แบบเรียนที่ 22

มุมมองอีกด้าน...(แม็คเล่าให้ฟัง)
"ไอ้แมน มึงโทรหาไอ้โน่เด๊ะไปไหนกันสองคนนี้นานแล้ว" แม็คพูด
"เออๆ" แมนกดโทรหาผมทันที "ไม่ติดว่ะ ไปดูกันเหอะ"
"เฮ้ยไปไหนกัน" แอ๊ดถาม
"นายไม่เป็นห่วงเพื่อนรึไงกัน ไปด้วยกัน" แล้วเพื่อนๆ อีก 4 คน รวมแมน แอ๊ด แม็ค และนายก็ 8 คน ก็ออกมาพร้อมกัน

"เฮ้ยตอนเราเข้ามายังไม่มีขยะรกขนาดนี้นี่หว่า" แอ๊ดอุทานที่เห็นเศษของที่ตกกระจาย
"เฮ้ยยังไม่ได้แกะเลยซักถุง น้ำก็ยังไม่ได้เปิดขวด ไม่ใช่ขยะหรอก หรือว่า..." แอ๊ดเอามือปิดปากแมนเอาไว้
"ไอ้สาด...พูดเชี่ยไรเนี่ยเพื่อนเรานะ"
แล้วพวกผมทั้งหมดก็เดินตามหาโน่และมินจุน...
"กูว่าชักจะไม่ดีแล้วว่ะ" ผมพูด "มีรอยเลือดหยดตามทางเต็มเลยอ่ะ"
"พี่แม็คนั่นไงมันไปทางนั้น" นายขี้เข้าไปในซอบมืดๆ
พอเดินเข้าไปได้สักพัก...
"พี่โน่...." นายร้องตัวโยนเขย่าตัวโน่ให้ตื่น
"เฮ้ยพวกเราเอาสองคนนี้ไปห้องพยาบาลในโรงเรียนก่อนเร็ว" แมนเสนอ
"เอ้าพวกเราช่วยกันอุ้มเบาๆ นะ"ผมพูด
แล้วร่างที่ไร้สติของโน่กับมินจุนก็มาอยู่ในโรงเรียน
"ว๊าย...นั่นนายสุทธิศักดิ์นี่ ไปโดนอะไรมา"
"อาจารย์ครับช่วยพี่ผมด้วยครับ" เสียงนายที่อ่อนแอเหมือนเสียงของผู้หญิงร้องไห้ขอความช่วยเหลือ
"ไม่ไหวมั้งเอามานอนบนเตียงก่อนแล้วกัน เดี๋ยวครูจะโทรเรียกรถพยาบาล"
"แม็คทำไมโน่กระตุกอย่างนั้นล่ะ" แมนถาม
"เฮ้ยหยุดกระตุกแล้ว" แอ๊ดพูดต่อ ที่เห็นโน่กระตุก 2-3 ทีแล้วนิ่งไป
"ว้ายนายสุระศักดิ์ปั้มหัวใจให้เพื่อนเธอเร็วๆ" อาจารย์เดินเข้ามาเห็นสถานการณ์พอดี "อย่างที่สอนไว้CPR."

ผมมองหน้าเพื่อนๆ แล้วก้มเอามือกดที่หน้าอก 2 ครั้ง 3 ครั้งก็ไม่ได้ผล
"โน่อย่าเป็นอะไรไปนะ" ผมร้องไห้ ผมตัดสินใจเม้าทูเม้า สลับกับปั้มหัวใจ จนโน่กลับมาหายใจได้อีกครั้ง ผมยิ้มทั้งที่หน้าเปื้อนเลือด ผมว่าผมกินเลือดโน่เข้าไปหลายซีซีเลยหล่ะ

แล้วรถพยาบาลก็มาถึงพอดี รับโน่กับมินจุน ไป...พวกผมเลยเรียกแท็คซี่ตามไปติดๆ

"แม่ครับ นายเองครับ"นายโทรหาแม่
"นาย มีอะไรหรอลูกเป็นไงบ้างงานสนุกมั้ย"
"ครับแม่ครับ แม่ฟังผมก่อนนะครับ" นายหยุดพูดดูท่าทีของปลายสาย
"มีอะไรหรอ นาย" น้ำเสียงของแม่พี่โน่จริงจังพร้อมที่จะรับฟัง
"พี่โน่อยู่ในห้องไอซียู. ครับ"
"ห๊ะ อะไรนะ...ลูกนายพูดว่าอะไรนะ"
"ครับพี่โน่อยู่ที่โรงพยาบาล....."
"ตืด.............................." เสียงวางสายไป

"ว่าไงนาย" ผมถาม
"บอกแล้วเดี๋ยวคงมา"

ประมาณ 30 นาที แม่ของโน่ก็มาถึง แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น โน่เข้าไปในห้องนั้นนานรึยัง แม่บ่นว่าตั่งแต่เกิดมาโน่ไม่เคยป่วยหรือเป็นอะไรที่จะต้องเข้าโรงพยาบาลเลย เกิดอะไรขึ้นกับลูกเค้า เพื่อนๆ ที่มาด้วยกันต่างพากันร้องไห้เพราะสงสารแม่รวมถึงโน่ด้วย

นั่งต่ออีกสักพักหมอก็เดินออกมา
"หมอค่ะลูกดิฉัน เป็นไงบ้างค่ะ"
"มีสองคนในห้องคนไหนล่ะครับ" หมอแง้มประตูห้องออกให้ดู
"คนด้านขวาน่ะค่ะ"
"ตอนนี้เค้าเสียเลือดไปมากเลยนะครับ มีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ชายโครงข้างซ้ายร้าว กระดูกข้อมือหักเพราะแรงกระแทก บริเวณศรีษะโดนทำร้ายด้วยของแข็งอย่างแรงแล้วทางเราต้องการเลือดกรุ๊ปนี้ด่วน มีใครมีเลือดตรงบ้างล่ะ คุณแม่ก็ได้นะ"
"ฉันมีโรคประจำตัว ทำไงดีเนี่ยะ"
"แม่ครับเลือดผมล่ะครับ" น้องนายเสนอ
"ลองตรวจดูได้เลยนะตอนนี้"
"ผมด้วยครับ/ผมด้วย//ผมด้วยครับ" เพื่อนต่างพากันเสนอจะช่วยกัน
"เอ่อส่วนอีกคนพ้นขีดอันตรายแล้ว เดี๋ยวจะให้ย้ายไปที่ห้องพักฟื้นคนไข้ไปเยี่ยมได้เลยนะครับ แต่อย่าปลุก"

ผมเป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ตรวจเลือดเลย จริงๆ แล้วกรุ๊ปเลือดที่หมดบอกน่ะมีกรุ๊ปเดียวกันหลายคน แต่ไม่ตรงกันกับโน่เลย น้องนายก็คนละกรุ๊ป

"ไม่มีใครตรงกันเลยครับคุณ" หมอบอกแม่โน่อย่างหมดความหวัง
"หรอค่ะ จะทำไงดีล่ะทีนี้"
"แม่ครับ ผมยังไม่ได้ตรวจเลย" ผมเดินเข้ามาเสนอ

"เลือดของคุณเข้ากันได้กับเพื่อนคุณ ดีเอ็นเอตรงกัน"
"หรอครับ"
"งั้นเซ้นตรงนี้นะถ้าตกลง"
"ครับ"

สรุปเลือดของแม็ค...กรุ๊ปเดียวกับเลิอดของโน่ (หรือว่าแม็คมันกิดเลือดโน่เข้าไปว่ะ) หลังจากที่โน่ได้รับเลือดแล้ว ก็พ้นขีดอันตราย

ผมเห็นสภาพของโน่แล้วสงสารมันครับ ถ้าคืนนั้นผมไปกับโน่ผมคงช่วยโน่ได้ เห็นแล้วรู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ดูแลคนที่เรารัก เอ้ย...พูดบ้าอะไรเนี่ยะ เพื่อนรักต่างหากเล่า โน่นอนในชุดคนไข้ มีผ้าพันตรง หน้าอกแขนข้างซ้าย กับหัว ผมลูกบริเวณหัวโน่เบาๆ

"ฟื้นแล้วหรอมินจุน" ใช่มินจุนกับโน่นอนพักในห้องเดียวกัน
"เออ...ปวดหัวว่ะ แสบตาด้วย"
"ไม่แสบได้ไงล่ะ นายหมดสติไป 5 วันแล้วนะ"
"หรอ แม็ค...โน่เป็นไงบ้าง" ดูเสียงมินจุนจะสั่นๆ
"ก็ยังไม่ได้สติเลย" ผมหันไปดูโน่แล้วหันกลับมา"หนักหน่อย"
"เราผิดเองแหละ"
"อะไรน่ะ" แม็คสงสัย
"คือพวกนั้นน่ะคืดพวกที่โรงเรียนเก่าเรามีเรื่องกันมันจะตามมาล้างแค้น"
"หมายความว่าไงมินจุน" แม็คขึ้นเสียง
"มันให้เรากราบเท้ามันแต่เราไม่ทำมันเลยเอาไม้เบสบอลฟาดหัวโน่"
"นาย นาย นายนี่มัน...เห็นแก่ตัวว่ะ ทำไมนายไม่ทำตามอย่างน้อยก็ช่วยไม่ให้โน่เป็นอะไรมากขนาดนี้ นายดูสินายแค่ฟกช้ำกับมีแผลนิดหน่อย แต่โน่สิหมดบอกโคม่า...เราขอให้หลังจากเรื่องนี้ผ่านพ้นไปให้นายเลิกยุ่งเกี่ยวกับโน่อีก"
"แม็ค เราขอโทดนะ"
"ขอโทดคนโน้นโน่น"
"ก็ได้...เราออกจากโรงพยาบาลแล้วเราจะลาออกจากโรงเรียนแล้วเลิกยุ่งกับโน่อีก"
"สัญญานะ"
"เพื่อคนที่เรารัก เรายอมเสียสละเพื่อให้เค้าปลอดถัย"
"เรารู้เราก็ทำแบบนาย แค่เราไม่ได้ทำร้ายโน่ขนาดนั้น"

วันรุ่งขึ้น มินจุนออกจากโรงพยาบาลไป ผมก็เฝ้าโน่ทุกวัน เพื่อนก็สลับกันมาบ้าง น้องนายก็ติดสอบ ผมรอให้โน่ฟื้นก่อนจะได้สอบพร้อมๆ กัน (ผมขออาจารย์แล้ว)



จบอีกตอน...เหนื่อยๆๆๆๆๆๆๆ สายตัวแทบขาด

แบบเรียนที่ 21

ถึงงานนิทรรสการวันวิชาการ เหนื่อยอีกแล้ว นายคิมมินจุนมาขอช่วยพวกผมด้วย (จริงๆ คือมันไม่อยากเข้าทำซุ้มกับคนอื่นๆ) ก็ดีอยากมาก็ให้ทำมันเหนื่อยนะผมบอก เพื่อไม่ให้เป็นการเสียหายกับซุ้มต่างๆ พวกผมเลยตกลงกันที่จะนอนเฝ้ากันในโรงยิมเลย เพื่อนๆ ก็ตกลง แต่เบื่อครับที่จะต้องมองเห็นภาพบาดตาบาดใจของแม็คกับนาย เซ็งชะมัดเลย...

"เฮ้ยๆ ไม่ใช่อย่างงั้นมินจุน นี่..." ความรู้สึกชั่วร้ายมันกลับมาอีกแล้วครับ "นี่อ่ะ ใช้ได้แล้ว" ก็พูดเสียงเจื่อนๆ มือผมไปจับกับมือชองมินจุน พอดี มันรู้สึกอบอุ่นยังไงพิลึก
"โน่เก่งว่ะ เอ่อ...เสร็จแล้วไปทานข้าวกันมั้ย เย็นแล้วหิว" ก็ทำกันจนเย็นมากๆแล้ว เหลือบไปดูนาฬิกา 18.30 น. เดินออกมาพร้อมเพื่อนๆ ข้างนอกนี่เริ่มมืดมากแล้ว

(ไม่แปลกถ้าผมจะกลับบ้านดึกดื่น กลับจะแปลกมากเลยถ้าแม่เห็นผมกลับบ้านแต่หัววัน แสดงว่าต้องมีเรื่องแต่วันนี้ไม่ได้กลับนี่นา)

เราตกลงทานข้าวกันที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าโรงเรียน
"เออนายอยากทานอะไรล่ะ สั่งให้" ผมพูดแล้วก็เขิลเองจนแม็คกับนายสังเกตุเห็น
"นายทานอะไรล่ะ เราก็ทานเหมือนนายแหละ" มาแบบนี้หน้าผมแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยครับ
"พี่โน่ๆ พี่แม็คบอกว่าสัญญากับพี่พลอยแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งเค้า" เจ้านายกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
"ก็ไม่ได้ทิ้งนี่ เพื่อนกันคิดมากน่า"
"แล้วทำไมหน้าแดงล่ะ"
"เฮ้ยจริงหรอ เอ้ยก็เหนื่อยน่ะ นายสองคนต่างหากล่ะที่ไม่ช่วยทำอะไรเลย สั่งๆ ไปเดี๋ยวเหอะยุ่งเรื่องชาวบ้าน" ผมอายครับ แต่กลบเกลื่อนด้วยการอารมณ์เสียใส่
"ป้าครับเอากะเพาหมูไข่เจียวครับ ไม่ใส่ผักนะครับ 2 ที่ครับ" ผมสั่ง

"ถ้ากะเพาไม่ใส่ผักแล้วจะเรียกผัดกะเพาทำไมจ๊ะหนู สั่งผัดพริกหมูก็จบ"ป้าหันมาพูดประชด

"เออเดี๋ยวเราซื้อขนมก่อนนะพวกนายเข้าไปก่อนก็ได้" ผมบอกเพื่อนๆ หลังจากที่ทานข้าวกันจนเสร็จ
"งั้นเราไปด้วย จะได้ช่วยถือของไง" มินจุนพูด
"ก็ได้ เอาอะไรเพิ่มมั้ย" ผมถามเพื่อนๆ
"ซื้ออะไรก็ซื้อมาเถอะ เยอะๆ" มันเน้นเยอะๆ

ผมเดินเลือกซื้อขนมในร้าน 7-11 อยู่ได้สักพัก ก็ได้ขนมมาเยอะแยะมากมายไม่รู้จะซื้อทำไมเยอะแยะขนาดนี้ เสียตังค์เยอะ
"725 บาทค่ะ" พนักงานบอก
"....." ผมยื่นแบงค์ให้
"รับมา 1,000 บาท"
พนักงานทองเงินเสร็จ ผมกำลังจะหยิบถุงหลายใบแต่ก็โดนแย่งไป
"คนละ 2 ใบ เท่าๆ กัน" มินจุน ขี้เล่น
"เอ้ย...แต่นั่นมันถุงน้ำนะมันต้องหนักกว่า 2 ใบนี้สิ" ของผมน่ะขนม คา-มู น่ะน้ำเป๊ปซี่ ถุงละ 4 ขวดลิตร
"เอาน่าโน่เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเราเห็น ให้เราช่วยเถอะนะ"
"OK. ตามใจ"
เราสองคนเดินเข้ามายังไม่ทันจะครึ่งซอยดีเลย มีวัยรุ่น 7-8 คน เดินขวางข้างหน้ากับล้อมจากด้านหลังเข้ามา
"มินจุน ใครว่ะ" ผมไม่เคยเจอใครมาล้อมหน้าล้อมหลังมากมายขนาดนี้ก็เลยเหวอแดกไปเหมือนกัน
"นั่นมินจุนนี่หว่า" เท่านั้นแหละยังไม่ทันได้คำตอบผมก็พอจะรู้บ้างว่าพวกมันรู้จักมินจุนแนนอน พวกมันรุมกันเข้ามาทั้งชกทั้งถีบ ทั้งผมและมินจุน ไม่มีทางจะได้ขยับมือเลย ของที่ถือมาก็กระจัดกระจายเต็มพื้นถนน

ตอนนี้ผมกับ มินจุน โดนล็อคไว้แล้วลากเอาตัวไปอีกซอยหนึ่งที่มืดและไม่มีบ้านคนเลย มีแต่พื้นที่โล่งๆ หญ้าขึ้นรกไปหมด
"ตามหาซะตั่งนาน คิดว่าจะหนีพ้นหรอไง" คนหนึ่งใน 7-8 คนนั้นพูด
"ทำไมมันยังไม่จบอีกหรอไง" จะเถียงพวกมันทำไมนะ
"มึงก้มลงมากราบตีนกูแล้วกูจะไว้ชีวิตพวกมึง" คนนี้ท่าทางจะเป็นหัวโจก
".....อุ๊ก?" มันต่อยมินจุน ให้ทรุดกายลงกับพื้น จะให้ มินจุน กราบมันให้ได้
"กูไม่ทำ....(เพี้ย)" ไอ้คนเดิมเอาฝ่ามืออันหนากร้านฟาดลงไปที่ใบหน้ามินจุน เห็นเป็นรอยมือที่ทับรอยหมัดเดิม ผมว่าผมก็มีแต่มันชาครับ กับจุกที่ท้อง
"ถ้ามึงไม่ยอมทำ แล้วเพื่อนมึงล่ะ" อ้าวไหงกลายเป็นกูล่ะเนี่ย "ไอ้ไก่เอาตัวไอ้หน้าอ่อนนั่นมาใกล้ๆ เด๊ะ" แล้วตัวผมก็โดนลากไป เข่าผมถลอกปลอกเปิกหมดแล้ว
".....พลั่ก" ผมไม่รู้ว่าผมโดนอะไร แต่มันเหมือนกับมีเลือดไหลอาบหน้าผมมากมายเลยครับ มันมึนๆ เหมือนจะวูบแต่ก็ยังพอมีสติอยู่ คางผมนาบกับพื้นข้างถนนมองเห็นมินจุน พยายามลุกขึ้นสู้ แต่ที่เห็นก็คือโดนยำซะมากกว่า พวกมันจับมินจุน แนบลงไปกับเท้าของไอ้คนที่ว่าให้กราบเท้ามัน แล้วไอ้คนนั้นมันก็ถอนเท้าลอยขึ้นแล้วเหยีบหน้ามินจุนเอาไว้ แล้วเตะเข้าที่หน้า มินจุนนิ่งสนิทไปในทันที ผมว่าผมร้องไห้นะแต่มันร้องไม่ออกเลยครับมีแต่น้ำตาซึมๆ

แล้วมันก็เดินมา ทางผมที่ยังคงมองเห็นการกระทำของพวกมันอยู่
"ค้นตัวมันเด๊ะ" แล้วหนึ่งในนั้นก็จัดการค้นกระเป๋ากางกางผมทั้งสองข้าง มีกระเป๋าตังค์ ในนั้นมีเงินอยู่ประมาณสองพันกว่าบาท กับได้โทรศัพท์มือถือแบรนดังผมไปเครื่องนึง
"แมร่งรวยนี่หว่า เอากระเป๋าคืนมันไป" มันเอาตังค์ออกไปแล้วโยนคืนมา

"ถ้าพวกมึงหายดีแล้วจะเอาคืนพวกกูก็ได้นะไอ้หน้าล่ะอ่อน กูจะรอ..." มันจับหน้าผมบีบแรงๆ ตรงปาก
"ถุย" ผมถุยน้ำลายปนเลือดใสหน้ามัน
"เก่งนักหรอได้สั.." มันเตะเข้าที่ท้องผมอย่างแรงจนผมหงายหลังไปตามแรง แล้วผมก็หมดสติไป

ตื่นขึ้นมาอีกทีที่ไหนไม่รู้คุ้นๆ เหมือนเคยมาเยี่ยมใครที่นี่...?




จบอีกตอน