอนถัดไป

แบบเรียนที่ 32

ทางออกที่ผมกับนายคิดมาด้วยกัน ผมตกลงจะไม่บอกกับแม็ค ถ้าบอกไปแม็คคงจะเสียใจแย่ พักนี้ผมกับแม็คไปไหนด้วยกันไม่ค่อยจะได้ส่วนมากผมจะไปกับนายสองคน เออลืมกับไอ้เด็ก ม.ต้น นักบาสคนนั้น

ขอเล่าเรื่องไอ้เด็กคนนี้หน่อย เป็นเด็ก ม.2 ครับ ชื่อน้องเบียร์ เจอหน้ากันทีแรกก็นึกว่าใคร ที่ไหนได้ผมเทรนมากับมือได้เด็กคนนี้ จนมันเก่งบาส มันเห็นผมทีแรกนะมันตกใจเลยครับ มันก็ว่าแล้วว่านายหน้าเหมือนใคร ที่แท้ก็ผมนี่เอง ดีครับที่เป็นเด็กคนนี้ ไว้ใจได้ไม่เจ้าชู้ถึงหน้าตาหล่อเหลาเอาการ เล่นบาสทีสาวๆ รายล้อมกรีดๆ สนั่นยิม แต่เท่าที่รู้คือมันเป็นเกย์คิงเต็มตัวครับมันไม่ชอบผู้หญิงเลย แค่เล่นๆ ด้วยเท่านั้นเอง

กับแม็คผมพยายามห่างๆ พอผมทำตัวแบบนี้แม็คก็หาว่าผมมีคนอื่น ผมเลยเข้าทางบอกไปว่าผมคบกับอีกคนนึงอยู่ โดยเอาชื่อพี่ป้องมาอ้าง (จำพี่ป้องได้มั้ย) ถึงไม่อยากจะทำแต่ก็ต้องตัดใจล่ะครับ ทำไงได้ถ้าแม่รู้อีก อาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้ แต่ผมก็ว่าเราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมจะดีกว่า แม็คไม่ยอมท่าเดียว แม็คขอเจอหน้าพี่ป้อง มันจะต่อยพี่เค้ามั้ยเนี่ยกลัวใจมันจริงๆ เลยครับ บทจะดีก็แสนดี บทจะร้ายแม็คมันไม่แพ้ตัวโกงในหนังหรอกครับ ไอ้นี่มันร้ายสุดๆ

ณ สวนสาธารณะ ตอนบ่ายแก่ๆ
"โน่ถามจริงๆ เถอะ เราผิดอะไรทำไมต้องทำกับเราแบบนี้ด้วย" เสียงแม็คสั่นๆ แต่พยายามเต๊ะท่าเก๊กไว้เพื่อเก็บอาการ
"นายไม่ได้ผิด เราผิดเองน่ะแหละ ขอโทดด้วยนะที่ทำอะไรลงไป อ่ะเราเอาสร้อยของนายมาคืน" พี่ป้องยืนมองเราสองคนคุยกัน พี่ป้องนี่ก็เพิ่งจะรู้ครับว่าวันที่ผมเหม่อที่ร้านผมเหม่อถึงใครก็แม็คนี่แหละ ผมยื่นสร้อยคืนให้กับแม็ค แม็ครับไปแล้วบอกว่า
"ถ้าโน่ไม่ใส่แล้ว...มันคงไร้ความหมาย" ผมไม่กล้ามองหน้าแม็คครับ เพราะถ้ามองผมกลัวตัดใจไม่ได้ที่ต้องเห็นน้ำตาของคนที่ผมรัก "โน่...เราให้แล้ว เราไม่เอาคืนหรอก...โน่ มันมีความหมายต่อเรามากนะ" แม็คพูดน้ำเสียงสั่นเครือและพยายามจะใส่สร้อยคืนให้ผม
"ไม่เอา" ผมทำเสียงแข็ง แล้วปัดสร้อยตกพื้น "เราขอโทด เราไปก่อนนะ ไปพี่ป้องเราไปกันเถอะ" ผมเดินไปทางที่น้องนายกับเบียร์ยืนคอยอยู่
"พี่โน่ พี่แม็คร้องไห้" นายยืนมองแม็ค เหมือนจะร้องไห้ตามไปด้วย เสียงนายสั่นมากๆ เจ้าน้ำตาจริงๆ ผมยังไม่ทันหันไปมอง ผมก็ร้องไห้ครับและวินาทีที่ผมหันกลับไปมอง ผมก็เห็นเด็กผู้ชายที่เคยเป็นคนที่แข็งแรง แข็งกร้าว และอ่อนโยนในความรัก แต่น้อยครั้งครับที่จะเสียน้ำตาหรือร้องไห้ให้ใครเห็น แต่วันนี้แม็คร้องไห้ครับ แม็คยืนถือสร้อยที่ผมทำตกไปมองผมเค้าร้องไห้ไม่มีเสียงหรอกแต่น้ำตาที่ไหลพรากๆ ดูแล้ว มันจะอะไรนักหนาเนี่ยทำไมผมตัดใจกับคนคนนี้ไม่ได้เลย

ผมทนไม่ได้จริงๆ ผมวิ่งกลับไปหาแม็ค
"แม็ค" ผมเรียกชื่อแม็ค แม็คก็ยืนนิ่งน้ำตาไหล "โน่ขอโทด ที่โน่ทำให้แม็คต้องเจ็บอีกครั้ง ให้อภัยโน่นะครับคนดี" ผมโผลเข้าหาแม็ค สวมกอดเค้าอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกในหลายวันที่ตั้งแต่วันที่ไปเกาะเกร็ดมาเราไม่ได้ถูกตัวกันเลย สัมผัสแรก คือความอบอุ่นครับ ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งเมื่อได้กอดกับแม็ค และครั้งนี้ก็เหมือนกัน เหมือนแม็คคือที่พักพิงที่ผมไขว่คว้าหามาโดยตลอด
"ขอโทดนะโน่" แม็คเอาสร้อยที่ผมคืนไปใส่กลับมาที่เดิม
"แม็คโกรธโน่มั้ย"
"ไม่ครับ ไม่โกรธ"
"จริงๆ นะ"
"จริงครับ แม็ครู้หมดแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นนายเล่าให้ฟังแล้ว โน่อย่าโกหกเราอีกนะมีอะไรบอกเรามาเลยเราจะได้หาทองออกด้วยกัน" แม็คเช็ดน้ำตาให้ผม ผมก็เช็ดให้แม็คเช่นกัน "พี่เค้าไม่เกี่ยวเอาเค้ามาให้ลำบากทำไม" ผมก็เลยหันไปมองพี่ป้อง พี่ป้องก็ยิ้มทั้งน้ำตาครับ

เรามานั่งทานขนมกันที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน แต่ก็ไกลพอที่แม่ผมจะไม่ผ่านมาเห็นแน่นอน(มั้ง) พี่ป้องเค้าบอกว่า พี่ก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละว่าจะมีหรอที่ผู้ชายกับผู้ชายจะคบกันและรักกันได้มากขนาดนี้ ทำเอาพี่เค้าน้ำตาไหลได้เหมือนกัน และตอนที่ผมบอกพี่เค้าว่าผมเป็นเกย์พี่เค้าไม่เชื่อ จนได้มาเห็นกับตาพี่เค้าอึ้งไปเลยครับ แต่เค้าไม่ได้ว่าอะไรบอกแค่ว่ารับได้ไม่มีปัญหา ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าพี่ป้องเป็นผู้ชายคนเดียว ในหมู่เกย์อีก 4 คน
"เอ่อ เดี๋ยวพี่ต้องไปที่ร้านก่อนนะครับ จากตรงนี้มันไกลเดี๋ยวจะสาย" พี่ป้องขอตัวไปทำงาน
"ได้ครับๆ โทดทีนะพี่ที่ดึงเอาพี่มาเกี่ยว ลำบากแย่" ผมสารภาพผิด
"โอ้ยลำบากอะไรกัน พี่เต็มใจต่างหากเล่า ไปก่อนนะครับ" เราต่างคนต่างหวัดดีพี่ป้องแล้วพี่เค้าก็เดินออกจากสวนไป

"พี่โน่ จะเอาไงล่ะทีนี้" นายถามผม (เบียร์ไม่มีบทหรอครับ มีนะ...ก็มันคุยอยู่กับนายสองคนน่ะ ไม่เกี่ยวกันซักกะหน่อยนึง)
"เอาไงหรอ แม็คนายล่ะว่าไง" ผมถามแม็คต่อ เพราะตัวเองก็ไม่มีคำตอบ
"ก็เหมือนเดิม เรานัดเจอกันนอกบ้านก็ได้นี่ อยู่โรงเรียนเราก็เจอกัน เวลาเข้าบ้านโน่ก็ไม่อยู่กันสองต่อสองให้นายอยู่ด้วยตลอดแม่จะได้ไม่สงสัย"
"ก็ดีนะ" นายเห็นด้วย
"ทีแม็คกับนายคบกันตั้งนานแม่ไม่รู้ เราคบกันได้แป๊ปเดียวเองแม่รู้แล้ว" ผมน้อยใจตัวเองเหลือเกินครับ ที่กับน้องชายผมสามารถช่วยปิดแม่ได้ แต่กับตัวเองกลับเอาตัวไม่รอด

หลังจากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนเย็นนายไปส่งเบียร์แล้วกลับเข้ามา
"กลับบ้านเถอะพี่โน่ ผมหิว" นายยืนลูบท้องทำปากจู๋ ผมมองหน้าแม็คที่ทำท่ากระอิดกระเอียด
"ไม่อยากกลับอ่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน" แม็คอ้อนอีกล่ะ
"ฮ้ลโหลครับแม่ (แม่โทรมาพี่โน่) อยู่ด้วยกันครับแม่ เดี๋ยวกลับแล้วครับ" แม่ผมโทรมาที่เครื่องนาย ทีลูกตัวเองไม่โทรแหะ แปลกจัง
"แม็คคงต้องกลับจริงๆ แล้วหล่ะนะ พรุ้งนี้ก็เจอกันที่โรงเรียนอยู่ดี น่านะครับคนดี อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ได้เจอกันอีกเลยนะครับ" ผมพูดปลอบใจแม็คหรือตัวเองก็ยังไม่แน่ใจ ผมว่าถ้าเราต้องแยกกันจริงๆ ผมว่าแม็คก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

"กลับมาแล้วครับแม่" ผมตะโกนเสียงดังตั้งแต่หน้าบ้าน เดินเข้ามาแม่ก็กำลังทำอาหารอยู่ในครัวพอดีเลย
"แม่ครับมีอะไรทานมั่งเอ่ย" ผมกอดแม่ขณะที่แม่กำลังทำอาหาร
"อ้อนแบบนี้ จะเอาอะไรอีกล่ะ" ผมไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นเลยนะเนี่ย สงสัยผมต้องทำตัวใหม่ซะแล้ว
"เปล่านะครับ ก็รักแม่ไงครับอยากกอดนานๆ" ผมอ้อนสุดๆ แหละ
"เหมือนกับแม็ครึเปล่า ถ้ารักกันมากจริงๆ ก็อย่าให้แม่ลำบากใจก็แล้วกันลูก แม่เห็นลูกแม่กับแม็คร้องไห้กัน แม่ปวดใจจริงๆลูก ถึงจะไม่ถูกต้องนักแต่แม่ก็ต้องยอมแพ้ใจของลูกทั้งสองคนจริงๆ คงจะห้ามไม่ได้แล้วสินะ" ผมไม่เคยรอดพ้นสายตาแม่จริงๆ และแม่ก็เปิดทางแล้วด้วย เย้ๆ
"ขอบคุณนะครับแม่" ผมกราบขอบคุณแม่ผมที่ท่านเปิดทางให้ผมกับแม็คกลับมาคบกันได้ แต่ผมคงจะต้องกำหนดขอบเขตกันเองว่าเราควรจะวางตัวกันอย่างไรไม่ให้คนภายนอกรู้ได้

ผมเดินออกไปเล่าให้น้องนายฟัง น้องนายก็ดีใจด้วย (นายเปิดหนังดูอีกแล้ว ไปหามาจากไหนมากมาย) สักครู่นึงแม่ก็เรียกให้ไปยกสำรับมาตั้งแม่บอกให้ไปชวนแม็คมาทานด้วยกัน ผมยิ้มแป้น แกมอายด้วย ผมรีบวิ่งไปตามแม็คทันที แม็คก็ทำท่างงว่าทำไมจู่ๆ ก็เรียกให้ไปที่บ้าน คือมันกลัวว่าแม่จะเรียกไปต่อว่าเรื่องของเรา ผมว่าจะเล่าแล้วแต่มันกำลังดีใจจนลืมเล่าบอกแต่ว่าไปที่บ้านก่อนค่อยคุยกัน

พอเข้ามาแม็คก็นั่งที่โต๊ะทานข้าว ผมก็ตักข้าวให้แม็คจานนึง แม็คไม่กล้าทานนั่งนิ่งๆ
"ไม่ทานล่ะลูก อาหารไม่อร่อยหรอ" แม่ผมเริ่มสนทนากับแม็ค ในรอบหลายวันที่แม็คไม่ได้คุยกับแม็ค
"เอ่อ...ครับๆ" แม็ครีบตักข้าวเข้าปาก
"เอ้า ไม่ทานกับด้วยล่ะล่ะ" แม่ผมไม่ยอมราวีเอาง่ายๆ ซะด้วย จนผมต้องตักกับข้าวใส่จานแม็ค

พอทานข้าวเสร็จเราก็มานั่งดูหนังกันต่อ แม่ผมวันนี้ก็มานั่งดูด้วย แม็คนั่งตัวเกร็งเชียว แล้วก็ไม่นั่งใกล้ผมด้วย นั่งห่างเลย สงสัยจะกลัวจริงๆ
"แอบคบกันมานานรึยัง" แม่ผมพูดกับแม็ค แต่เสียงเรียบๆ ไม่ยิ้มหน้าเฉยมากๆ
"ครับ นานแล้วครับ" แม็คก้มหน้าพูด ผมมองหน้ากันเองกับนาย
"แล้วคิดจะปิดแม่ไปอีกนานเท่าไหร่ถ้าแม่ไม่เห็นเอง" แม่ผมทำเสียงดุ
"ผมขอโทดครับ" แม็คก้มหน้างุดเลย น่าสงสารจัง แม่อย่าแกล้งแม็คแบบนี้ซิ (คุณๆ ผู้อ่านรู้กันรึยังครับนิสัยชอบแกล้งผมได้มาจากใคร กวนๆ แบบนี้น่ะแม่ผมคนนี้แหละครับ)
"แม่จะยอมให้เราคบกันนะ แต่..." แม่ผมเว้นวรรคไว้ แม็คเงยหน้ามองหน้าผมแล้วมองหน้าแม่ผม "เราต้องสัญญากับแม่นะว่าเราจะต้องอยู่ในสายตาแม่ตลอด ห้ามเกินเลยขอบเขตเด็ดขาด จะทำอะไรให้เห็นแก่หน้าแม่บ้าง ไม่ใช่มีอะไรก็ปิดบังกันแบบนี้"
"ครับ ผมสัญญาครับ" น้ำเสียงจริงจังเด็ดเดี่ยวทีเดียวเชียวนายคนนี้ บอกแล้วเค้าพูดจริงทำจริง
"งั้นแม่ไม่มีอะไรแล้ว แม่ไปพักก่อนล่ะ" แม่ผมลุกขึ้นข้างบนไป แม็คก็รีบลุกมานั่งข้างๆ ผมทันที
"หมายความว่าไงโน่"
"ก็เข้าใจว่าไงล่ะ" ผมย้อน ยังกวนไม่เลิกเนอะ
"แม่ให้เราคบกันได้ใช่ป่ะ"
"อืม" ผมตอบยิ้มๆ
"ดีใจจัง ทีแรกนึกว่าจะให้เลิกกันซะแล้ว"
"แล้วถ้าแม่ไม่ให้คบกันล่ะ" ผมถามกลับ
"ก็จะพาหนีเลย"
"เฮ้ย เอาจริงหรอ บ้าป่าวแม่เราเสียใจแย่"
"จริงดิก็คนมันรักนี่นา" แม็คคลอเคลียผมอีกแล้ว "โน่ล่ะ จะหนีไปกับแม็คมั้ยถ้าแม่ให้เลิกคบกันจริงๆ"
"ไม่อ่ะสงสารแม่" ถึงผมรู้ว่าใจผมตัดแม็คไม่ได้ก็จริง แต่ผมทิ้งแม่ผมไปไม่ได้หรอกครับ
"งั้นเราจะฉุดไปเลย" ทีเล่นทีจริงครับแบบนี้ แม็คคงไม่ทำขนาดนั้นแน่นอน
"เออๆ ยอมแล้วดูหนังต่อเหอะ" ผมเอามือลูบหัวแม็คเบาๆ "นายมันมองตาเขียวเชียวเดี๋ยวมันก็ด่าเอาอีกหรอก"
"อืมๆ" คงจะเข็ดเวลาดูหนังอย่าส่งเสียงดัง

คืนนั้นเราไม่ได้ทำอะไรกันกลัวแม่ได้ยิน


แล้วเจอกันๆ


โปรดติดตามตอนต่อไป

แบบเรียนที่ 31

ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรถ้า พ่อ หรือ แม่ รู้ว่าลูกชายคนเดียวของท่านเป็นเกย์...!

นี่ผมกำลังจะทำให้บุพการีเสียใจอีกแล้วหรือนี่

ทางทุกทางย่อมมีทางออก

คงจะมีบางคนสงสัยไม่มากก็น้อย ว่าทำไมเรื่องของผมถึงไม่กล่าวถึงเพื่อนผู้หญิงเลย (ก็มันเรื่องของผู้ชายนี่หว่ายกเว้นพลอยกับแฟนเก่าแม็ค) เพื่อนนะครับไม่ใช่แฟน คำตอบคือ ไม่รู้สิครับ ไม่ค่อยสนิทกับผู้หญิง เหอะๆ...ผมมันผู้ชายปากจัดผู้หญิงที่ไหนจะเอาไปทำเพื่อน

ขัดกันยังไงชอบกล

แล้วทีแฟนผมล่ะทำไมผมถึงไม่ปากร้ายใส่บ้าง "ยกไว้คนนึงครับ คนนี้ผมขอ"

ที่จริงคือ มีครับ...แต่ไม่ได้เอ่ย เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่อง หรือจะเอ่ยดี จะพยายามครับ ผมจะใส่ตัว เอ้ย...นักแสดงผู้หญิงลงไปในเนื้อเรื่องด้วยเพื่อความสมดุลทางธรรมชาติ และเพื่อที่ผมจะได้ไม่ดูเบี่ยงเบนทางเพศมากจนเกินไป

ร่ายมาซะยาว มาเข้าเรื่องจะดีกว่ามั้ย...

ขออีกนิดนึงนะ นี่ก็ 18 กันยายน 2551 (วันที่บันทึกตอนนี้) อีก 78 วัน คือวันที่ 10 ธันวาคม 2551 ก็จะเป็นวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดของเกล้ากระผมแล้วครับ ปีนี้ก็จะอายุ 17 ขวบแล้วครับ มาเค้าดาวห์กัน

เข้าเรื่องจริงๆ แล้วนะ

วันก่อนไปเกาะเกร็ดมาครับ ไม่ได้ขับรถไปเองหรอกครับไปไม่ถูก ไกลก็ไกล แม่ชวนเด็กป่วน 3 คน นี้ไปกลับมาแม่ปวดหัว ขอพารา 2 เม็ด ก็ด้วยความเปิ่นของผมเองแหละครับที่เดินลงจากรถไม่ทันไร ทางมีไม่มองมัวแต่ชมนก ชมไม้ ตามสองข้างทาง อย่างกับเด็กที่ไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน เดินไปชนกับคนคนนึงเข้าอย่างจัง ผมก็ขอโทดๆ เค้าไป พี่เค้าก็ยิ้มให้แล้วบอกไม่เป็นไร คราวหน้าคราวหลังเดินดูทางบ้าง เดี๋ยวเดินไปเหยียบตะปู หรือเศษกระจกเข้า ตรงนั้นของผมมันจบครับ แต่ของนายมันไม่จบ เพียงเสี้ยววินาทีที่พี่คนนั้นพูดกับผม น้องนายที่ช่างปั้นจิ้นปั้นเจ๋อขอแจมด้วย เข้ามาถามพี่เค้าว่าเป็นคนแถวนี้หรอ เท่านั้นแหละ คุยกันนานกว่าจะได้เดินไปดูที่อื่นกันยืนจนเมื่อย แถมแม็คยังเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย ช่างฉอเลาะเสียยิ่งกว่าอะไร 2 คนนี้ ผมกับแม่ก็เดินดูของอยู่ใกล้ๆ นั่นแหละครับ เดี๋ยวหลงกัน สักพักสองคนนั้นก็เดินตามมาพร้อมมีพี่คนนั้นเดินตามมาด้วย เอาแล้วไง มีญาติเพิ่มมาอีกคน

"เอ่อพี่คนนี้ชื่อพี่ไม้ครับ" ผมกับแม่เลยกล่าวทักทายอีกที ในฐานะที่รู้จักกันในอีกขั้นหนึ่ง

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง" พี่ไม่ดูท่าทางจะถ่อมตัวมากๆ

"คุณผู้หญิงอะไรกัน เรียกคุณน้าก็พอ" แม่ผมก็เป็นไปกับเค้าอีกคน

"ครับคุณน้า" พี่เค้าทำท่าเหนียงอาย เฮ้ย...ก็น่ารักดีนี่หว่า อายุน่าจะประมาณ 21-22 มั้ง

"แล้วมีอะไรอีกหรอพี่" ผมทำเสียงกวนใส่

"พี่เค้าอาสาเป็นไกด์ให้" แม็คทำท่าดีใจ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หน้าบาน ไม่รู้มันเหมือนจะรู้จักกันมานานแสนนานเลยนะ

"อืม ดีเลยจ้าน้าไม่เคยมาที่นี่เลย" อีกแล้วนะแม่

"แม็คมานี่เดะ" ผมลาคอแม็คออกมาคุยห่างๆ

"มีอะไรหรอ" แม็คทำหน้าเหวอ

"พี่เค้าเกี่ยวอะไรด้วย เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ 18 มงกุฎหรือเปล่าเนี่ยทำมาตีสนิท" ผมร่ายยาว

"ไม่หรอกน่า เรามากัน 4 คน พี่เค้าคนเดียวจะมาหลอกเราได้ไง" แม็คยังคงแก้ต่างให้

"ยังไงก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีน่ะแหละ มึงไว้ใจคนง่าย" เริ่มขึ้นมึงขึ้นกูแล้วครับ

"เฮ้ย...ทำไมชอบมองโลกในแง่ร้ายนักนะ" เริ่มใส่อารมณ์แล้วครับ

"มึงเข้าข้างเค้ามึงก็ไปอยู่กับเค้าเลยไป" ผมผลักหน้าอกแม็ค แล้วเดินหนีออกจากกลุ่ม พี่ไม้ แม่ นาย กำลังงงอยู่จนเผลอแป๊ปเดียวผมก็เดินหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ ส่วนแม็คนะหรอ มันกำลังนั่งเก็บของที่ซื้อมาน่ะครับ พอผมผลักมันของที่มันถือมาก็ตกแตกหมดเลย (ผมนี่แย่จริงๆ ใช่มั้ยครับ)

"พี่โน่ๆ พี่โน่อยู่ไหนอ่ะตามหาตั้งนานแล้ว" นายโทรฯ หาผม

"พี่อยู่ท่าเรือ" ผมก็ไม่รู้ว่าผมอยู่ตรงไหนเหมือนกันครับ รู้แค่ว่าตรงที่ผมนั่งเป็นท่าเรือ วิวสวยด้วย มองเห็นน้ำไหลไปๆ เรื่อยๆ ดูวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนแถวนี้

"โหยพี่ท่าเรือมีเป็นสิบ จะหาเจอได้ไงเนี่ย" นายเสียงดังใส่ แต่ไม่ใช่อารมณ์โกรธหรอกน่าจะหงุดหงิดมากกว่า

"ที่ๆ มีเรือด่วนเจ้าพระยาเยอะๆ อ่ะ" ใช่แล้วผมนั่งอยู่ในเรือด่วนฯ จอดอยู่เฉยๆ หลายๆ ลำ

"หรอๆ เออๆ เห็นเรือแล้วแต่ไกลจัง เดินไปทำไมนะ แค่นี้นะเดี๋ยวเดินไปหา" แล้วชายก็ตัดสายไป

"อ้าวมานั่งอยู่นี่นี่เอง" พี่ไม้เดินเข้ามาจากทางด้านหลังผม

"แล้วทำไมอ่ะพี่ ผมนั่งของผมเฉยๆ พี่มายุ่งอะไรกับผม" ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าอยู่ยังจะเข้ามายุ่งอีก

"พี่ขอโทดด้วยนะครับ ที่ทำให้น้องกับเพื่อนน้องต้องทะเลาะกัน ตอนที่น้องเดินออกจากกลุ่มพี่ก็ขอตัวแยกออกมาเลย พี่ไม่อยากทำให้ใครมาผิดใจกันเพราะพี่ พี่ไม่กวนแล้วครับไปก่อนนะครับ" พี่ไม้ลุกกำลังเดินออกไป ด้วยความที่ผมเกรงว่าจะเลวไปมากกว่านี้หรือทำให้คนอื่นมองผมชั่วไปมากกว่านี้ผมต้องรับผิดชอบตัวเอง

"พี่ไม้ครับ"

"ครับน้อง" พี่ไม้หันกลับมาทางผม

"จริงๆ แล้วพี่ไม่ได้ผิดหรอกครับ ผมเองต่างหากล่ะที่ผิด ที่มองพี่แบบไม่ดีเกินไป" ผมก้มหน้าก้มตาพูด

"แต่ยังไงพี่ก็เป็นต้นเหตุให้น้องกับเพื่อนต้องทะเลาะกันนะครับ" พี่เค้ายืนยันจะรับผิดอย่างเดียว

"ถ้าผมไม่เดินไปชนพี่ ก็ไม่เกิดเรื่อง พี่ไม่ต้องโทดตัวเองนะครับ"

"ก็ได้ครับ"

"งั้นให้ผมเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทดนะครับ" ผมยิ้มแป้นให้พี่เค้า แล้วเราสองคนก็เดินออกมาจากเรือ

"อ้าวไปดีกันตอนไหนเนี่ย" ชายเดินเข้ามาทัก แต่ผมกลับมองไปที่แม็ค ที่เดินก้มหน้าเข้ามา ถือถุงพลาสติกใส่เครื่องปั้นดินเผาที่มีแต่เศษดินเผาที่แตกละเอียด ผมตกใจเลยครับผมทำไปได้ถึงขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย ตอนนั้นผมคิดในใจนะครับ ถ้าผมเป็นแม็คผมจะไม่ให้อภัยโน่เลยครับ

ผมเดินเข้าไปหาแม็ค แล้วกอดตัวแม็คไว้

"แม็ค โน่ขอโทดนะ โน่จะไม่ทำตัวร้ายอีกแล้วครับ" ผมซุกหน้าเข้าที่หน้าอกแม็ค อย่างไม่อายใครต่อใครที่เค้ามองมา

"เอ่อ...เราซื้อใหม่ก็ได้" แม็คดีเหลือเกินครับ นี่ถ้าเป็นผมนะ ผมจะเอาไอ้อันที่แตกน่ะฟาดหน้าซักที (แม้แต่ความคิดก็ชั่ว ร้ายกาจสุดๆ เลยนะ ตัวเอกเนี่ย)

"งั้นให้เราซื้อให้นะครับ" แม็คพยักหน้าแล้วเราสี่คนก็เดินไปหาแม่กัน แม่ที่นั่งรอพักเหนื่อยอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

"เป็นไงเรา ชอบจังนะสร้างปัญหาเนี่ย" มาถึงแม่ก็ว่าเลยครับ

"ขอโทดครับแม่ ผมผิดไปแล้ว" ผมเดินเข้าไปอ้อนแม่ด้วยการกอดที่เอวแล้วก็หอมแก้มทีนึงใหญ่ๆ "หิวจัง" ผมทำปากจู๋

"รอเราอยู่คนเดียวนี่แหละ ไปป่ะ...หาอะไรทานได้แล้ว"

"นี่เลยครับคุณน้าครับ ร้านนี้ผมขอแนะนำ เดี๋ยวผมพาไปครับ" พี่ไม่เสนอตัว

"จ๊ะ พาไปเลยลูก เดี๋ยวแม่เลี้ยงเต็มที่เพื่อเป็นการขอโทดที่ลูกของแม่นิสัยเสียใส่ นี่นิสัยเก่าคงยังไม่หายหมดน่ะ เริ่มกลายพันธุ์กลับไปเหมือนเดิมอีกล่ะมั้ง" แม่ผมเดินบ่นไปตลอดทางจนผมต้องเดินเอามืออุดหูไว้

"วัยรุ่นก็เงี้ยแหละครับใจร้อน ลองหัดวาดภาพดูสิครับ เผื่อใจจะเย็นลง" พี่ไม้พูดกับแม่ผมแล้วหันมาทางผม

"ฟังไว้นะเรา เดี๋ยวหาซื้ออุปกรณ์วาดเขียนเอาไปนั่งเขียนเลยนะ" แม่พูดแกมบังคับครับ

เราไปทานข้าวกัน ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ก็มีการเล่าเรื่องประวัติความเป็นมาของเกาะเกร็ดจากปากพี่ไม้ น่าสนใจดีครับ เวลาพี่เค้าเล่าเนี่ย ผมมองหน้าพี่เค้าตลอด ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็เวลาพี่เค้าเล่าเค้าจะมีลีลาการเล่าที่น่าฟัง มีท่าทางประกอบ เล่าซะเห็นภาพเลย เหมือนอยู่ในเหตุการณ์

พอเราได้รับฟังประวัติแบบพอสังเขป พี่เค้าก็พาทัวร์ทั่วเกาะ ผมได้ลองปั้นด้วยเครื่องปั้นดินเผาแบบโบราณ คือใช้มือ (เหมือนในรายการทีวี) แล้วผลงานของผมก็ได้นำกลับมาชมเชยที่บ้านด้วย มีสินค้าพื้นเมืองหลายอย่างที่ผมซื้อติดไม้ติดมือกลับมาก็เยอะ โดยเฉพาะแม็คผมซื้อคืนแม็คด้วยส่วนหนึ่ง ไอ้ที่ผมทำตกแตกนั่นก็ยังเอากลับมาด้วย (ไม่รู้จะเอามาทำไมนะ)

พอถึงเวลาที่เราจะเดินทางกลับ เราก็เลี้ยงข้าวขอบคุณพี่ไม้เค้าอีกมื้อนึง จะว่าไปแล้วพี่เค้าดีจังเลยนะครับ (ไม่น่ามองพี่เค้าไม่ดีเลยตอนแรก) วันนั้นพี่เค้าขาดเรียนด้วย เค้ามีเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ยังจะมาพาพวกผมทัวร์อีก ก็ขอบคุณพี่ไม้มากๆ เลยนะครับ ที่เสียสละเวลามาพาพวกผมเที่ยว

กลับมาถึงบ้าน แม่บ่นอุบหาว่าผมชอบทำตัวเป็นจุดสนใจ ชอบเอานิสัยแย่ๆ ไปแสดงออกนอกบ้าน ยาวเลยโดนด่ายาวเลย แล้วพอแม่ผมเหนื่อยแม่ผมก็นั่งพักสักครู่ พอมีแรงอีกก็บ่นอีก จนนายกับแม็คแยกย้ายกันไปอาบน้ำ แม็คขอตัวกลับบ้านไปหาแม่เค้ามั่ง เอาลูกเค้ามากักขังหน่วงเหนี่ยวตั้งหลายวัน

ตอนนี้ผมกับแม่เรานั่งคุยกันตามลำพัง บรรยากาศมาคุๆ เริ่มย่ามกลายเข้ามาใจจิตใจ แม่ผมทำหน้าเคลียดอีกแล้วครับ น่ากลัวจัง

"ลูกโน่ แม่ถามอะไรโน่ตอบแม่มาตรงๆ ได้มั้ยลูก" ผมเสียวสันหลังวาบ เอาแล้วไง เรื่องอะไรกันเนี่ย

"ได้ครับแม่" ผมขยับตัวเล็กน้อยตั้งท่าก่อน ไม่รู้จะตั้งท่าไปทำไม หุหุ

"โน่กับแม็ค" เอาแล้วไงครับ แม่เว้นช่วงความน่ากลัวไว้ "นอกจากที่แม่เห็นวันนี้แล้ว มีอะไรจะบอกแม่มั้ย" แม่เห็นอะไรหรอครับ บอกหน่อย ผมทำอะไรไปตั้งหลายอย่างจำไม่ได้ๆ

"ผม เอ่อ...ผม" ผมได้แต่ตะกุกตะกัก พูดอะไรไม่ออกเลย

"คบกันอย่าให้มันเกินขอบเขตมากนัก แม่เป็นข้าราชการ เป็นคนของสังคม คนที่แม่รู้จักมีหน้ามีตาในสังคม ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของแม่ลูกจะเป็นอะไรแม่ห้ามไม่ได้ ลูกต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง จำไว้นะลูกถ้าลูกกับแม็คยังไม่มีอะไรกันแม่ขอให้เราคบกันแค่เพื่อนก็พอ" แม่ผมทิ้งท้ายไว้ ทำเอาผมน้ำตาตกในทีเดียว ถึงจะไม่ห้ามแต่ก็เหมือนเป็นการยื่นคำขาดที่ว่า เลิกกันซะเถอะแบบนี้

ผมไม่รู้จะไปปรึกษาใครดีเลย ไม่รู้ว่าถ้าผมคบกับแม็คต่อไปแม่ผมจะว่าอะไรอีก และถ้าผมเลิกคบกับแม็ค แม็คเค้าก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่ คิดแล้วปวดหัวครับ

"ปวดหัว ปวดหัว ปวดหัว" ผมนั่งบ่นคนเดียวบนที่นอน

"เป็นอะไรพี่โน่" นายเดินออกมาจากห้องน้ำ หัวเราะหึหึ แต่ผมหัวเราะไม่ออกน่ะซิ

"แม่รู้แล้ว" พูดไปทำเอานายเงียบเหมือนกัน นายมานั่งข้างๆ ผม ทำหน้าเหมือนจะถามอะไร

"เป็นไงมั่งอ่ะพี่"

"แม่บอกให้เลิกคบกัน" น้ำตามันไหลออกมาเองครับ นายก็โอบกอดผมไว้เชิงปลอบใจ

"พี่โน่จะยอมเลิกกับพี่แม็คหรือเปล่า"

"ไม่รู้สิ พี่จะทำยังไงดี"

"ไม่ต้องทำอะไรสิ แค่อย่าให้แม่เห็นอีกว่าพี่โน่กับพี่แม็คเป็นกันมากกว่าเพื่อน"

"แล้วแม็คจะยอมหรอ"

"ไม่ยอมก็ต้องทำใจล่ะทีนี้ ถ้าอยากจะคบกันอีก"

"จะพยายามดู"

เดี๋ยวจะมาต่ออีกตอนนะครับ

แบบเรียนที่ 30

กว่าจะถึงบ้านคอผมก็แดงเป็นจ้ำหลายที่เลยครับก็จะอะไรซะอีกล่ะครับผมน่ะขับรถแต่แม็คน่ะซิมีอารมณ์ตลอดทางเลย
"ไปอาบน้ำก่อนนะ" ผมหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำแม็คก็เดินตามเข้า "เข้ามาทำไมเนี่ย"
"อาบด้วยซี่" แม็คทำเสียงเซ็กซี่แล้วเข้ามาใกล้เอื้อมมือมาโอบเอวผมเอาหน้ามาซุกที่ซอกคอ ผมรู้สึกวูบวาบๆ ที่ต้นคอยังไงบอกไม่ถูกแต่ก็ดีครับแล้วแม็คก็ดึงชายเสื้อผมขึ้นแล้วถอดออกเผยให้เห็นกล้ามแบบซิคแพกค์ ล้อเล่น...หน้าอกที่ขาวเนียนของผมหัวนมยังชมพูอยู่ครับ แล้วแม็คก็ก้มลงดมที่ซอกคอ "หอมจัง"
"แม็คเสียวว่ะ" ผมแทบจะควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ตัวอ่อนเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง "มาเราถอดเสื้อให้นายมั่ง" ผมเลยทำแบบแม็คแล้วก้มลงดมที่ซอกคอแม็คบ้าง "เหม็นจัง เหอะๆ...ล้อเล่น หอมเหมือนกันนะเนี่ย" ต่อจากนั้นเราก็ถอดกางเกงกัน ตามด้วยกางเกงบ็อกเซอร์และก็กางเกงในตัวสุดท้าย ผมเอื้อมมือไปเปิดน้ำฝักบัวที่ต่อจากเครื่องทำน้ำอุ่น (ตอนนี้อากาศหนาวครับเพราะฝนข้างนอกตกหนักเลย) เราผลัดกันฟอกสบู่ ถูหลัง ชำระล้างร่างกายซึ่งกันและกัน กลิ่นสบู่ที่หอมกับไอน้ำที่ระเหยออกมาเป็นหมอกหนาทำให้การอาบน้ำของเราสองคนอบอวลไปด้วยความสุข ความละมุนละไม ผมกำลังมีความสุขครับแต่ถึงกระนั้นก็เถอะผมยังไม่สามารถเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่าความรัก แต่ผมก็รักในสิ่งที่ผมเป็นและสิ่งที่เราสองคนกระทำร่วมกัน เราล้างตัวเอาฟองสบู่ออก ภายใต้สายน้ำและไออุ่นเราสองคนกอดกันแน่น  ผมระดมจูบรุกไร้ทั้งต้นคอแผงอกของแม็คอย่างหื่นกระหายในความใคร่และดูเหมือนผู้ที่ถูกกระทำ แม็คจะชอบใจด้วยการแสดงออก บนใบหน้าเกลี้ยงเกลาสดใสริมฝีปากแดง ของเขาเผยอออกซีดเสียงเบาๆ แต่คงได้ยินอยู่ ดวงตาที่มองมาก็เป็นประกายถึงความใคร่ถึงที่สุด แต่สิ่งที่ดูจะต้องการให้กระทำมากที่สุดคือส่วนกลางของลำตัวของเค้านั่งเองนั่นเอง มันพะหงกหัวหงึกๆ ต้อนรับการชมเชยจากผม
"โน่ครับเสียวจังเลย อย่าทรมาณแม็คอีกเลยครับ" ผมเลยซุกไซร้ไล่ไปตามลำตัวแม็คลงต่ำเรื่อยลงมา จนถึงตรงนั้น เชื่อมั้ยเราสองคนอายุก็ 17 แล้ว แต่ทำไมขนมันไม่ดกเลยมีขนเพียงเล็กน้อยไม่มีรามไปถึงสดือเหมือนคนอื่นๆ เลย (แอบอิจฉาคนขนดกง่ะ) ผมจับมันแล้วมองหน้าแม็คเพื่อรอคำตอบที่ไม่ใช่คำพูดแต่เป็นเพียงการพยักหน้าแทน ผมใช้ลิ้นเลียวนไปมา กิริยาของแม็คก็กระตุกเอวแอ่นกายไปมาด้วยความกระสันเสียว ผมดูดมันเข้าไปลึกพอประมาณเท่าที่ผมจะสามารถทำได้ ผมทำไปได้สักพัก
"โน่ครับหยุดก่อนเดี๋ยวเสร็จเร็ว"
"ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรอไง อุตส่าห์ทำให้" ผมถามด้วยความสงสัย ปนน้อยใจนิดๆ
"เปล่าหรอกครับ โน่ครับผมขอนะครับ" ปากไม่พูดเปล่า มือยังกำขยี้ก้นของผมอีก
"ไม่ทำโน่เจ็บแบบคราวก่อนนะครับแม็ค" ถึงจะกลัวเจ็บแต่ไม่ไหวแล้วครับถึงไหนถึงกันเลย เสียวจัง
แม็คจับผมหันหลัง แม็คบอกให้ผมเอามือชันกำแพงเอาไว้แล้วอ้าขาให้กว้างออก แม็คเอาหน้าซุกลงไปที่ก้นผม ผมสะดุ้งดิครับเสียววาบๆ แล้วแม็คก็เอาลิ้นนุ่มๆ เลียไปที่ก้นผมอย่างบรรจง ดันดุนลิ้นจนเริ่มที่จะเอานิ้วแหย่เข้าไปจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว ความรู้สึกมีสองด้านครับ ด้านหนึ่งก็เจ็บมากๆ ครับ แต่อีกด้านเสียวอย่างบอกไม่ถูกครับ
"โน่ครับคราวนี้แม็คจะไม่ทำให้โน่เจ็บมากครับ" แม็คเอื้อมมือไปหยิบหลอดอะไรบางอย่างจากชั้นวางของในห้องน้ำ
"อะไรหรอแม็ค" ผมไม่รู้จริงๆ อ่ะ ไม่เคยเห็น
"เจลหล่อลื่น" แม็คยัคคิ้วให้
"บ้านเรามีด้วยหรอไม่เคยเห็น" แล้วแม็คก็เอาเจลทาที่นิ้วไปเรื่อยๆ อย่างคล่องเหมือนเคยทำบ่อยๆ (คงงั้นแหละกับนายไง)
"มีสิ แม็คซื้อมานานแล้วตั้งแต่คบกับน้องนายน่ะ" ทำไมต้องพูดถึงนายด้วยนะ แม็คทำไปพูดไป พอผมเผลอก็เอานิ้วแหย่เข้ามาอีก ไม่รู้ตัวเลย ได้เจ็บสิครับ
"โอ้ยเจ็บ" ผมร้องเสียงหลงเลย
"ขอโทดครับ" แม็คเริ่มควานในก้นผม เสียวแหะไม่เจ็บแล้ว "พร้อมรึยังครับ" ผมได้แต่พยักหน้าเพราะความเสียวทำให้หน้าผมเหยเกจนพูดไม่ออก แม็คยืนขึ้นแล้วเอาของแม็คจ่อตรงมาที่ก้นผม มือข้างนึงจับของแม็คเอาไว้ อีกข้างนึงก็โอบเอวผมเอาไว้แล้วแม็คก็ดันมันเข้ามา
"ซีด....ด" ผมซีดยาวเจ็บปนเสียวครับ แต่อดกลั้นความรู้สึกเอาไว้เพื่อไม่ให้มันขัดความต่อเนื่องกัน แม็คดันมาเรื่อยๆ จนสุดโคน
"เจ็บรึเปล่า" แม็คกระซิบที่ข้างหู
"จุกน่ะ แต่เสียวทำต่อเถอะโน่เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้ว" แล้วแม็คก็เริ่มซอยจากช้าๆ เริ่มมีจังหวะขึ้นเอียงซ้ายบ้างขวาบ้างจนเร็ว แม็คจับผมให้ถอยหลังตามแม็คไปมือกอดผมเอาไว้เพื่อไม่ให้หลุด แม็คดึงผมให้นั่งตามลงไปที่โถชักโครก เอาขาผมคร่อมขาแม็คเอาไว้
"โน่แม็คจะเอนตัวลงนะแล้วโน่ก็ตวัดขาข้ามแม็คไปเลยนะอย่าให้หลุดนะ" แล้วแม็คก็เอนตัวไปข้างหลังผมก็ตวัดขาตามเพื่อพลิกตัวหันไปทางแม็ค พอหันไปได้แล้วแม็คก็เอนตัวกลับมา หน้าผมกับแม็คชนกัน ผมก้มหน้าลงดูดปากกับแม็คแล้วผมก็เริ่มโยกตัวขึ้นลงเป็นจังหวะ ท่านี้ของแม็คเข้ามาลึกครับ ถึงจะลึกยังไงผมสามารถควบคุมตัวเองได้ครับ ของผมก็ตีหน้าท้องแม็คไปด้วยทำให้ผมเองก็เสียวไม่แพ้กันเราสองคนต่างซุกหน้าที่คอของกันและกัน ไม่เคยทำให้ใครหรอกครับแต่ไม่รู้อะไรเข้าสิงผมตอนนั้น ทำให้ผมทำลงไป (จิตใจเอนเอียงและเบี่ยงเบนไงล่ะ)
"โน่แม็คใกล้แล้วครับ"
"ครับๆ โน่ก็ใกล้แล้วเหมือนกัน เสียวมากๆ เลย" ทั้งๆ ที่มือก็ไม่ได้แตะมีแต่ของผมน่ะแหละแตะหน้าท้องแม็ค ผมเร่งความเร็วขึ้นจนแม็คเกร็งตัวแล้วฉีดน้ำเข้ามาในตัวผม ผมโยกตัวต่อไปได้สองสามทีผมก็ทนไม่ไหมเหมือนกัน ฉีดน้ำของผมไปที่หน้าอกของแม็คเยอะมากมาย ด้วยเพราะความเสียวในอารมณ์ร่วมที่มีอยู่มากมั้งครับ

ผมนั่งแช่ก้นไว้นานเพราะเหนื่อยครับผมซบลงที่คอแม็คกอดเอวแม็คเอาไว้ แน่นขึ้นและหายใจแรงด้วยความเหนื่อย แม็คก็หายใจแรงไม่แพ้กัน แม็คจูบคอผมแล้วดันหน้าผมขึ้นมาจูบปากกันได้อีก
"แม็คอาบน้ำใหม่เถอะเลอะไปหมดแล้ว" ผมลุกขึ้นสำรวจตัวเองว่ามีอะไรตามออกมาบ้าง อย่างที่คิดไว้เลยครับ ไหลซิมออกมาเป็นสายผสมกับน้ำของแม็คเลย เลือดน่ะสิครับ
"ขอโทดนะ เจ็บมั้ยเนี่ย" แม็คประคบประหงมก้มลงดู
"ไม่ค่อยเจ็บนะ ไม่เหมือนครั้งก่อนแต่มีแสบบ้างไม่มาก"
"งั้นเดี๋ยวอาบน้ำให้นะ ลงไปทานข้าวทานยาแล้วนอน" ทำไมมีอะไรกันแล้วต้องไม่สบายทุกทีสิน่า ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่เลย

เราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ลงไปหาอะไรทานแต่ผมแสบก้นครับ เดินแล้วมันแสบมากๆ สงสัยคงเริ่มออกฤทธิ์และในเมื่อไม่มีใครอยู่บ้านเลย แม็คเลยอุ้มผมลงไปข้างล่าง ถึงตัวจะหนักแต่แม็คก็ไม่บ่น เพราะแต่ก่อนก็อุ้มชายแบบนี้แหละ น้ำหนักตัวพอๆ กันเลยแต่ความพยศต่างกันเท่านั้นเอง ขณะที่แม็คอุ้มผมไปเรื่อยๆ ผมก็มองหน้าแม็คและจดจำรายละเอียดเอาไว้ ดูแล้วก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่หล่อดี ใสๆ กวนๆ ตาตี่ๆ ปากก็ห้อยๆ (ไม่ห้อยก็ดูดปากไม่เก่งดิ) จมูกโด่งๆ มีเขี้ยว มีลักยิ้ม น่ารักไม่เบานะแม็คของเราเนี่ย ถึงว่ามีผู้หญิงชอบมันเยอะ

"แม็คทานอะไร" ผมถามเมื่อแม็ควางให้ผมยืนอยู่ในครัว
"ทำอะไรให้ทานก็ทานได้หมดแหละ ว่าแต่ทำเป็นหรอ" เออ...ทำไม่เป็นไข่ยังทอดไหม้เลย
"ไม่อ่ะ งั้นสั่งอะไรมาทานสิ"
"พิชซซ่ามั้ยครับ" เดี๋ยวโดนตบหรอกแม็คไม่ชอบกินซะหน่อย
"ไม่รู้อะไรเลยนะ ไม่ชอบทานพิซซ่าสั่งอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่พิซซ่า"
"ครับๆ ท่าน...งั้นสุกี้ชาบูมั้ยครับ" เฮ้ยชอบๆ เอาเลย เบื่อเอ็มเคแล้ว
"เอาๆ ชอบหมูนุ่มเยอะๆ เลยนะ เอาเห็ดเข็มเยอะด้วย แล้วก็ลูกชิ้นเกี้ยวปลาเยอะๆ หิวๆ สั่งเลยๆ" เมื่อเราใช้กำลังไปเยอะ เหอะๆ กำลังในที่ร่มน่ะ เราก็ต้องเสริมพลังเข้ามาในร่างกายเพิ่ม เพราะว่า...แหะๆ แม็คนายโดนเอาคืนแน่ๆ แต่เราจะไม่ปราณีกับนายหรอก

ไม่ถึง 20 นาที ไวดีมาถึงแล้ว...แม็คก็จัดแจงด้วยความคร่องแคร่วว่องไวกระฉับกระเฉง เสร็จเราก็รอจนน้ำเดือด แล้วก็เอาสรรพสิ่งต่างๆ ใส่ลงไป กินจนเสร็จก็อิ่มกันจนจุก งั้นเป็นอันว่าแม็คนายอุ้มเราไปไว้ที่เตียงเถอะอยากจะนอนอิ่มแล้ว ฝากไว้ก่อนพรุ้งนี้ค่อยเอาคืนก็ยังไม่สาย แต่เอ๊ะ...พรุ้งนี้มีเรียนนี่หว่า นายล่ะนายไปไหน
"แม็คหยิบโทรศัพท์ให้หน่อย"
"ทานยาก่อน เดี๋ยวหยิบให้" ผมก็รับยามาทาน "จะโทรหาใครอีกล่ะ"
"หาแม่สิ ไปไหนกับนายก็ไม่รู้"
"ฮัลโหล" แม่รับสาย
"แม่ครับอยู่ไหนครับ"
"อ๋อ โน่หรอลูก แม่ชวนนายเค้ามางานกับแม่น่ะลูกเดี๋ยวก็กลับบ้านแล้วหล่ะ" งานสังคมของแม่ผมครับใครที่ทำงานราชการระดับซีสูงหน่อยก็คงจะทราบดีนะครับว่างานต่างๆ ที่เค้าเชิญมาจะปฎิเสธไม่ได้ด้วย สงสัยแม่คงจะพาผมไปแต่ผมไม่อยู่บ้านเลยพานายไปแทน เอาไปหลอกคนอื่นว่าเป็นผมแน่ๆ เลย แม่เคยบอกหลายครั้งว่าจะพาไปเพื่อนแม่เค้าอยากเห็น

ผมกับแม็คนอนกันก่อน เกือบๆ ชั่วโมงก็รู้สึกว่ามีคนเข้ามานอนอีกคนข้างๆ ผม ผมหันไปมอง
"เป็นไงมั่งนาย"
"เกือบหลุด"
"อะไรหลุด"
"ก็แม่น่ะสิบอกให้ผมเป็นพี่โน่น่ะ เกือบหลุดหลายทีแล้ว"
"อืมๆ คราวหน้าพี่จะไปเองแล้วกันนะ"
"เสียงแปลกๆ ไม่สบายรึเปล่าเนี่ยพี่โน่" ผมเลยเอามือแตะหน้าผากและคอดู ร้อนๆ รุมๆ
"นิดหน่อยน่ะ ทานยาแล้วเดี๋ยวคงหาย"
"อืมๆ ไม่ไหวก็บอกนะเดี๋ยวจะได้รีบไปหาหมดก่อนจะเป็นหนัก" นายดูเป็นห่วงเป็นใยผมดีจัง
"ครับน้องนาย" ผมก็หันกลับไปหาแม็คแล้วกอดเอาไว้ แม็คก็เอามือมากุมมือผมเอาไว้ คงยังไม่หลับหรอก

ตื่นเช้ามาสบายตัวดีครับ ไม่ค่อยแสบแล้ว แต่แม็คก็ยังบังคับให้ทานยาอยู่ได้ บอกไว้ว่ามันจะได้ไม่อักเสบอีก หายไวไว
"ว่าแล้วเชียว ดูดิคอแดงเชียว" นายเดินออกจากห้องน้ำมาเห็นผมกำลังทานยาพอดี นายเคยทานน่ะสิครับเลยรู้ว่าผมไปทำอะไรมา
"รู้ดีนิ่" ผมทำเสียงประชด "ไปแต่งตัวเลยไป"
"เหอะๆ" นายเดินไปแต่ก็หัวเราะในลำคอไปด้วย
"แม็คดูนายดิ ล้อเลียนโน่อ่ะ"
"ก็ทำให้นายเห็นทำไมล่ะ"
"ใครกันแน่เอายามาให้ทานตอนนี้ล่ะ"
"ตกลงเราผิดใช่มะ"
"รู้ตัวนี่"
"เออๆ"
"ไม่ต้องเถียงกันแล้วครับพี่ทั้งสองคน ไปผมเสร็จแล้วเดี๋ยวสายพอดี"

ถึงโรงเรียนเราก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมภาระกิจของเด็กนักเรียนกัน เรามาสายกันครับเค้าเข้าเรียนกันหมดแล้วผมก็เดินริ่วๆ เข้าห้องเรียนไป เพื่อนๆ ในห้องก็มองกันอย่างกับตัวประหลาด
"ขอโทดครับอาจารย์ผมมาสาย"
"เข้ามาเรียนเลยนายสุทธิศักดิ์ นานๆ จะเห็นเธอเข้าเรียนทีนึงพอจะเรียนก็มาสายอีกนะ" โดนเอ็ดเลยเพราะใครเนี่ยยกมือขึ้น (ผมเองครับ)
"โน่มึงไปทำอะไรมา มาสายเชียวนะมึง" แอ๊ดที่นั่งข้างๆ ถามผม
"ตื่นสายสิถามได้มึง นานๆ กูจะเข้าเรียนทีอย่าเพิ่มถามได้มั้ยเรียนไม่ค่อยจะทันเลย"
"ขออีกคำถามนึงแล้วกัน"
"อะไรของมึงอีกวะ"
"ไอ้พวกเนี้ยมันถามว่า ทำไมคอมึงถึงแดงเป็นจ้ำๆ ขนาดนี้" ผมก็ลืมตัวไปเลยครับว่าคอผมมีร่อยรอยของเมื่อวาน
"สาด..." ผมมองหน้าคนที่จ้องหน้าผมอยู่ "มองไรกันหันกลับไปเลยพวกมึง" เสียงผมดังหรือไรไม่ทราบอาจารย์หันมามองเลย
"นี่ เบาๆ หน่อยสิ"

หลังจากวันนั้นผมก็เข้าเรียนทุกวัน ก็มีบ้างที่เบื่อๆ ก็โดดเรียนไปก่อกวนเด็กๆ รุ่นน้องที่โรงยิมบ้างไม่ค่อยบ่อยเท่าไหร่เพราะเรียนเยอะ ต้องเรียนครับอย่างที่เคยบอกไว้ปีนี้ต้องขยันเรียนมากหน่อย และอีกสองเดือนก็จะสอบแล้ว ผมไม่เคยบอกหรือเคยบอก เออจำไม่ได้...ผมไม่ได้ลงเรียนวิชาเลือก เพราะอาจารย์รู้ว่าผมยุ่งเรื่องกิจกรรมเลยไม่มีเวลาว่างไปเรียนอะไรพวกนั้นหรอก ครั้นจะให้ผมไปเป็นผู้ช่วยอาจารย์วิชาเลือกสอนเด็กๆ หรือเพื่อนๆ ก็คงไม่ไหว พวกเหล่ารองประทานกลุ่มผม คือกลุ่มกิจกรรมเลยไม่ได้เรียนตัวนี้กันเลย แต่ก็มีคะแนนให้นะ หุหุ...เด็กเส้นๆ

อีกสองเดือนเจอกันครับ

ล้อเล่นครับ

พบกันตอนต่อไปนะครับ

แบบเรียนที่ 29

1 เดือนผ่านไป...
"และ 4 ทีมสุดท้าย ทีมที่ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 ได้แก่" เสียงพิธีกรประกาศบนเวที (งานแข่งขันเต้นบีบอยเอ็กซ์ทีม 2xxx)
"ทีมออกาไนท์" เสียงเฮดังขึ้น และทีมนักเต้นก็เดินออกมารับรางวัล
"รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ได้แก่ ทีมบิ๊กซีเคร็ท"
"รางวัลชนะเลิศอันดับ 1 ได้แก่" เสียงพิธีกรเงียบเว้นไว้สัก 5 วินาที ทีมที่เหลือสองทีมก็ลุ้นตัวโก่งและหนึ่งในสองทีมมีทีมของแม็คอยู่ด้วย "และทีมที่ได้รางวัลชนะเลิกก็คือ" เสียงคนในฮอร์ก็เงียบกริบ "ทีมบี บี เอ็ม เอฟ ไอ เชิญรับรางวัลใบประกาศนียบัตร ถ้วยรางวัลและเงินสด 50,000 บาท และเงินรางวัลพิเศษจากสปอนเซอร์ยูเนี่ยนอินเตอร์ไพรด์อีก 30,000 บาท" เสียงเฮดังสนั่นที่สุดดังขึ้นผมถึงกับขนลุกสู้เลยครับ ทีมของแม็คนั่นเองครับ
"และทีมสุดท้ายได้รับรางวัลชมเชยครับ"

งานจบผมออกมารอแม็คและทีมที่หน้าหอประชุมฯ (ทีมบี บี เอ็ม เอฟ ไอ ย่อมาจาก บอยฝาแฝดแบงค์ แม็ค แฟรงและ โอม นั่นเอง ทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมอุดมการของแม็คครับ ไปรวมตัวกันมาจากตอนที่แม็คไปออดิชั่น วันรับสมัครนักเต้นบีบอยครับ) พอแม็คออกมาตรงจุดนัดผมก็เอาโทรศัพท์มือถือคืนแม็คไป แม็คก็เอาเช็คใว้ให้ผมเก็บไว้พรุ้งนี้เราจะไปขึ้นเงินกันพร้อมกับทีม วันนี้ไม่ทันแล้วครับ เพราะงานกว่าจะเลิกก็ปาเข้าไป 2 ทุ่มกว่าๆ แล้ว เราเลยแยกย้ายกันตรงนี่เลยและผมกับแม็คก็กลับบ้านมา ถึงบ้านก็ 4 ทุ่มกว่าๆ รถติดน่าดูเลย เราอาบน้ำกันและเข้านอน คืนนั้นหลับเป็นตาย

พอตอนเช้าเราตื่นกันสายกว่าปกติ เกือบเลยเวลาที่นัดไว้ ผมกับแม็ครีบไปให้ถึงธนาคารเพื่อนไปขึ้นเงินกัน พอไปถึงก็เจอทีมรออยู่ก่อนหน้าแล้ว พอเอาเช็คขึ้นเงินสดเสร็จ เราก็แบ่งเงินกัน 5 คน คนละ 16,000 บาท เยอะแหะ
"ขอบคุณพวกนายมากๆ เลยนะ ที่ทำให้ทีมสำเร็จมาได้" แม็คพูด
"เฮ้ยไม่ต้องหรอก พวกเราตั้งใจในอุดมคติที่พวกเราตั้งความหวังเอาไว้ทีแรกพวกเราก็ไม่ได้หวังว่าจะได้หรอก ก็เพราะนายเองไม่ใช่หรอที่คอยโทรตามปลุกเพื่อนๆ ให้มาซ้อมกันเนี่ย" แฟรงบอกกับแม็ค
"ใช้ๆ" แบงค์และบอยพูดพร้อมกัน
"เออคราวหน้าถ้าเกิดทางพี่อุ๋ม (พี่ผู้จัดการที่งาน) ติดต่อมาหวังว่าเราจะรวมตัวกันอีกนะ" โอมพูดบ้าง
"ได้ดิ" แม็คพูดและหันมองหน้าทุกคน ทุกคนก็พยักหน้าตกลง และจับมือกัน เพื่อนแม็คกลุ่มนี้ดูสามัคคีดีจังเลย
"แม็ค พวกเรา" ผมเอ่ยขึ้น "ไปทานข้าวกัน" ผมชวนพวกเพื่อนแม็ค
"ไปนะๆ" แม็คพูด
"ก็ได้"
พวกเราไปทานข้าวกัน แถวๆ ธนาคารแหละครับ ไม่อยากไปไหนไกลหิวมากๆ เลยด้วยพอเสร็จเราก็แยกย้านกันกลับ เราเดินทางกันไกลมากๆ เลยวันนี้ บ้านอยู่แถวลาดพร้าวแต่ธนาคารที่ทางผู้จัดงานลงไว้อยู่สาขาสำโรงโน่นแน่ะ ในเมื่อผมรู้มาก่อนหน้านี้จากชายว่าแม็คจะเอาเงินไปซื้อของให้ผม ผมเลยเลี้ยวรถเข้าMBK.เลยครับ
"อ้าวเข้าทำไมอ่ะ" แม็คถามท่าตกใจและงงเล็กน้อย ถึงปานกลาง ผมก็ขำในใจสิ
"ไม่รู้ แต่อยากเข้ามีอะไรมั้ย ถ้านายไม่เข้าก็กลับไปก่อนได้นะ" ทำหน้าเฉยๆ แล้วพูดออกไป
"เข้าๆ เอาเข้าไป...ขี้งอนจัง" แม็คตามใจผม และก็อ้อนด้วย
"อืมดีแล้ว วันนี้จะใช้เงินนายให้หมดเลย" ผมเหร่สายตามองหน้าแม็ค (แกล้งแม็คอีกแล้วนะ) แม็คทำหน้าเศร้าครับ น่าสงสารนะ แต่ผมก็เงี้ยแหละนิสัยเสียจนเป็นสันดานแล้วครับ
"ครับๆ" แม็คก้มหน้าพูด
"อ่ะ ล้อเล่น เงินของนายเราไม่เอาไปใช้หรอกน่านายอุตส่าห์ทำเพื่อ...เอ้ย เหนื่อยกว่าจะได้มา" แม็คยิ้มครับ น่ารักจัง
"ล้อเล่นแรงเนอะ อย่างนี้ต้องลงโทด" พอรถได้ที่จอดแล้ว แม็คก็รีบลงจากรถมาเปิดประตูผม ดึงผมออกจากรถแล้วปิดประตูเสร็จ ก็ดันตัวผมติดรถ จูบเข้ามาที่ปากเลย
"เอ้ย...จูบเข้ามาได้ไม่ได้ตั้งตัว เดี๋ยวใครก็เห็นเข้าหรอก" ผมดันหน้าแม็คออก
"ก็อยากแกล้งเราก่อนทำไมล่ะ"
".........." ผมไม่โต้ตอบกลัวใจแม็คครับ กล้าพูดกล้าทำแบบนี้ไม่พูดจะดีกว่าเดี๋ยวดีไม่ดีคนรู้จักเจอเข้าเป็นเรื่องแน่ๆ ผมกดรีโมทย์ล็อครถแล้วเดินตามแม็คเข้าไปในห้างฯ

"แม็คครับ แม็คได้เงินมาจะเอาไปทำอะไรหรอครับ" ผมก็พูดเพราะๆ ก็เป็นนะครับ
"อืม...แล้วโน่อยากได้อะไรล่ะครับ" พูดงี้ก็เขินอ่ะดิ
"บ้าหรอ จะซื้อให้แล้วมาถามเรา" ผมหลบหน้าเอามือเกาหัว
"เฮ้ย อายหรอโน่" แม็คหัวเราะในลำคอ
"ก็ ก็...เออ" ผมรู้ตัวเลยครับว่าหน้าแดงจนร้อนวาบๆ
"เหอะๆ มานี่มาเราดูไว้แล้วว่าจะซื้ออะไรแต่เงินที่ได้มาคงไม่พอน่ะ" แม็คทำหน้าหงอย
"อ้าวแล้วทำไงล่ะ"
"เราเลยทุบกระปุกไง" อะไรนะ แม็คเก็บเงินเป็นด้วยหรอเนี่ย
"ได้มาเท่าไหร่ล่ะ" สงสัยเลยถาม
"7,500" แม็คยิ้มอายๆ เพราะแม็คก็รู้ว่าตัวเองเงินเก็บมีไม่เยอะ (ถึงจะรวยนะแต่แม็คไม่ค่อยจะขอเงินแม่ใช้สุรุ่มสุร่ายหรอกครับ เวลาแม็คอยากได้อะไรก็มักจะหาเงินเองและแม็คก็รู้ว่าผมมีเงินเก็บเยอะทั้งจากแม่ ปู่บ้าง พ่อบ้างที่ให้มาก็ยังมีแหวนเพชรคู่ราคาแสนแพงอีก แม็คเลยอยากเก็บเงินให้ได้เยอะๆ บ้าง) แม็คพาผมมาที่ร้านขายเครื่องประดับอัญมณีร้านหนึ่ง
"นี่ๆ โน่ " แม็คพาผมเข้าไปในร้านแล้วชี้ไปที่สร้อยเลตลายโซ่ "นี่ไงที่เรามาดูไว้ เห็นมันแปลกดีและเจ้าของร้านเค้าบอกว่ามันเป็นสร้อยที่ดีไซด์เนอร์ชื่อดังจากไต้หวันเป็นคนออกแบบ โดยบอกความหมายของมันว่า ของสิ่งหนึ่งแยกเป็นสองคล้องให้กันและกันเป็นหนึ่งคนเดียวกันเสมือนหัวใจของคนสองคนที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน " แม็คอธิบายให้ผมฟัง
"หรอแล้วมันเท่าไหร่ล่ะ"
"24,000 บาทครับ" เจ้าของร้านที่เดินมาพอดีพูดขึ้น "ในเมืองไทยมีแค่เส้นเดียวเท่านั้นแหละครับ เป็นลิมิเต็ดอิดิชั่นไม่มีที่ไหนแน่นอน นี่ถูกเพราะว่าเป็นของมือสองราคาเดิมเส้นละ 50,000 กว่าบาท" เจ้าของร้านพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะ "เห็นน้องคนนี้มาดูหลายครั้งแล้ว" เจ้าของร้านมองหน้าแม็คแล้วยิ้มให้ แม็คหันมาหาผมแล้วดึงผมไปคุยห่างจากเจ้าของร้านนิดหน่อย
"เงินเราไม่พอน่ะ" แม็คเอาเงินออกมาให้ผมนับ
"ได้ 23,500 บาท ขาด 500 บาท" ผมพูดตามที่นับได้ "งั้นเอางี้ แม็คนายเก็บเอาไว้ 3,500 บาท นะ
"อ้าวเลยขาดเยอะเลยดิ" แม็คทำหน้าจ๋อย เหมือนเด็กอยากได้ของเล่นจากแม่แล้วแม่ไม่ซื้อให้
"เออน่า เดี๋ยวจัดการให้"
"พี่ครับ ผมมีเงินแค่ 20,000 เองครับ"
"แล้ว" พี่เค้าทำหน้าสงสัย
"ผมอยากได้สร้อยเส้นนั้นครับพี่" ผมต่อรอง
"เอ่อ" พี่เค้าทำท่าคิด แต่ผมรู้มาว่าถ้าคนขายทำหน้าคิดอย่าปล่อยให้เค้าคิดจนได้คำตอบเราต้องตัดความคิดเค้าด้วยการ
"นะครับๆ พี่ครับ เพื่อนผมอยากได้จริงๆ นะครับ เค้าอุตส่าห์ทุบกระปุกเลยนะครับพี่ หมดตัวเลย" ผมทำท่าอ้อนสุดๆ
"เออ...ก็ได้น้องขาดทุนนะเนี่ย" แล้วพี่เค้าก็หยิบสร้อยมาให้ผมพร้อมกล่องใส่
"ขอบคุณพี่มากเลยครับ" ผมรับมาแล้วยื่นเงินให้พี่เค้าไป

"อ่ะนี่แม็คเอาไป" ผมเอาสร้อยมาแยกสลักออกจากกันแล้วยื่นสร้อยให้แม็คไปเส้นนึง แล้วใส่ให้
"โน่ขอบใจนะที่ต่อรองให้อ่ะ"
"ดูหน้าพี่เค้าเดะ เหอะๆ...ลดราคาไปตั้ง 4,000 แน่ะ ไม่รู้ถ้าเราไปซื้อของร้านพี่เค้าอีกจะให้ซื้อรึเปล่าไม่รู้"
"ไปเอาวิธีต่อของแบบนี้มาจากที่ไหนเนี่ย" ผมยิ้มแล้วตอบว่า
"รักแห่งสยามไง"
"เฮ้ย จริงดิไม่เคยดูแค่รู้ว่าเป็นหนังอะไร" จริงๆ แล้วไม่รู้นี่ว่าจะเป็นหนังเกย์ตอนนั้นยังไม่ค่อยชอบด้วยแต่พลอยเป็นคนชวนครับตอนนั้นเธออยากดูมากๆ ผมเลยดู แล้วจำเอามาใช้ เหอะๆ ไม่รู้ว่าจะได้ผลจริงๆ ด้วย
"อยากดูมั้ยล่ะ เดี๋ยวหาให้ดู" ผมมองหน้าแม็ค
"แล้วแต่นะ" แม็คยิ้มอายครับ "ไม่เคยดูสนุกมั้ยอ่ะ"
"หนังรักน่ะ" ผมพูดไม่มองหน้าแม็ค เพราะผมกำลังสนใจสร้อยที่คออยู่
"หัวเราะทำไม" แม็คงงครับ คนอื่นๆ ก็มองกัน
"นายกำลังมีอารมณ์หรอ" ผมพูดโดยที่ไม่รู้ตัวเองครับว่ามีคนอื่นเค้าสนใจอยู่ แล้วเสียงผมก็ดันดังซะนี่
"เฮ้ย...พูดอะไรบ้า" แต่แม็คก็อายหลบหน้าครับ "คนเยอะแยะพูดอะไรก็ไม่รู้" ผมเลยหันมองคนอื่นแล้วรีบดึงมือแม็คเดินออกมาให้ห่างจากคนอื่นๆ เค้าคงมองเราสองคนไปถึงไหนแล้วเนี่ยเด็กสองคนพูดเรื่องเซ็กกันกลางห้างเลย
"ก็เป้ากางเกงนายมันขยายอ่ะจริงมั้ยล่ะนายอยากมีอย่างว่าอ่ะ" ผมถามเมื่อเรามาถึงตรงที่มีคนน้อยแล้ว
"อืมใช่ ก็พูดถึงหนังเราก็รู้ว่ามีฉากอะไรบ้างถึงจะไม่เคยดู"
"ก็แค่ฉากจูบกัน คิดมากป่ะเนี่ย" ผมตีแขนแม็คเบาแต่แม็คก็หน้าแดงแล้วหันหน้าหนี
"นั่นแหละ" แม็คพูดแต่ไม่มองหน้าผม
"เรากลับบ้านกันดีกว่ามั้ยครับแม็ค" ผมพูดขึ้น
"อืมๆ" แล้วตอนนั้นมือผมลดลงไปปัดโดนเป้ากางเกงแม็คพอดี แข็งเป็กเลยครับ
"เฮ้ย...ไหวมั้ยเนี่ย" แม็คยิ่งอายใหญ่
"รีบๆ เหอะจะทนไม่ไหวแล้วเนี่ย"
"งั้นเดินเร็วเดี๋ยวบังให้" ผมต้องเดินคอยบังกางเกงแม็คเอาไว้

กลับมาถึงบ้านไม่เจอใครเลยผมเลยพาแม็คขึ้นห้องทันที...เราทำอะไรกันน่ะหรือ โปรดติดตามตอนต่อไป 555+

[เรทเอ็กซ์จัด]

แบบเรียนที่ 28

เปิดเทอมซักที...
"แม็ค ตื่นเดะวะ...ไม่ตื่นจะลากลงไปข้างล่างเลยนะ" ผมว๊ากใส่หูแม็ค
"เอ่ม...แง่มๆ ตื่นแล้วคราบ" งัวเงียขี้ตาตื่น หุหุ...น่ารักจัง
"นายๆ เอาไอพอตใส่กระเป๋าให้ด้วยนะเดี๋ยวพี่ลืม"
"ครับพี่โน่"

ช่วงเช้าๆ เปิดเทอมวันแรกก็เงี้ยแหละครับ วุ่นวาย...แม่ก็รอ สตาร์ทเครื่องรอแล้วรอเล่า (จริงๆ ไม่ได้รอหรอกครับ แม่ผมต้องวอร์มเครื่องไว้ก่อนเพราะรถคันเก่ามันแก่ไงครับ ไม่วอร์มเดี๋ยวเครื่องพังไวช่างบอกไว้) แม็คอาบน้ำก็ช้าครับ พออาบเสร็จก็ต้องทาครีมอะไรของมันก็ไม่รู้ ไม่รู้มันแมนรึเปล่า ทาคงทาครีมด้วย ผมไม่เห็นต้องทาเลยเสียเวลามากมาย นึกแล้วขำก๊ากทุกทีเลยครับ อะไรน่ะหรอ ทุกๆ เช้าผมจะเห็นนายกับแม็คผลัดกันทาครีม ดูแล้วเป็นภาพที่น่ามอง แอบอิจฉาทำไมเราไม่ทำเองนะ

เปิดเทอมวันแรกก็เหนื่อยเลยครับ ไม่มีเรียนก็จริง แค่คั้นเป็นรองประธานนักเรียนแผนกกิจกรรม โหยไม่น่ารับมาเล้ย...ผมต้องเตรียมรายชื่อนักกีฬา ผมพอจะรู้บ้างว่าใครเล่นอะไรได้และอยู่ที่ไหนแต่ผมไม่มีสิทธิตรงนั้น 555+ คนที่รับงานนี้ก็ต้องพวกประธานสีสิ งานนี้ผมประกาศเรียกตัวแทนห้องเรียนหรือหัวหน้าห้องทถุกห้องทุกชั้นเรียนมาที่ห้องประชุม ผมให้หัวหน้าห้องทุกห้องรวมทั้งห้องผม (ผมไม่ใช่หัวหน้าห้องนะรองประธานนักเรียนเป็นหัวหน้าห้องไม่ได้) ตอนนี้ก็ได้ครบทุกสีแล้วผมก็สั่งให้ประธานสีหารองประธานสี, เลขา, แบ่งผู้รับผิดชอบเรื่องกีฬาต่างๆ และคนคุมเชียร์ เหนื่อมากมาย อิ๊บ...หายใจเข้าแรงๆ เข้า-ออก ลึกๆ เหนื่อยจังขอแรงใจหน่อย
"แม็คหายไปไหนมาทั้งวันเนี่ย ไม่มาช่วยเลย เดี๋ยวตัดออกจากผู้ช่วยเลยนี่"
"โหยก็...ช่างเหอะไม่ได้ไปไหนหรอกน่า" ดูมีลับลมคมในยังไงชอบกล
"เออๆ อย่าให้รู้นะ เหนื่อยจัง...ไปตามนายมาจะกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวขออาจารย์ให้ งานเสร็จแล้ว" ผมบอก
"อ้าวรีบไปไหนอ่ะ" แม็คทำท่าไม่อยากจะกลับ เอ้...มันชักจะยังไงเนี่ย
"ไม่ได้รีบ หรือจะไม่กลับพร้อมเราก็ได้นะ งั้นเรากลับก่อน แมน-แอ๊ด ไปป่าว" ผมหันไปสนใจเพื่อนๆ แทน
"ไปดิ-ไป"
"ไปก่อนนะแม็คเดี๋ยวไปตามหานายก่อนที่ห้องก็ไม่อยู่"
"เอ้ยไม่ต้องไปตามหรอก นายขออาจารย์กลับบ้านไปแล้วแหละ เห็นบอกว่าปวดหัวน่ะ" มันรู้เรื่องของน้องนายก่อนเราทุกที นี่แกสองคนยังเป็นกิ๊กกันอยู่หรอเนี่ย
"เฮ้ย...แสนรู้นะ อย่าให้รู้นะว่าแอบคบกันน่ะ หัวแตกแน่มึง ไปก่อนนะ" ผมงอนใส่แม็ค แยกย้ายกับแอ๊ดและแมนขี้เกียจกลับบ้านแล้วน่ะสิ นั่งรถผ่านเซ็นทรัล(ชิดลม) ก็นึกถึงเรื่องไอ้แม็ค มันยังไงกันแน่เนี่ยอย่าให้เป็นจริงอย่างที่คิดเลยน่า ผมเลยมาแล้วครับ เลยลงไปเดินเล่นที่เซ็ลทรัลเวิร์ลแทน ไปนั่งทานสเวนเซ่นแก้เซ็ง
"ได้แล้วครับ บานาน่าวิปซันเดย์-ใส่ครีมเยอะๆ และก็ลูกเชอรี่เยอะๆ เช่นกัน" ผมชอบสั่งอะไรแบบนี้ เหอะๆ...เรื่องมากไง พนักงานผู้ชายหน้าตาหนุมหนิม น่ารักเชียวส่งไอครีมมาให้พร้อมกับยิ้มน่ารัก
"ขอบคุณครับ" ผมรับมาแล้วตักใส่ปากทันที 1 คำ
"เอ่อครีมติดที่ปากน่ะครับน้อง" พนักงานคนเดิมที่เดินมาเสริฟอีกโต๊ะนึงทักขึ้น ทำเอาใจที่เหม่อลอยกลับเข้ามาได้ทันที ผมก็เช็ดออกแต่ไม่หมด
"ตรงนี้ครับ" พี่เค้าเช็ดให้ผมอ่ะ เขิลน่า...อ๊าก อย่ายื่นหน้ามาใกล้ๆ สิ ใจจะละลาย "ขอโทดนะครับ"
"ขอบคุณอีกทีนะครับ"
นั่งอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง (ทำไมนั่งได้นานจังเว่อไปป่ะเนี่ยแต่จริง) ผมนั่งเหม่ออยู่นานสองนาน ไอครีมหมดไปตั้งนานและแหละ เลยจ่ายตังค์ แล้วเดินออกจากร้านไป เดินเล่นอยู่สักพัก
"น้องครับๆ" พี่พนักงานเสริฟนี่นา
"อ้าว พี่..."
"ป้องครับ"
"พี่ป้อง เลิกงานแล้วหรอครับ"
"ครับน้อง..."
"โน่ครับ"
"ชื่อแปลกดี เรียนที่ไหนครับเนี่ย"
"ที่... ม.5 ครับ"
"เห็นนั่งเหม่อที่ร้าน คิดถึงใครอยู่หรอครับ"
"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกพี่"
"มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะครับ อย่างน้องเนี่ยเรื่องอะไรไปไม่ได้นอกจากแฟนใช่มั้ยครับ" รู้ได้ไงหว่า สงสัยมีประสบการณ์
"ก็ได้ครับเรื่องแฟน"
"ทำไมหรอครับ" เราเดินคุยกันไปเรื่อยๆ
"ก็ผมสงสัยว่าเค้าจะแอบมีคนอื่น" ผมทำหน้าเศร้า คิดแล้วไม่น่า คิดมากไปเองป่าวก็ไม่รู้
"แล้ว"
"เราเพิ่งดีกันได้ 3 วันนี้เอง แต่ทำไมเค้าดูเหินห่างผมจังเลยกลับไปสนิทกับน้องชายผม จริงๆ แล้วน้องผมกับเค้าก็เคยเป็นแฟนกันน่ะครับ"
"อ๋อ...อย่าคิดมากสิครับ บางทีเราคิดมากไปเลยทำให้เราห่างเค้ามาเองมากกว่า"
"หรอครับ ผมก็ว่างั้นแต่มันก็น่าคิดมากอยู่หรอกน่า"
"ลองคุยกันดีๆ สิครับ อาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้"
"ครับ ขอบคุณมากๆ เลยนะครับพี่สบายใจขึ้นเยอะเลย"
เดินออกมาหน้าห้างรอรถเมล์ พี่เค้าขอแลกเบอร์กับผม ผมก็โอครับให้ไปพี่เค้าก็ยิงกลับมา (น่ารักจัง...อย่างนี้ต้องสานสัมพันธ์ต่อ) พอกลับมาถึงบ้านเจอน้องนายพอดี ดูหนังอีกแล้ว...ดูคนเดียวด้วย น่าข่มขืนจริงๆ
"นายแม่กลับมารึยัง"
"นอนไปแล้วครับพี่โน่ ดูนาฬิกาบ้างซิ ชอบทำให้เป็นห่วง...โทรศัพท์มีทำไมไม่โทร โทรไปก็ไม่ติด" โดนบ่นอีกแล้ว นี่ปกติแม่ก็บ่นพอแล้วนะ มีแม่อีกคนและช้ำใจจริงๆ ไม่น่ากลับดึกเลย
"หูย...ครับคุณน้อง พี่ขอโทดครับ" ผมทำหน้าประชด
"เออพี่โน่พี่แม็คถามหาน่ะ งอนอะไรกันอีกล่ะ"
"เปล่า ไม่ได้งอน"
"พี่แม็คบอกหมดแล้ว"
"เออ รู้ก็ดีแล้ว ไปอาบน้ำนอนแล้วนะง่วง"
ผมกำลังจะนอนพอดี น้องนายก็เข้ามาเอนตัวจะนอนเหมือนกัน
"พี่โน่ พี่โน่ไม่ต้องระแวงผมนะ"
"ทำไมล่ะ"
"ก็ผมไม่ได้คิดกับพี่แม็คอย่างที่พี่โน่คิดนะ ขี้หึงนี่หว่า...เดี๋ยวก็เป็นโรคจิตหรอก ระแวงไม่เข้าเรื่องเลย"
"ทำไมช่วงนี้ขี้บ่นจัง ดุจังเลยนะ"
"อ้าว ถ้าไม่ทำงี้พี่โน่จะฟังผมบ้างมั้ยล่ะ"
"ฟังนะ" ผมทำเสียงอ้อนๆ
"ฟัง พูดได้เนอะ...เห็นฟังแล้วก็ไม่ทำตาม ผมไม่มีอะไรกับพี่แม็คจริงๆ เมื่อกลางวันขออาจารย์กลับบ้านแล้วก็โทรหาพี่โน่แหละโทรไม่ติดเลยโทรหาพี่แม็คให้บอกพี่โน่ด้วย"
"เป็นไรมากป่ะ"
"ก็ปวดหัวน่ะไม่มีอะไรมากหรอก" "เออพี่โน่มีน้อง ม.2 มาจีบแหละ" นายทำหน้าเหนียงอายแก้มแดง น่ารักจัง
"หรอน่ารักป่ะ"
"อืมหล่อดี เล่นบาสด้วย"
"อืม แล้วแม็คถามหาพี่ทำไม"
"พี่แม็คเค้าไปแข่งเต้นบีบอยอ่ะ เค้าจะชวนพี่โน่ไปแต่พี่โน่ก็ทำงอนใส่ เค้าเสียใจนะ"
"อ้าว จะรู้มั้ย" ผมทำหน้าเสียใจเล็กๆ ทำไมเรานิสัยเสียอย่างนี้นะ พลาดไปแล้วให้อภัยผมด้วยน้า
"แล้วได้ที่เท่าไหร่ล่ะ"
"เอ้ยอะไรจะเร็วปานนั้น ได้เข้ารอบ 10 กลุ่ม"
"อืมๆ"
"ดีใจหน่อยเด้...เค้าอุตส่าห์ทำเพื่อพี่โน่เลยนะ"
"อืม"
"เฮ้อ...คนอะไรไม่มีอารมณ์ขันกับเค้าบ้างเลย พี่แม็ครู้คงหมดกำลังใจแย่" นายทำหน้าเบื่อหน่ายผม
"เออน่า" ผมดีใจนะแต่ไม่กล้าแสดงออกน่ะ มันขัดกันเองในจิตใจว่าทำไมผมต้องดีใจก็ผู้ชายดีใจผู้ชายเนี่ยนะ (อย่าไปคิดว่าแฟนกันดิคิดว่าเพื่อนไง)
"นอนดีกว่า พูดไปก็เหมือนลบปากเปล่าๆ"
"..........." ผมไม่พูดอะไรต่อ นอนดีกว่า
ทำไมผมถึงไม่ค่อยให้ความสนใจกับคนที่เค้ารักผมบ้างนะ แต่กลับไปสนใจกับคนที่เรารักมากกว่า แล้วเค้ากลับรักเรารึเปล่าก็ไม่รู้ ต่อไปนี้สัญญากับใจตัวเองครับว่าจะดูแลเอาใจใส่แม็คให้มากกว่านี้ ก่อนมันจะสายเกินไป ถ้าเสียเค้าไปแล้วเรามานั่งเสียใจคนเดียวมันจะรู้สึกผิดมากๆ


ไปนอนแล้วนะ ง่วงมากมาย...อีก 2 วัน มาลงใหม่

แบบเรียนที่ 27

"เฮ้ย...เหอะๆๆ อย่าจั๊กะจี้" ผมหัวเราะออกมา เพราะว่าแม็คสอดลิ้นเข้าไปที่หูผม (ไปหัดกับใครมาวะ)
"ของเล่นใหม่เพื่อโน่คนเดียวเลยนะ" มันทำหน้าหื่นใส่อีกแล้วอ่ะ กลัว(เจ็บ)
"ไม่อาย...อ๊ากกกกก เสียวโว้ย พอแล้วๆ ไม่เอานะแม็ค" ผมปฎิเสธการกระทำของแม็ค
"ทำไมครับ หรือว่าโน่ไม่ได้รักแม็ค"
"ทำไมต้องพูดอย่างนี้ล่ะ ความรักกับเซ็ก มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยนะครับ เรายังไม่พร้อมน่ะ ได้มั้ย...หืม"
"ก็ได้ๆ อุตส่าห์เก็บไว้ตั้งนาน"
"งั้นเราใช้มือทำให้มาๆ" ผมปลดกางเกงแม็คออกแล้วทำให้แม็ค
"ทำอย่างอื่นไม่ได้หรอ" ผมมองหน้าแม็คด้วยความสงสัย
"อย่างนั้นน่ะ" แม็คพยายามทำท่า (อายวะ)
"อ๋อ...เออ แต่ต้องผลัดกันทำนะ"
"อ่า...ได้เลยโน่ มานี่มา" แม็คเสียงกระเส่าเมื่อผมครอบปากลงไป แล้วผมก็หันช่วงล่างไปใกล้ปากแม็ค แล้วก้าวขาคร่อมหัวแม็คไว้เลย (จะบอกว่า69) ก็บอกไปซิจะเล่าไปอ้อมโลกทำไม
"โน่ๆ ไม่ไหวแล้ว" แล้วแม็คก็เกร็งไข่หด
"อ่ะๆ เราก็เหมือนกัน พร้อมกันเลยนะ" แล้วแม็คก็ปลดปล่อยสิ่งที่เก็บไว้นานแสนนานเหมือนผม ไม่ได้ปล่อยเหมือนกัน ออกมาใส่เต็มจนล้นปาก
"อ่า...อืม โล่งเลยโน่" แม็คพูดตอนที่ผมกำลังจะพ่นน้ำตามพอดี เมื่อกระนั้นแล้วไซร้หน้าแม็คก็ต้องเลอะน้ำผมเต็มแล้วแม็คก็รีบครอบปากลงไปไม่ให้หน้าเลอะไปมากกว่านี้
"พูดทำไมอ่ะ กำลังจะออกพอดี"
"แล้วก็ไม่บอก"
"ผิดใช่มะ ขอโทดแล้วกัน"
"อ่ะๆ อย่างอนน่า ล่างหน้าให้หน่อยสิ" แม็คอ้อน
"เออๆ จะอาบน้ำพอดี"
"เฮ้ยยังไม่ได้อาบน้ำเลยหรอ ตั้งแต่เช้า"
ผมยิ้ม"ใช่แล้ว ขี้เกียดทำไมรังเกียจหรอไง"
"เปล่าๆ ถึงว่ากลิ่นตุๆ"
"เหอะๆ อยากเองช่วยไม่ได้นายก็เหม็นเหงื่อจะตายไป ไปทำอะไรที่สวนมาล่ะ มีแต่เหงื่อ" แม็คทำท่าทางตกใจนิดๆ
"เอ่อ...เออ"
"ไม่ต้องบอกก็ได้ลำบากนักก็ ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวไปดูหนังข้างล่างดีกว่านายซื้อหนังมาใหม่"
"ไม่เอาอ่ะ อยากกอดโน่นานๆ"
"เดี๋ยวได้กอดทั้งคืนแน่ หรือไม่ลงงั้นเราลงนะ จุ๊บ" ผมผละออกจากแม็คแล้วหอมแก้มไปทีนึง
"งั้นเราเล่นคอมนะ"
"ตามสบาย ถ้าเล่นเสร็จเอาผ้าปูที่นอนลงไปข้างล่างด้วยนะเลอะ"
"ได้ครับ" แล้วแม็คก็ไปเปิดคอมเล่น (เครื่องของรักของหวงด้วย ของมาร์ทครับ จำกันได้เปล่าเนี่ย)
ปกติแล้วแม็คไม่เคยเปิดเครื่องนี้เล่นเลยนะครับ ให้มันเปิดไป เจออะไรแล้วมาบอกด้วยนะ เผื่อบางอย่างที่มาร์ทซ่อนเอาไว้ผมหาไม่เจอ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงแม็คก็ลงมาครับ ทำหน้าเครียด
"เป็นอะไรไป" ผมถาม นายก็มองหน้าแม็คปริบๆ
"รูปใครอ่ะในคอม"
"แฟน" แม็คยิ่งทำหน้าเครียด เดี๋ยวตีนกาก็ขึ้นหรอก
"อ้าว ไหงทำเงี้ยอ่ะ" แม็คทำท่ากวนทันที
"ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ก็แฟนจริงๆ นี่นา" ผมทำหน้าแอ๊บแบ้วครับ 555+ ดีใจจังแกล้งคนได้
"เอ่อ ขอแยกกันก่อนนะ" นายลุกขึ้นแทรกการสนทนา "พี่โน่ก็แกล้งพี่แม็คทำไมล่ะ พี่แม็คก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย รูปในคอมแอปเปิ่ลใช่ป่ะ"
"ใช่" แม็คพยักหน้าหงึกๆ
"รูปแฟนพี่โน่สมัยตอน ม.2 น่ะ อะไรกันคบกันมาเกือบสองปีแล้วนะสองคนนี้ไม่บอกอะไรกันบ้างเลยทะเลาะกันอยู่ได้ จะดูหนัง" นายทำท่าหงุดหงิด ผมงงครับไม่เคยเห็นนายอารมณ์เสีย ก็วันเนี้ยแหละ รู้และ...เวลาดูหนังอย่าไปกวนมัน

"คอมเครื่องนั้นน่ะ ของแฟนเค้าที่ตายไป เข้าใจรึยัง" นายนั่งลงแล้วดูหนังต่อ ส่วนแม็คก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ ผม ตาก็มองหน้านายตลอด แล้วหันมาทางผม
"รู้ก็ดีแล้วหล่ะ ปกติไม่เห็นเปิดเครื่องนั้น" ผมบอกแม็คเบาๆ
"ใครจะไปรู้ล่ะเวลาดูหนังอย่าส่งเสียงดัง" แม็คทำปากจู๋
"เอาผ้าลงมารึเปล่า เดี๋ยวนายมันขึ้นไปนอนเดี๋ยวมันก็อารมณ์เสียอีกล่ะ"
"เอามาใส่เครื่องซักผ้าไปแล้วหล่ะ"
"เออๆ เดี๋ยวเอาผืนใหม่ไปปูด้วยนะ" ตาก็ดูหนังไปเรื่อย
"อืม" แล้วแม็คก็เอาหน้ามาซบตรงไหล่ผม
"ง่วงหรอ"
"เปล่า"
"แล้วเป็นอะไรล่ะ"
"เราไม่อยากเหลือแค่ความทรงจำแบบแค่เป็นคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น" แม็คร้องไห้ครับ น้ำตาไหลพรากไหล่แฉะเลย
"ไม่เอาน่าอย่าพูดถึงเค้าอีกเลย ลืมมันไปเถอะนะ" ผมเอามือลูบหัวแม็คเบาๆ "ตอนเค้าอยู่เราก็ไม่เคยทำดีกับเค้าเลย"
"ทำไมล่ะ"
"ก็เราไม่แน่ใจอย่างก่อนเนี้ยกับแม็คก็เช่นกัน" แม็คเหลือบตาขึ้นมามองหน้าผม "เราไม่ได้ชอบผู้ชายนี่ตอนนั้น"
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
"ก็ใครล่ะทำให้เบี่ยงเบน" ผมเอามือที่ลูบหัวแม็คตบหัวแม็คไปทีนึง "อุตส่าห์มีแฟนเป็นผู้หญิงแล้ว ก็ไม่วายมาทำให้ตะบะแตกอีก มันน่ามั้ยล่ะ"
"ก็คนมันรัก" นายหันมามองตามเสียงของแม็ค
"เออจำคำไว้นะ วันใดที่นายบอกเลิกกับเราหรือวันใดเราเลิกกันวันนั้นคือวันจบชีวิตของนาย"
"ครับ จำขึ้นใจเลยครับ"
"อืม"

"แม็ค เอาหัวขึ้นแม่มา"
"ห๊ะ กำลังเคลิ้มๆ จะหลับอยู่แล้ว" นายรีบลุดไปช่วยแม่ถือของเข้ามาในบ้าน ก็พวกกระเป๋า กับอาหารเย็นนี้
"สวัสดีครับ" แม็คลุกขึ้น ส่วนแม่ผมทำท่าตกใจนิดหน่อย
"....." ผมเดินเข้าไปหอมแก้มแม่ทีนึง "เหนื่อยมั้ยแม่"
"เหนื่อยสิหาเงินเลี้ยงลูกชายจอมดื้อเนี่ย" แล้วแม่ผมก็มองหน้าแม็ค "ดีกันแล้วหรอลูก"
"ครับแม่วันนี้เอง เห็นเดินโต๋เต๋...แถวๆ สวนสาธารณะเลยรับมาด้วย" ผมอธิบาย
"อืมๆ งั้นแม็คทานข้าวด้วยกันเลยนะลูก แม่ซื้อกับข้าวมาเพียบเลย อารมณ์วัยรุ่น"คำท้ายแม่ผมพูดส่ายหน้า
"ครับ"

แล้วพวกเราก็ไปเตรียมจัดอาหารใส่จานกัน แม่ไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จลงมาเราก็ทานข้าวกัน คืนนั้นแม็คก้นอนด้วย โดยมาผมกั้นกลางระหว่างนายกับแม็คเอาไว้ แล้วก็ไม่มีอะไรกัน หุหุ...แม็คอ้อนทั้งคืนแหละ แต่ก็โดนเจาะยางไปหลายทีจนทนไม่ไหวเห็นเดินเข้าห้องน้ำหายไปนานก็กลับเข้ามานอน ตื่นมาอีกทีก็อึดอัดทันทีเลยครับ ก็แม็คมันกอดผมไว้แน่เลย เลยแกะมันออกหันไปทางนายนอนตัวขดเชียวสงสัยจะหนาว ผมเลยกอดนายเอาไว้
"อุ่นจังครับพี่แม็ค" นายละเมอหรือว่าตื่นมาคิดว่าเป็นแม็คหว่า สงสัยจะรักมาก แล้วแม็คก็กอดผมไว้อีกทีนึง ไอ้บ้านี่ ถ้าแม่เปิดประตูเข้ามาเห็นภาพแบบนี้นะบ้านแตกแน่ๆ
"กอดคนเดียวเดะ ไม่ต้องเอื้อมมือยาวไปถึงนายหรอกนี่" ผมสอกเข้าหน้าท้องไปทีนึง
"โอ้ย...จุก" แม็คหดมือไปกุมท้องตัวเองไว้ สมน้ำหน้าครับ
"ก็คิดว่าเป็นโน่น่ะ"
"โน่อะไรจะตัวใหญ่ขนาดนั้นล่ะ หืม...เดี๋ยวโดน" รู้สึกคนข้างหน้าจะสะอื้นๆ ไงไม่รู้
"แม็คเบาๆ ก่อนเดะ"
"อะไร"
"นายๆ นายครับ ร้องไห้ทำไมน่ะ"
"เปล่าครับ ผมมีความสุขต่างหากล่ะ"
"ยังไงครับนาย" แม็คถามบ้าง
"สุขที่ได้เห็นพี่สองคนรักกันไงครับ"
"ขอโทดนะครับนายที่ต้อง...เพราะพี่ไม่ดีเอง" แม็คเอื้อมตัว ตัวเองไปเอามือเช็ดน้ำตาให้นาย
"เฮ้ย...ทำให้น้องเราเองได้น่า" ผมดันแม็คกลับไป
"หวงจริงนะน้องเนี่ย"
"หวงสิ มีคนเดียวก็แกล้งได้คนเดียวห้ามมาแตะเลย ไปห่างๆ เลย" แม็คหันตัวกลับไปนอนที่ริมขอบเตียง ผมเลยหันกลับไปหาบ้าง ได้จังหวะ ถีบกระเด็นตกเตียงเลยครับ
"โอ้ย...เจ็บโว้ย ม้ามแตกแล้วมั้งเนี่ย" แม็คพ่นยาวเลยครับ เอามือชันตัวขึ้นมา อีกข้างก็จับเอวเอาไว้ สงสัยจะเจ็บจริง
"พี่โน่ไปแกล้งพี่แม็คเค้าทำไมอ่ะ หลังยิ่งไม่ดีอยู่"
"อ้าวไม่รู้นี่หว่า ไหนตายมั้ย" ผมลงไปพยุงแม็คขึ้นมาบนเตียง
"ที่หลังพี่โน่อย่าแกล้งพี่แม็คแรงๆ อีกนะ นายสงสารพี่เค้าก่อนนั้นก็ทีแล้ว ต่อยพี่แม็คซะกระดูกกามร้าวเลย"
"รู้ได้ไง"
"ก็หมอบอกน่ะสิ ผมพาพี่แม็คเค้าไปหาหมอมาวันนั้นแม่เค้าให้พาไป เพราะปวดตรงกามมาก"
"ช่างมันเถอะนาย เดี๋ยวพี่โน่ของเราเค้าเข้าใจผิดอีกคิดว่าพี่ยังคบนายอยู่"
"เหอะๆ ขอโทดนะ นะนะ" ผมอ้อนบ้าง
"อืมเจ็บหนักมาสองครั้งแล้วนะเนี่ย" แม็คบ่น
"สมควรแล้วแหละ เออ...แล้วเป็นอะไรมาถึงหลังไม่ดี"
"ซ้อมเต้นอ่ะ ตอนหัดใหม่ๆ ล้มหลังกระแทกกับม้านั่งในสวน" แม็คเปิดหลังให้ดู เป็นรอยขวางกลางหลังเลยครับ น่าสงสารจัง
"เต้นหรอ เต้นอะไรอ่ะไม่รู้เรื่องเลย" แม็คทำท่าตกใจนิดหน่อย
"เฮ้ย..."แล้วก็ยิ้มแห้งๆ ทีนึงก่อนจะเล่าเรื่องให้ฟัง
"ไม่ต้องบอกหรอกว่าจะซื้ออะไรให้ เอาให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาเดี๋ยวไม่เซอร์ไพร้อีกนะ"
"ครับๆ"
"นอนได้ยังเนี่ยง่วงแล้วนะ"นายบ่น แปลกนะเวลานายหงุดหงิดโมโหทีไรมักพูดไม่มีหางเสียงแถมเสียงก็แข็งทือมากๆ แต่ช่างเค้าเถอะครับเราแกล้งเค้ามามากพอแล้วให้เค้าได้ปล่อยอารมณ์บ้างก็ดีเหมือนกัน
"ครับๆ น้องนายพี่โน่นอนแล้วครับ" แล้วผมก็ดึงตัวแม็คลงนอนพร้อมกันเลย

ตื่นเช้ามาภาพอย่างที่เห็นแหละครับกอดกันกลมสามคนเลย น่ารักเชียวมีหนู มีแมวแล้วก็หมา นอนกอดกันสามตัว 555+ ล้อเล่นนะ

พบกันตอนต่อไป

แบบเรียนที่ 26

อีก 2 วัน โรงเรียนก็จะเปิดแล้วครับ...อาการป่วยก็หายเป็นปกติแล้ว เหลืออย่างเดียวจิตใจมันยังไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เพราะหลายวันมานี้นอนไม่หลับครับ คิดแต่เรื่องแม็คกับเลือด วกไปวนมาก็เช้าทุกทีน้องนายก็ว่าคิดมากไประวังเส้นเลือดในสมองจะแตกเอานะไม่อยากคอยเฝ้าจนแก่

"เฮื้อ...ต้องรู้เรื่องให้ได้" ผมถอนหายใจก่อนจะพูด แล้วลุกเดินจากน้องนายไปบ้านแม็คทันที
"พี่โน่ไปไหนน่ะ"
"ไปบ้านแม็ค รออยู่นี่แหละ"
"ไม่ได้หรอก เดี๋ยวต่อยกันอีก"
"ไม่หรอกน่า ถึงต่อยกันนายจะห้ามไหวหรอ" ดูนายจะทำท่าคิดลังเลอยู่ ผมเลยเดินไป

เดินไปกดออดหน้าบ้านแม็ค คนใช้ก็มาเปิดประตู แล้วทำท่าจะปิดไม่ให้ผมเข้าและเป็นเวลาพอดีที่แม็คเดินออกมาพอดี แต่จู่ๆ ก็ทำเหมือนกับว่าไม่มีผมยืนอยู่หน้าบ้านเลย เดินผ่านหน้าไปเฉยๆ ผมกำลังอึ้งอยู่ พอเรียกสติตัวเองกลับมาได้ ผมก็เดินตามแม็คไป สังเกตุมาหลายวันแล้วครับ แม็คมักจะออกจากบ้านเวลาประมาณ 9 โมงเช้าทุกวัน และกลับบ้านตอนเย็นๆ ไปทำอะไรที่ไหน ตามไปๆ

"ไกลจัง...จะเดินไปถึงไหนนะ" คนขี้บ่นก็เงี้ยะแหละครับ เดินตามเค้าไปเองก็บ่นเอง เมื้อยขาอ่ะเดินมาตั้งนานแล้ว อ่ะๆ...แม็คเลี้ยวเข้าไปในสวนสาธารณะครับ เดินเข้าไปจนเกือบถึงด้านหลังสวน เป็นลานกิจกรรม (ลานสร้างสรรค์เยาวชน) แม็คมาที่นี่ทำไมกันนะ ผมแอบดูอยู่ไม่ไกลสักพักก็เห็นมีเด็กวัยรุ่นๆ เดียวกันสองสามคนก็เข้ามาร่วมด้วย แต่จะทำอะไรนั้นต้องรอดูอีกเพราะเห็นแม็คเดินเข้าห้องน้ำและเด็กอีกสองสามคนนั้นก็เดินตามเข้าไปพร้อมๆ กับเป้ใบไม่เล็กไม่ใหญ่ด้วย แล้วก็เห็นคนกลุ่มนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเปลี่ยนชุดใหม่ ดูเหมือนชุดที่ใส่เวลาออกกำลังกาย คนหนึ่งในนั้นหยิบวิทยุที่นำมาด้วยแล้วก็เปิดเพลง และแม็คก็สั่งให้เด็กคนอื่นๆ จัดแถวตามที่กำหนดไว้ (น่าจะ) แล้วก็สั่งเต้น B.Boyครับและเพลงที่ใช้ เฮ้ย...ไม่ใช่สไตด์แม็คนี่หว่าปกติแล้วแม็คจะฟังพวกเพลงร็อคๆ อะไรประมาณนั้นแต่ดูท่าทางการเต้นแล้วเท่ย์มากมายเลยครับ ท่าทางจะฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี (แล้วทำเพื่ออะไร) ผมไร้ซึ่งความสงสัยและคิดว่ากลับบ้านดีกว่า เอาไว้ค่อยหาทางคุยใหม่ แต่เอ๊ะ...ผมยังไม่วายสังเกตุเห็นรอยจาลึกที่ผมได้ฝากเอาไว้ในหลายวันก่อน (นานแล้วนะ) ยังไม่หายอีกหรอไง รู้สึกเสียใจลึกๆ ครับ ผมทำเกินไปรึเปล่าเนี่ย

พอกลับมาถึงบ้าน น้องนายก็ถามเลยว่าคุยกันรู้เรื่องเปล่า ผมก็ตอบไปอย่างที่ผมไปเจอมา และก็ได้ถามว่าเคยรู้มาก่อนรึเปล่าว่าแม็คซ้อมเต้นด้วย และคำตอบที่ได้ก็คือรู้และก็คิดว่าผมจะรู้ด้วยเลยไม่เคยบอกผมเลย ผมยังถามอีกว่าจะซ้อมเต้นไปเพื่ออะไร นายก้มหน้าแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่า พี่แม็คจะเต้นเพื่อไปแข่งชิงเงินรางวัล ถ้าชนะจะได้เอาเงินไปซื้อของขวัญให้เพื่อน ที่มารู้ทีหลังว่าเป็นผม (หลังจากมีเรื่องกันวันนั้น) ผมเลยเข้าไปกอดนายที่กำลังจะร้องไห้อีกแล้ว
"หิวป่ะนาย"
"ก็หิวนะนั่งรอพี่โน่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย" ใช่ด้วยจะเที่ยงแล้วนี่หว่า
"งั้นไปหาอะไรทานนอกบ้านกันป่ะ พี่ก็หิวเดินบ้าไปตั้งไกล"
"ใช่ครับพี่โน่ ที่พี่แม็คไม่ให้คนรถขับไปให้เพราะว่าจะได้วอร์มร่างกายไปในตัว"
"เออใช่เพราะเห็นไปถึงก็เต้นกันเลย"
"ไปไหนดีอ่ะพี่โน่หิวมากๆ เลย" นายทำตาปริบๆ
"เออลืมเลยมัวแต่คุย ไปดิอยากทานอะไรล่ะ"
"ยาโยอิครับ"
"ได้ๆ ป่ะ"
ขณะที่กำลังขับรถผ่านหน้าสวนสาธารณะที่แม็คเข้าไปซ้อมเต้นนั้น ผมเห็นแม็คกำลังเดินออกมาคนเดียวผมเลยจอดรถ
"พี่โน่จอดทำไมครับ"
"จะชวนแม็คไปทานข้าวด้วยกันนะสิ"
"อย่าเลยพี่โน่ เค้าคงไม่ไปด้วยหรอกน่า"
"ไม่ลองไม่รู้ รออยู่ในรถนะไม่ต้องลงไป"

"เดี๋ยวๆ รอก่อน" ผมเรียกแม็ค แล้ววิ่งเข้าไปไกล้
"ครับ" แล้วแม็คก็หันกลับมา "โน่" แม็คทำหน้าเหวอ แล้วถอยหลังไปก้าวนึง
"วันนั้นเราขอโทดนะ เราวู่วามไปจนทำให้นายเจ็บ" ผมเอามือแม็คมากุมไว้
"เราลืมไปแล้วหล่ะ" แม็คพยายามดึงมือกลับ
"จะลืมได้ไง หน้ายังมีรอยอยู่เลย" ผมเอาอีกมือไปแตะที่หน้าแม็ค
"เอ่อ...เราไปก่อนนะ" แม็คพยายามบ่ายเบี่ยงที่จะคุยกับผม
"ยิ่งหนีปัญหาก็ไม่จบหรอกครับแม็ค" ตอนนั้นรู้ครับว่ามีคนรอผมอยู่ในรถ แต่ไหนๆ กว่าจะได้คุยกับแม็คสักทีนึง ขอเถอะ "นะครับคนดี แค่อยากคุยด้วยเพื่อเคลียปัญหา ผลลัพธ์จะออกมายังไงนายจะเดินจากเราไปเลยก็ตามใจนาย ขอแค่คุยกันนะครับ"
".........." แม็คไม่ตอบ แต่ก็เดินตามผมแล้วเข้าไปนั่งอยู่ในรถ

ถึงร้านอาหาร ผมให้นายสั่งอาหารมามากมาย นายก็ท่าทางจะหิวจัดและกิริยาท่าทางที่เหมือนจะไม่มีอะไรกับแม็ค ฝืนรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ แม็คมีอาการครับ อาการอะไรน่ะหรือ เดี๋ยวมองนายทีผมที อาหารก็กินไปนิดเดียวเอง ตอนนั้นแม็คก็ถามว่าจะคุยอะไร ผมบอกให้กลับไปที่บ้านแล้วค่อยคุยกันดีกว่า พอกลับถึงบ้านผมบอกให้นายรออยู่ข้างล่างก่อนผมจะพาแม็คขึ้นไปคุยด้วยกันข้างบนห้องผม
"แม็ค..."
"หืม มีอะไรหรอ" ผมสวมกอดเข้าที่เอวแม็ค ตอนที่แม็คกำลังหันกลับมาหาผม
"แม็คยังรักเราอยู่รึเปล่า" ผมซบลงไปที่แผ่นหน้าอกอุ่นๆ
"รักครับ"
"เราขอถามแม็คสักสองข้อได้ไหม"
"ได้สิ แต่ถ้าตอบไม่ดีอย่าต่อยเรานะ มันเจ็บ"
"เจ็บเป็นด้วยหรอครับ ไหนดูสิ" ผมจับหน้าแม็คและสังเกตุดูชัดๆ น่านิ่มจังเลย
"เจ็บดิวันนั้นน่ะ ปวดหน้าทั้งคืนเลยนะ"
"แล้วทำไมไม่ตอบโต้ล่ะ"
"ที่แม็คไม่ตอบโต้เพราะ 1 แม็ครักโน่ครับ และ2 ถ้าแม็คต่อยโน่ก็เท่ากับว่าแม็คต่อยตัวเอง เพราะเลือดในตัวโน่คือเลือดแม็คเท่ากับแม็คต่อยตัวเองสิ" ผมอึ้งไปเลยครับ น้ำตาไหลล่วงแหมะลงไปที่แขนแม็คเลย
"แม็คเองหรอ ที่ให้เลือดเรา"
"ใช่" เสียงจริงจังมากๆ ซึ้งครับ
"แล้วทำไมไม่บอกเราล่ะ"
"ก็ตอนนั้นโน่ยังไม่ตื่นนี่ พอตื่นขึ้นมาก็ไม่ทันจะได้บอกก็เกิดเรื่องขึ้น"
"แล้วไม่ลงชื่อไว้อ่ะ"
"ก็ตอนนั้นกะจะเซอไพรซ์น่ะ"
"ขอบคุณนะครับสำหรับสิ่งที่มอบให้มาทำให้เรามีชีวิตอีกครั้ง" ผมกอดแม็คแน่นขึ้น
"โน่ครับโน่รักแม็คบ้างรึยังครับ" แม็คถามผมบ้างกับคำถามที่แม็คถามผมหลายครั้งแล้วแต่ผมไม่เคยจะมีคำตอบให้เลย
"มาถึงขนาดนี้แล้วแม็คคิดว่าโน่รักแม็ครึยังล่ะ"ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ก่อนที่จะสายเกินที่จะบอกคำนี้กับคนคนนี้
"ก็น่าจะนะ แต่อยากฟังคำพูดจากปากโน่อ่ะ"
"รัก" ผมพูดแบบไม่ค่อยมีเสียง
"อะไรนะ"
"รักครับ" ผมพูดเสียงดังแล้วอายหลบหน้าแก้มแดง รู้สึกว่าตัวเองยิ้มอายจนปวดแก้มเลย
"หน้าแดงด้วย น่ารักจัง" แม็คหยิกแก้มผม
".........."
ผมไม่มีคำพูดใดๆ ต่อ แม็คดันตัวผมให้ถอยหลังไปจนชนกับขอบเตียงแล้วดันตัวให้ผมนอนลง แล้วแม็คก็โน้มตัวตามลงมา


จบไปอีกตอนแล้วครับ

แบบเรียนที่ 25

"สวัสดีครับแม่"
"โน่อยู่ที่ไหนน่ะลูก ยังไม่หายดีเลย อยู่คนเดียวรึเปล่ามีใครเป็นเพื่อนมั้ยลูก" น้ำเสียงแห่งความเป็นห่วงเป็นใยจากคุณแม่ผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือผม
"อยู่ใกล้ๆ บ้านนี่หล่ะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับผมอยู่กับเพื่อนครับ ขอโทดนะครับแม่ที่ทำให้ต้องเป็นห่วงแล้วจะกลับบ้านเย็นๆ ครับ"
"จ๊ะลูก ขับรถดีๆ ล่ะลูก"
"ครับแม่"
ระหว่างการสนทนา ตอนนี้ผมอยู่กับไอ้แอ๊ดและแมนที่ MBK ครับ ผมไปรับให้สองคนนั้นมาคุยกัน เพื่อหาคำตอบของตัวผมเองหลายๆ เรื่องที่ผมคิดเองไม่ได้ ก็ขอตัวช่วยบ้างเถอะครับ
"เฮ้ยแอ๊ด ในฐานะเพื่อนแสนรู้..."
"อย่าเพิ่งพูด ขอโทดนะไอ้โน่พอหายดีหาเรื่องใส่ตัวเลยนะมึง ดูตัวเองบ้างป่าววะ" แอ๊ดขัดคำผม และผมเองก็เพิ่งจะสังเกตุตัวเองหล่ะครับหลังจากแอ๊ดบอกตัวผมเลอะเทอะไปหมดเลยเดินกลางห้างใหญ่ๆ แต่ตัวมอมแมมเนื่องจากฟัดกับหมาข้างบ้าน เอ้ย...ไอ้แม็คมาหมาดๆ
"ช่างมันเหอะวะ เมื่อก่อนตอนม.ต้น กูแต่งตัวกระโปโลกว่านี้พวกมึงยังไม่เห็นว่าเลย"
"นั่นมันยังเด็กโว่ย นี่มึง ม.5 แล้วนะ แวะไปบ้านกูแทนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"เฮ้ยมึงสองคนจะกัดกันอีกนานป่าววะ กู...กุ หิว" ไอ้อ่างแมนมันก็เงี้ยแหละครับ ชอบขัด
"แล้วอยากกินอะไรล่ะ" ผมถาม
"ฟูจิ"
"ไอ้นี่(แป๊ะ) จะเกินไปล่ะ" ผมสไลด์หัวแมนไปทีนึง "กูไม่ได้เป็นลูกคนรวยนะโว้ย บ้านจน...กินถูกๆ หน่อยเดะวะ"
"เออๆ กินไก่ก็ได้" ตกลงผม แมน และแอ๊ด เราไปกินไก่กันครับ (ไม่ใช่ไก่สนามหลวง) เค เอฟ ซี น่ะครับ

ระหว่างทานกันอย่างกับคนอดอยากมาหลายวันผมก็เริ่มสนทนาเรื่องที่ติดใจอยู่ เรื่องแรกคือเลือดในตัวผมมันคือเลือดของใครและคำตอบที่เป็นเอกฉันก็คือไม่รู้อยู่ดีว่าใคร เพราะวันนั้นมีเพื่อนไปเยอะบางคนก็ไม่ได้สนิทกัน ต่อมาเรื่องที่สองแม็คคุยอะไรกับนายและพลอย เท่าที่ผมสามคนปรึกษากันนานพอสมควรก็ได้คำตอบที่ตรงกันว่า แม็ควิ่งตามนายออกไปแล้วไปคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นและยอมรับกับสองคนนั้นว่าแม็คเป็นกับผมมากกว่าเพื่อน และเป็นมาก่อนที่จะคบกับนายและในระหว่างที่ผมคบกับพลอยด้วย แม็คแคร์ผมและเป็นห่วงผมจนลืมไปว่ายังมีคนอื่นๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องของผมกับแม็ค จนเกิดเรื่องขึ้น
"ตกลงมึงจะเอาไง" แอ๊ดถามผม
"กูไม่รู้ดิ" ผมเกาหัวยิกๆ
"มึงไม่คุยกับแม็คให้มันรู้เรื่องไปเลยวะ" แมนถามบ้าง
"คุยแล้วไง สภาพกูเลยมาแบบนี้ไง" สองคนนั้นมองหน้ากัน เข้าใจกันเองที่ผมไปฟัดกับอะไรมา
"คุยกับน้องมึงสิ" แอ๊ดถามต่อ
"เจ้านายน่ะนะ ถามอะไรกว่าจะตอบได้อึดอัดวะ"
"คุยกับน้องดีๆ สิ" แมนทำท่าสนใจเพิ่มขึ้น
"จะลองดูว่ะ"
"โน่ถ้าแม็คกลับมาคืนดีกับมึงล่ะจะทำไง" แอ๊ดถามจริงจัง
"มันไม่เคยเป็นแบบนี้กับกูมาก่อนเลยนะโว้ย แมร่งพูดกับกูก็ไม่มองหน้า" น้ำตาเริ่มไหลทีละหยด "กูชกหน้ามันยังไม่ตอบโต้กูเลย" เสียงเริ่มสั่น เริ่มเป็นที่สนใจคนหมู่มาก
"เฮ้ยเบาๆ หน่อยก็ได้ คนมองกันเต็มแล้ว" แมนกระซิบ
"มึงรู้มั้ย กูฝืนตัวเองแค่ไหนที่ทำลงไป อาจเพราะกูใจร้อนเกินไปแต่กูไม่อยากทำหรอกมึงก็รู้" ผมเริ่มคุยไม่รู้เรื่องอีกแล้วครับ สองคนนั้นเลยดึงผมออกจากห้าง ลงไปฝั่งสยามที่รถผมจอดอยู่
"กูว่ามึงรักมันว่ะ" คำพูดแสนจะแทงหัวใจผมจนแทบจะหยุดเต้นจากคนที่ผมไม่คิดว่าจะรู้ลึกซึ้งไอ้แมน
"ไอ้แมนมึงพูดอะไร..." แอ๊ดเอามือปิดปากแมน ตอนนี้ผมทรุดลงนั่งเอามือกุมหัวตัวเองแล้วร้องไห้อย่างลืมตัว
"กลับบ้านเถอะโน่" ผมลุกขึ้นเข้าไปนั่งในรถ แอ๊ดที่นั่งข้างๆ ก็พูดต่อ "มึงลองคิดดูดีๆ นะ หัวใจของมึงเองมึงต้องไม่ฝืนความรู้สึกของตัวมึงเองนะ" ผมว่ามันคุ้นหูผมเหมือนเคยได้ยินจากใครสักคน (คิมมินจุนไงล่ะ)
"....." ผมไม่พูดแต่พยักหน้าแทนคำตอบ
ไปส่งแอ๊ดกับแมนเสร็จผมก็ขับรถกลับเข้าบ้าน ถึงจะเพลียแค่ไหน ก็อยากคุยไม่น้องนายก็แม็คสักคนนึงผมต้องคุยให้รู้เรื่อง พอเข้าไปในบ้านเห็นน้องนายกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เลยเข้าไปนั่งใกล้ๆ ดูนายมีปฏิกิริยาหวาดๆ นิดหน่อย สังเกตุดูเห็นรอยช้ำที่ริมฝีปาก ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกใครทำเพราะตอนที่ผมทำผมไม่ได้ตั่งใจจะทำไง แม่คงจะหลับไปแล้วเพราะนี่ก็ดึกพอควร
และพอดีน้องนายวางโทรศัพท์
"จะรีบไปไหนคุยกันหน่อยสิ" ผมดึงมือนาย ที่กำลังจะลุกหนีผม
"มีอะไรหรอครับพี่โน่"
"พี่ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย"
"ครับ"
"วันนั้นเกิดอะไรขึ้น วันที่แม็ควิ่งตามนายออกไปจากห้องที่โรงพยาบาล" นายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก็เป็นไปตามที่ผมคิดเอาไว้เป๊ะๆ
"แล้วเมื่อกี้คุยกับใคร ทำไมต้องกระซิบกันแล้วรีบวางสาย" ผมทำเสียงดุ นายก็เอามือปิดมุมปากตัวเองหรือว่ากลัวโดนต่อย
"ผม ผม...ผมคุยกับพ่อ ผมจะกลับเชียงใหม่" ทำเอาผมใจหายไปเลยครับ นี่เราจะต้องแตกแยกจากความเป็นพี่เป็นน้องกันเลยหรือ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เกิดเรื่องนะ น้องนายก็ร้องไห้
"นาย นายโกรธเกลียดพี่ขนาดนั้นเลยหรอครับ" ผมดึงตัวนายเข้ามากอดไว้
"เปล่าครับ" นายสอึกสะอื้นตัวโยนเชียว
"แล้วทำไมต้องหนีกันด้วยล่ะ" ผมพูดพยายามปลอบใจทั้งที่เคยให้คำไว้ว่าเราจะไม่ทำให้น้องนายเสียใจในวันนั้นที่เชียงใหม่(จำกันได้ป่าวหว่า) "อยู่กับพี่นะครับ พี่ขอโทดที่พี่ไม้ได้บอกเรื่องแม็คกับพี่ แค่ตอนนั้นพี่ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าพี่จะรักผู้ชายได้ พี่ก็เลยปล่อยให้นายกับแม็คคบกัน"
"หรอครับพี่โน่ แต่พี่แม็คเค้ารักพี่โน่มากนะครับ เค้าบอกว่าที่เค้าคบกับผมเพราะว่าจะได้เห็นหน้าพี่โน่ทุกวันโดยที่เป็นตัวผมเวลาทะเลาะกันอย่างน้อยก็ไม่ใช่พี่โน่" นายร้องไห้ไม่หยุดเลย เสียงสั่นตลอด
"เคยทะเลาะกับแม็คด้วยหรอนาย"
"ครับ"
"เรื่องอะไรหรอ"
"เรื่องที่เวลาผมจะกลับบ้านพี่แม็คชอบบังคับให้ผมอยู่กับเค้า" ผมนึกไปถึงเมื่อก่อนตอนที่แม็คก็เคยทำไว้กับผม นิสัยแย่ๆ มันยังไม่หายนี่หว่า
"พี่จะจัดการให้ เค้าทุบตีเรารึเปล่า"
"ไม่ครับ แต่จะบีบข้อมือผมแรงๆ" ใช่ครับผมก็เคยโดนจำได้ๆ ถึงตัวผมกับแม็คจะไม่ต่างกันเท่าไหร่ขี้ก้างพอกันแต่แม็คอย่างที่บอกครับแม็คมันเป็นมวยแรงเยอะ
"นายพี่จะขอให้นายอยู่กับพี่ได้มั้ยครับ" ผมกอดนายแน่นขึ้น "อย่าทิ้งพี่ไปนะครับพี่เหงา"

"แต่ผมจะทำตัวยังไงล่ะครับถ้าต้องเจอกับพี่แม็คตอนที่พี่โน่กับพี่แม็คคืนดีกัน" นายทำท่าลังเล
"ทำตัวปกติสินาย พี่จะไม่ทำให้นายอึดอัดใจนะ และพี่ขอโทดอีกทีนะที่ทำให้นายเสียใจทั้งๆ ที่พี่บอกไว้ว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้น"
"ไม่เป็นไรครับ รักครั้งแรกก็เพิ่งเคยรักเป็น จนถึงวันนึงที่ต้องอกหัก มันก็แปลกดีครับเจ็บดี"
"เจ็บดีหรอ รักเค้ามั้ย" ผมคลายกอดนายแล้วมองหน้าถาม เช็ดคราบน้ำตาให้
"ครับผมรักพี่แม็ค" สงสารนายจังครับกับรักแรกที่พังลง จะเป็นปมด้อยรึเปล่านะเนี่ย
"แล้วตัดสินใจได้รึยังครับจะอยู่ต่อมั้ย" ถามย้ำเพื่อรอคำตอบ นายนี่ใจแข็งเหมือนใครนะ ผมก็ไม่ใช่ผมใจอ่อนจะตายไป
"ครับอยู่ก็ได้ครับ" เสียงไม่เต็มใจเท่าไหร่แต่ก็ยิ้มหน้าบานได้อีกเรา
"ครับงั้นพรุ้งนี้ปาร์ตี้"
คืนนี้นอนหลับฝันดีเลยหล่ะครับ ปัญหาปลดได้แล้วหนึ่งเปราะ เหลืออีกสองเปาะเรื่องแม็คและเรื่องเลือดใครหว่า...

ตื่นสายครับ...น้องนายตื่นก่อน ผมเดินลงมาข้างล่างก็เห็นนายกำลังเล่นอยูกับพุตตี้ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน (ถึงจะตื่นสายก็ไม่เกิน 8.00 น. หรอกน่า) อาบน้ำล้างหน้าเสร็จผมก็ชวนนายไปซื้อของที่ห้างฯ และแวะรับแมนกับแอ๊ด มาด้วย มาช่วยจัดปาร์ตี้เล็กๆ เราทำกับข้าวกันไม่เป็นหรอกครับ รู้มั้ยผมทำยังไง เฉลยก็ได้ๆ...โทรตามพลอยมาสิครับและเพื่อนๆ เธอสองสามคน พอมาถึงรถจอดหน้าบ้านของที่เตรียมไว้ก็ปรุงลงกระทะ เตาอบ ที่นึ่ง โหยผู้ชาย 4 คน (ใช่ป่าว) มองแม่บ้านแม่เรือนกันตาค้างเลยหล่ะครับ สังเกตุดีๆ เห็นมีคนแอบมองจากบ้านหลังข้างๆ เนี่ย ตาเศร้านะ...แต่งานนี้ผมตั้งใจจะให้คนนั้นเห็นครับและไม่ลืมที่จะชวนใครคนนึงมาด้วย มินจุนครับมาพร้อมกับคนรถของขวัญปลอบขวัญและช่อดอกไม้ช่อโตมากๆ มามอบให้กับผม อายหน้าแดงเลย คนนั้นก็เห็น ค้านใจตนเองแต่มินจุนกับผมก็แค่เพื่อนกันจริงๆ ครับ และอีกอย่างมินจุนก็ตั้งใจจะช่วยผมตามหาหัวใจด้วยหล่ะ วันนี้ทุกคนต่างช่างร่าเริงเป็นพิเศษ งานเลี้ยงเล็กๆ กลายเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่มากมาย พอจัดอาหารเสร็จแม่ผมก็มาถึงพอดี แม่ผมท่านแปลกใจมากครับที่วันนี้บ้านดูมีชีวิตชีวามากจริงๆ เราเปิดเพลงเบาๆ ทานอาหารกันสนุกสนาน แม่ผมก็ดีใจที่ลูกมีความสุขและคุยดีกับน้องนายแล้ว แม่ยังย้ำคำไว้ก่อนท่านจะขอตัวไปพักผ่อน "ครอบครัวที่ดีต้องเข้าใจกัน และถ้าไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยก็ไม่ใช่ครอบครัว" พวกผมรับคำและจำขึ้นใจไว้ และสุดท้าย เราก็เฮฮากันต่อ คืนนี้มีความสุขจัง เพื่อนๆ เริ่มทยอยกันกลับบ้านแล้ว มินจุนก็เช่นกัน เหลือแมนกับแอ๊ดที่ขอนอนที่นี่เพราะดึกแล้วไม่อยากกวนพ่อแม่ให้มาเปิดประตูบ้านให้ เตียงเราใหญ่พอ 4 คนนะ เลยนอนกัน

เหลือสองเรื่องที่ต้องเคลีย...แต่เข้าไปอ้อนแบบคนอื่นผมทำไม่เป็นซะด้วยล่ะสิ และสองเรื่องนี้เพื่อนๆ ผมคอยเฟริมมาแล้วด้วยว่า คนนั้นเค้ารู้ดี และสองเรื่องที่เป็นปริศนาก็จะเปิดเผย
-แม็คคิดอะไรอยู่นะ จริงๆ แล้ว ต้องเป็นแม็คสิที่ต้องมาง้อเรา ไม่ใช่ให้เราเป็นคนง้อ
-เลือดที่อยู่ในตัวผมมากมายนี้เป็นของใครกัน บอกผมที

แบบเรียนที่ 24

ถึงแม้ว่า (เน้นๆ) ผมจะได้รู้จักกับมินจุนมาได้เพียงแค่ไม่นาน ที่จริงยังไม่ทันจบเทอมด้วยซ้ำ ผมกลับมีความรู้สึกผูกพันธ์กับมินจุนอย่างบอกไม่ถูก บางทีที่อยู่กับพลอยผมยังคิดถึงหน้ามินจุนเลยครับ

เข้าเรื่องกันดีกว่า...
ตามฟอร์มล่ะครับ เมื่อผมได้รู้เรื่องที่แม็คคุยกับมินจุน จากปากของแอ๊ด ผมไม่ได้โกรธแม็คนะครับและผมก็ไม่คิดติดใจอะไรมินจุนด้วย พอนั่งทบทวนคืนวันที่โดนรุมทำร้ายผมยังสับสนอยู่เลยครับว่าเรารอดมาได้อย่างไร และมีอะไรอีกบ้างที่ผมยังไม่รู้ หมอบอกว่ามีคนบริจาคเลือดให้ผม แต่ไม่ได้ลงชื่อไว้ (จำตอนที่แม็ครับใบแสดงความจำนงบริจาคเลือดได้มั้ยครับแม็คไม่ได้เซ็นชื่อ) หมอยังบอกอีกว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนของผม ผมเลยนึกไปถึงมินจุนครับ ทำไมๆ ทำไมผมถึงได้คิดว่าเลือดที่ผมได้มาคือเลือดของมินจุน

กลับมาถึงบ้าน หลังจากที่แม็ควิ่งตาม พลอยกับน้องนายออกไปมาจนถึงบ้านไม่เห็นแม้แต่เงา เพื่อนก็ขอกลับบ้านก่อนดึกแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอมพอดี ผมนอนอยู่ในโรงพยาบาลได้เกือบ 2 เดือน

วิตกจริตคนเดียวเรื่องที่เกิดขึ้นกับรัก "สี่เศร้า" ของผม (ไม่บอกก็รู้นะว่าผมเอ่ยถึงใคร)

แม่ผมทำแกงเขียวหวานไก่ของโปรดผมให้ทาน กับขนมจีน ผมดูเหมือนเด็กที่จากคุณแม่ไปแสนนานพอกลับบ้านท่านเลยเอาอกเอาใจ ดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ แต่ที่จริงคือ ผมคือลูกชายคนเดียวและเป็นตัวแทนของพ่อที่แยกทางจากแม่ไป แม่ไม่อยากที่จะเสียผมไปท่านจึงรักและดูแลผมเป็นอย่างดี แต่ผมก็นะ...ชอบที่จะทำตัวให้แม่เป็นห่วงและเสียใจเรื่อยมา ผมยังเดินได้ไม่ถนัดนักแม่ผมเลยจัดที่นอนหมอนมุ้งมาให้ผมนอนข้างล่าง

ไม่รู้ว่าเจ้านายหายไปไหน ผมกดโทรศัพท์ไปหาก็ปิดเครื่อง โทรหาแม็คก็ปิดเช่นกัน ยิ่งพลอยยิ่งแล้วเลยครับโทรติดนะแต่ไม่รับแถมตัดสายผมทิ้งตลอดเลย ผมร้องไห้ไม่ออกล่ะครับ...สงสัยผมกับพลอยจะไปไม่รอด เพราะอะไรหรอครับ ผมโทรหาพลอยอยู่นานสักพักก็มีข้อความที่ไม่น่าจะรับแต่ในเมื่อไม่รู้ว่าเนื้อหาคืออะไรผมจึงเปิดอ่านดู "โน่คือโน่ โน่เป็นสิ่งที่โน่เป็นใช่ฉันรักโน่ แต่ตัวตนอีกด้านนึงของเธอกลับทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจที่จะบอกว่า เราเป็นแค่เพื่อนกันนะคะ ขอโทดที่ต้องบอก ไม่ต้องโทดตัวเองล่ะ ยังไงก็ดูแลตัวเองและหาหัวใจตัวเองให้เจอนะคะ จะเป็นกำลังใจให้" อ่านจบเหมือนจะเป็นอะไรที่อึดอัดมากๆ ครับ ผมหายใจไม่ออก ผมกดเลข 4 ค้าง ทันทีที่สายปลายทางรับและรู้ว่าเป็นใคร (หมายเลขฉุกเฉินตั้งไว้เบอร์คุณแม่) แม่รีบลงมาทันที เห็นอาการไม่ดีรีบพยุงผมไปที่รถแล้วพาไปโรงพยาบาล (อีกแล้วหรอ) ทำไมต้องทำให้คุณแม่เหนื่อยด้วยนะเรา แค่อกหัก พอถึงโรงพยาบาลหมอให้อ๊อกซิเจนผมทันที อาการเบื้องต้นคือความเคลียดทำให้สมองบีบรัดกดทับเส้นเลือดในสมองทำให้สมองไม่สามารถสั่งการให้ร่างกายทำงานได้ปกติ เลือดไม่สามารถสูบฉีดไปเลี้ยงสมองได้ทัน ทำให้อวัยวะภายในหยุดทำงานกระทันหัน แม่ผมร้องไห้อีกแล้วครับ คราวนี้ไม่มีเพื่อนคอยปลอบแม่ผมเลย หายไปไหนกันหมดก็ไม่รู้

ผมตื่นขึ้นมาอีกวันก็เห็นคุณแม่ผมนอนเฝ้าผม ผมเสียใจครับที่ทำให้แม่เป็นห่วงมากมายขนาดนี้ งานการท่านจะเสียมั้ย ผมเอื้อมไปหยิบหนังสือมาอ่าน แม่ผมคงวางไว้และไม่อยากรบกวนการพักผ่อน

ช่วงนี้ทำไมร่างกายผมอ่อนแอเหลือเกิน อ่อนแอมากมายจนทำให้บุพการีท่านเสียใจ ผมอยากจะข้ามตอนนี้ไปแต่อย่างไรเสียมิได้ เนื่อเรื่องจะดำเนินต่อด้วยเนื่องจากบทความที่ต่อเนื่องกัน และเรื่องที่เกิดขึ้นมาต่างๆ นั้นจะข้ามไปก็เหมือนกับทิ้งความทรงจำบางส่วน

นอนอยู่ 2 คืน หมอคนเดิมก็อนุญาติให้ผมกลับบ้านได้ คราวนี้แม่ผมไม่ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวนายกลับบ้านมาแล้วผมก็ไม่ได้ถามอะไรใดๆ และดูเหมือนกับว่าน้องนายจะมีทีท่าไม่อยากจะคุยกับผมเท่าไร ก็เอาเถอะเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง แม่กำชับให้น้องนายอยู่ดูแลผมแทนท่าน ถ้าจะออกไปไหนให้โทรหาท่านเพื่อจะได้กลับมาดูแลแทน แต่นายก็ดีครับถึงจะไม่ค่อยคุยถามคำตอบคำก็ยังนั่งเฝ้าผมทั้งวันทั้งคืน ผ่านมาก็เกือบๆ เดือน ไม่เห็นแม็คมาหานายหรือนายจะไปหาแม็คเลย ผมยิ่งไม่ต้องพูดถึงจะเดินไปดูก็ได้แต่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เจอหน้ากันคงได้ฉะกันสักตั้ง แข็งแรงดีแล้วครับ กลับมีเนื้อมีหนังกว่าเก่าด้วย หึหึ...ก็จะอะไรกินแล้วนอน ผมโทรไปที่โรงเรียนพร้อมที่จะไปสอบแล้ว หยุดก็อ่านหนังสือนะครับไม่ใช่ดูทีวีอย่างเดียว ท่านอาจารย์นัดวันเวลาให้ไปสอบ พอถึงวันก็สบายๆ ครับ สอบคนเดียวเงียบๆ มีสมาธิดี ผลออกมาก็เหมือนเคยไม่พลาด TOP 5

ได้ถามอาจารย์ว่าแม็คมาสอบรึยัง ก็ได้รับคำตอบว่า "อืม...มาแล้วนะ แล้วก็สอบผ่านด้วยนะ"

และยังได้สืบถามอีกว่า "อาจารย์ครับ พอมีที่อยู่ของคิมมินจุน คนที่ลาออกไปมั้ยครับ" พอได้ที่อยู่มา ผมก็ออกตามหาตามที่อยู่นั้น หาไม่ยากครับ ที่ไหนได้บ้านก็อยู่ไม่ห่างกันสักเท่าไหร่เลย พอไปถึงผมกดออดหน้าบ้านก็มีคนมาเปิดน่าจะเป็นคนใช้ ถามผมมาหาใคร ผมบอกไปมาหามินจุน เธอก็เปิดประตูให้ผมเข้าไป พาผมไปนั่งอยู่ในห้องรับแขกสักพักมินจุน ก็เดินลงมา ทีท่าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นผม
"โน่....เอ่อ มาได้ไงเนี่ย" มินจุนที่เดินมาจากด้านหลังผม
"ก็มาตามที่อยู่เนี่ย เออไม่เห็นแวะไปเยี่ยมเลย" ถามได้เนอะผม ก็แม็คบอกห้ามติดต่อกับผมอีกแล้วมินจุนจะบากหน้าไปให้โดนต่อยทำไม
"เราขอโทดนะที่ไม่ได้อยู่ขอโทดที่ทำเรื่องให้นายต้องเดือดร้อน"มินจุนทำหน้าเศร้า เหมือนจะร้องไห้
"เอาน่ามันผ่านไปแล้ว พอดีอยากเจอก็เลยมานี่ นายไปหาเราไม่ได้เรามาเองได้นี่นา" คราวนี้มินจุนยิ้มหน้าบานเลยครับ
"นายหายดีแล้วหรอ"
"ก็ดีขึ้น ดูเป็นไงบ้างล่ะ"
"ดูดีขึ้นนะ ดูมีเนื้อมีนวล น่ารักดี" มินจุนพูดเขิลอายหน้าแดงเชียว
"ก็ต้องขอบใจสำหรับเลือดที่ให้มาไงทำให้ได้มีโอกาสมาเจอกันอีก" จบคำพูดผมมินจุนทำหน้างง คิดอะไรสักอย่าง
"เอ่อ เลือดอะไร เราไม่ได้ให้นายนะ เราไม่รู้เรื่องเลย" มินจุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเชิงปฏิเสธ
"อ้าว...แล้วใครล่ะ ถ้าไม่ใช่นาย ถามเพื่อนทุกคนก็บอกว่าไม่ได้ให้เหมือนกัน"
"เราว่านายลองถามใจตัวเองดูสิโน่ ว่าใครกัน..." มินจุนเขยิบเข้ามาใกล้ๆ โอบไหล่ผมและพูดทิ้งท้ายไว้ให้ผมคิด
"จะลองดู"
"หิวมั้ย แม่บ้านเราทำอาหารอร่อยนะ เดี๋ยวพ่อกับแม่เราก็มาแล้วทานด้วยกันนะโน่"
"ก็ได้ อย่าบอกนะว่าอาหารเกาหลี" ผมทำท่าขนลุก จนมินจุนเห็นว่าลุกจริงๆ ก็หัวเราะออกมา
"เอาน่าน่ากินนะลองดูดิ"
"เออก็ได้"
วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้ทานอาหารเกาหลี บอกชื่อไม่ถูกหรอกไม่รู้จักสักอย่าง มินจุนตักอะไรให้ก็ทานๆ แต่ก็อร่อยดีนะ ผมได้พูดคุยกับครอบครัวนี้แล้ว ดูจะเย่อหยิ่งใช่น้อย ด้วยการที่เป็นถึงนักการเมือง มีเงินทองมากมาย แต่ก็คุยกับผมได้นะครับท่านว่าเพื่อนลูกก็คือเพื่อนแต่ท่านคงอยากได้เพื่อนที่ระดับเดียวกันมากกว่าซึ่งผมก็น้อยใจนิดๆ และมีอคติกับพ่อแม่ มินจุนบ้างเล็กน้อย และคืนนั้นผมก็นอนที่บ้านมินจุนเลย ตื่นมาตอนเช้า (แหะ...คิดหรอว่าจะมีอะไรกัน ไม่มีหรอกน่าผมไม่ได้ร่านเหมือนบางคนนะ แค่ถ้าไม่มีใครมาปลุกอารมณ์ก่อน) ผมขับรถกลับบ้านที่ไม่ห่างกันมากนัก และเป็นวันแรกที่ผมเห็นแม็คกำลังเดินออกจากบ้าน ไม่มองมาทางผมเลยครับ อึดอัดอีกแล้ว ผมเหยียบเบรคอย่างแรงจนถนนเป็นรอยล้อรถ ผมถอยรถแล้วปาดหน้าดักแม็คไม่ให้เดินไปได้ ผมลงจากรถเข้าไปแล้วกระชากแขนแม็คอย่างแรง แต่ดูเหมือนแม็คจะตั้งตัวได้ดี ไม่สะทกสะท้านแรงดึงของผมแม้แต่น้อย
"เกิดอะไรขึ้น" ผมถามเสียงดัง
"เกิดอะไร มีอะไรหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" แม็คพูดโดยที่ไม่มองหน้าผม แล้วดึงมือตัวเองกลับ และพยายามเดินถอยออกไป
"ทำไมอ่ะ มีอะไรพูดกันดีๆ สิ ให้เราได้รู้บ้างว่านายสามคนคุยอะไรกัน แล้วเกิดอะไรขึ้นถึงได้วุ่นวายได้ขนาดนี้" ผมร้องไห้แล้วครับ ผมกระชากเสื้อแม็คเข้าออกๆ หลายที
"อย่ามาเอาอะไรกับคนเลวๆ คนนี้เลยโน่ เราไม่ดีหรอกเราทำให้คนที่นายรักต้องเลิกกับนายทำให้น้องชายนายต้องผิดใจกันกับโน่" น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมว่าแม็คกำลังกลั้นความรู้สึกเอาไว้
"แล้วทำไมล่ะ ทำไมเรื่องทุกอย่างคนทุกคนต้องมาลงที่เราด้วย"
ผมเรียบเรียงไม่ถูกแล้วครับอารมณ์มันพาไป ผมชกหน้าแม็คไปอย่างแรงทีนึง แม็คปากแตกเลยครับ และตามด้วยหมัดทั้งซ้ายขวาอีกหลายที จนคนในบ้านแม็คและบ้านผมออกมาห้ามปราม
"มีอะไรกันโน่ไม่เอาลูก" แม่ผมเข้ามาดึงผมออก ผมตัวสูงกว่าแม่ผมเยอะครับ แม่ผมเลยได้แต่สกิด"นายดึงพี่โน่ออกมาลูก" นายรีบวิ่งเข้าดึงผมออก แต่แรงผมกับนายต่างกันครับนายโดนลูกหลงปากแตกไปอีกคน ฝั่งแม่แม็คกับคนใช้ก็พยายามจับผมสองคนแยกกันแต่ก็เหมือนไร้ซึ่งกำลังที่จะห้ามปราม แม็คไม่สู้ครับผมยิ่งโหมกระหน่ำชกแม็คอย่างเดียว พอสมใจเพราะเหนื่อยเองก็เลยหยุด แล้ววิ่งขึ้นรถขับรถออกไปจากหมู่บ้านจากกลุ่มคนที่บ้านไป



รู้สึกว่าจะยาวไป ก็เลยตัดแค่นี้ก่อนนะครับ