พอหลังจากที่เรามีกิจกามกันในห้องน้ำนั้น พอเราออกมาโชคดีครับที่ไม่มีใครแล้ว
เราเข้าห้องประชุมกัน ตอนนี้ผมกับมาร์ทก็นั่งด้วยกันอีกแหละครับ ผมมองหน้ามาร์ทแล้วรู้สึกละอายครับ ไม่ได้อายมาร์ทนะครับ อายความรู้สึกของตนเองครับที่ผมจากที่ไม่ยอมรับอะไรแบบนี้ แต่สุดท้ายผมก็รับมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม ทั้งๆ ที่แม็คพยายามหยิบยื่นมาให้ผม แต่ผมกลับปฎิเสธไป ถ้าแม็ครู้เข้าจะเป็นยังไงนะ...
คนอื่นๆ เริ่มทะยอยกันมาเรื่อยๆ สักพักก็มีคนมานั่งข้างๆ ผมแต่หันหลังชนกับหลังผม ผมเสียวสันหลังวาบเลยครับเพราะรู้ทันทีเลยว่าเป็นแม็ค
"ทำไม ทำอะไรผิดมาหรอไงถึงได้ขนลุกซะ" แม็คถามผมด้วยหน้าที่เย็นชาผิดกับตอนที่ออกมาจากบ้านเมื่อเช้า
"เอ่อ...อ่ะ อ่ะป่าว เปล่า อากาศมันหนาวน่ะ" ผมพูดตะกุกตะกัก แบบคนที่ทำอะไรผิดมาจริงๆ
"เฮ่อ...เราก็อุตส่าห์ไม่บังคับหรือขู่เข็นให้มา..." แม็คหยุดพูดไป "อาบน้ำกับเพื่อนใหม่หรอ นานจังเลยนะ" แม็คพูดจบก็ลุกไปจากผม ถึงตอนนี้น้ำตาผมอาบแก้มตัวเองเลยครับ
"โน่เป็นอะไรหรอ" มาร์ทที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่ไม่ได้ยินอะไรที่ผมพูดกับแม็ค หันมาเห็นผมร้องไห้
"ป่ะ ป่าว...ไม่มีอะไรหรอก ผงเข้าตาน่ะ" ผมเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วนั่งรอวิทยากรเข้ามาบรรยาย (ผมฟังไม่รู้เรื่องเลยครับ) ผมนั่งเหม่อใจลอยออกไปคิดอยู่ว่าเราขอโทดนะแม็ค ไม่น่าเลยแค่อารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ
วิทยากรกล่าวจบแล้วสั่งแยกย้ายกันไปทานอาหารเย็น เราไปรับอาหารจากในครัวแล้วแยกย้ายกันไปนั่งทานตรงไหนก็ได้ครับ ผมเดินออกจากมาร์ทโดยที่ลืมไปเลยว่ามาร์ทยังยืนรออาหารอยู่ ผมถือจานอาหารแล้วไปนั่งอยู่ตรงมุมที่ไกลออกไปจากคนอื่นๆ มาก ผมวางจานข้าวลงแล้วนั่งมองไกลออกไป น้ำตาผมเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง คราวนี้ผมหยุดอารมณ์ที่ผมกลั่นไว้เมื่อสักพักไว้ไม่อยู่ผมร้องไห้อยู่คนเดียวอย่างเดียวดาย ผมพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู 21.30 น. แล้ว แต่ผมก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่อยากกลับไปที่เต้นนอน ถ้าเจอกับแม็คอีกผมคงจะสู้หน้าแม็คไม่ได้ หรือถ้าเจอมาร์ทผมก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี จนผมเผลอหลับไป รู้สึกตัวตื่นมาอีกทีเหมือนมีใครมานั่งอยู่ข้างๆ ที่ม้านั่งตัวเดียวกันนี้ ผมหันหน้าไปผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ ผมโผลเข้ากอดคนตรงหน้าแล้วร้องไห้อีก ผมสะอึกสะอื้นมากมาย
"แม็คเราขอโทด นาย..นายโกรธเขามั้ย" ผมถาม
"ในเมื่อนายไม่ได้รักไม่ได้ชอบเราก็บังคับใจนายให้มาอยู่กับเราไม่ได้อยู่ดี ถ้านายกับเพื่อนใหม่ของนายจะชอบกันหรือนายก็มีใจให้เค้าเราก็ไม่ห้ามนะ" แม็คพูดเสียงสั่นเครือ เหมือนกับเก็บความรู้สึกเอาไว้ ไม่ให้ร้องไห้ออกมา
"เราขอโทดนะแม็ค เราก็เพิ่งรู้จักกับเค้าแต่เราก็เผลอใจไปจนได้ ไม่รู้ว่าทำไมเรารู้แค่ว่าเรารู้สึกดีๆ กับเค้า" ผมอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นมาเมื่อเย็น
"อืมเราเข้าใจ ขนาดเราเห็นนายครั้งแรกเรายังชอบนายได้เลย จริงๆนะ หึหึ...เออดึกแล้วเข้าเรือนนอนเหอะ ยุงจะหามเอานะ"
ผมเดินกลับมาพร้อมแม็คแล้วแยกกันไปที่เต้นของตัวเอง ผมเดินเข้าไปในเต้นเห็นมาร์ทนอนอยู่ ผมเข้าไปเบาๆ ไม่อยากให้มาร์ทตื่น แต่มาร์ทก็หันหน้ามาหาผม ถามผมว่าไปไหนมา ตามหาซะจั่งนาน ผมก็บอกไปว่าไปหาเพื่อนที่เต้นอื่นมาน่ะ แต่มาร์ทก็จับได้ว่าผมโกหกเพราะเห็นผมตาบวมแดงก่ำ มาร์ทบอกว่าถ้าลำบากใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นมาร์ทขอโทด แล้วถ้าไม่อยากคบกับมาร์ทก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีจะทำร้ายจิตใจมาร์ทเลยหรอ แต่ปากผมก็ไวกว่าความคิดครับ
"มาร์ทเราขอโทดนะ"
"เรารู้อยู่แล้วว่าผู้ชายอย่างนาย คงจะรับเกย์อย่างเราไม่ได้หรอก" มาร์ทพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
"แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่" ผมพยายามยิ้มออกมา แต่ก็ฝืนอยู่ดี
"อืมๆ จะทำไงได้ล่ะเราน่าจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อน"
"เราก็ผิดเหมือนกันที่ปล่อยไปโดยที่ไม่คิดผลที่จะตามมา" ผมเอาตัวมาร์ทเข้ามากอดไว้ "ขอบใจนะที่มอบความรู้สึกดีๆ ต่อกัน ยังไงเราก็จะยังคงความเป็ฯเพื่อนกันตอลดไป" ผมปล่อยมาร์ทออกจากอ้อมแขน น้ำตามมาร์ทที่ไหลลงที่ไหล่ผมยังคงอุ่นๆ ทำให้ผมละอายใจเป็นอย่างมากที่ทำให้คนที่ดีๆ ต้องมาเสียใจเพราะผม (ถึงสองคน)
กลับไปคบกับพลอยเหมือนเดิมดีกว่าเรา...
นี่แค่วันแรกของการเข้าค่ายนะครับ สุดๆ ไปเลย...กว่าจะเรียงเรื่องที่มันผ่านมานานหลายปีได้เนี่ย สุดฝีมือแล้วนะ
วันนี้แค่นี้...พรุ้งนี้เรามาต่อกันนะครับ
จบตอนแล้วครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น