ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรถ้า พ่อ หรือ แม่ รู้ว่าลูกชายคนเดียวของท่านเป็นเกย์...!
นี่ผมกำลังจะทำให้บุพการีเสียใจอีกแล้วหรือนี่
ทางทุกทางย่อมมีทางออก
คงจะมีบางคนสงสัยไม่มากก็น้อย ว่าทำไมเรื่องของผมถึงไม่กล่าวถึงเพื่อนผู้หญิงเลย (ก็มันเรื่องของผู้ชายนี่หว่ายกเว้นพลอยกับแฟนเก่าแม็ค) เพื่อนนะครับไม่ใช่แฟน คำตอบคือ ไม่รู้สิครับ ไม่ค่อยสนิทกับผู้หญิง เหอะๆ...ผมมันผู้ชายปากจัดผู้หญิงที่ไหนจะเอาไปทำเพื่อน
ขัดกันยังไงชอบกล
แล้วทีแฟนผมล่ะทำไมผมถึงไม่ปากร้ายใส่บ้าง "ยกไว้คนนึงครับ คนนี้ผมขอ"
ที่จริงคือ มีครับ...แต่ไม่ได้เอ่ย เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่อง หรือจะเอ่ยดี จะพยายามครับ ผมจะใส่ตัว เอ้ย...นักแสดงผู้หญิงลงไปในเนื้อเรื่องด้วยเพื่อความสมดุลทางธรรมชาติ และเพื่อที่ผมจะได้ไม่ดูเบี่ยงเบนทางเพศมากจนเกินไป
ร่ายมาซะยาว มาเข้าเรื่องจะดีกว่ามั้ย...
ขออีกนิดนึงนะ นี่ก็ 18 กันยายน 2551 (วันที่บันทึกตอนนี้) อีก 78 วัน คือวันที่ 10 ธันวาคม 2551 ก็จะเป็นวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดของเกล้ากระผมแล้วครับ ปีนี้ก็จะอายุ 17 ขวบแล้วครับ มาเค้าดาวห์กัน
เข้าเรื่องจริงๆ แล้วนะ
วันก่อนไปเกาะเกร็ดมาครับ ไม่ได้ขับรถไปเองหรอกครับไปไม่ถูก ไกลก็ไกล แม่ชวนเด็กป่วน 3 คน นี้ไปกลับมาแม่ปวดหัว ขอพารา 2 เม็ด ก็ด้วยความเปิ่นของผมเองแหละครับที่เดินลงจากรถไม่ทันไร ทางมีไม่มองมัวแต่ชมนก ชมไม้ ตามสองข้างทาง อย่างกับเด็กที่ไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน เดินไปชนกับคนคนนึงเข้าอย่างจัง ผมก็ขอโทดๆ เค้าไป พี่เค้าก็ยิ้มให้แล้วบอกไม่เป็นไร คราวหน้าคราวหลังเดินดูทางบ้าง เดี๋ยวเดินไปเหยียบตะปู หรือเศษกระจกเข้า ตรงนั้นของผมมันจบครับ แต่ของนายมันไม่จบ เพียงเสี้ยววินาทีที่พี่คนนั้นพูดกับผม น้องนายที่ช่างปั้นจิ้นปั้นเจ๋อขอแจมด้วย เข้ามาถามพี่เค้าว่าเป็นคนแถวนี้หรอ เท่านั้นแหละ คุยกันนานกว่าจะได้เดินไปดูที่อื่นกันยืนจนเมื่อย แถมแม็คยังเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย ช่างฉอเลาะเสียยิ่งกว่าอะไร 2 คนนี้ ผมกับแม่ก็เดินดูของอยู่ใกล้ๆ นั่นแหละครับ เดี๋ยวหลงกัน สักพักสองคนนั้นก็เดินตามมาพร้อมมีพี่คนนั้นเดินตามมาด้วย เอาแล้วไง มีญาติเพิ่มมาอีกคน
"เอ่อพี่คนนี้ชื่อพี่ไม้ครับ" ผมกับแม่เลยกล่าวทักทายอีกที ในฐานะที่รู้จักกันในอีกขั้นหนึ่ง
"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง" พี่ไม่ดูท่าทางจะถ่อมตัวมากๆ
"คุณผู้หญิงอะไรกัน เรียกคุณน้าก็พอ" แม่ผมก็เป็นไปกับเค้าอีกคน
"ครับคุณน้า" พี่เค้าทำท่าเหนียงอาย เฮ้ย...ก็น่ารักดีนี่หว่า อายุน่าจะประมาณ 21-22 มั้ง
"แล้วมีอะไรอีกหรอพี่" ผมทำเสียงกวนใส่
"พี่เค้าอาสาเป็นไกด์ให้" แม็คทำท่าดีใจ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หน้าบาน ไม่รู้มันเหมือนจะรู้จักกันมานานแสนนานเลยนะ
"อืม ดีเลยจ้าน้าไม่เคยมาที่นี่เลย" อีกแล้วนะแม่
"แม็คมานี่เดะ" ผมลาคอแม็คออกมาคุยห่างๆ
"มีอะไรหรอ" แม็คทำหน้าเหวอ
"พี่เค้าเกี่ยวอะไรด้วย เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ 18 มงกุฎหรือเปล่าเนี่ยทำมาตีสนิท" ผมร่ายยาว
"ไม่หรอกน่า เรามากัน 4 คน พี่เค้าคนเดียวจะมาหลอกเราได้ไง" แม็คยังคงแก้ต่างให้
"ยังไงก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีน่ะแหละ มึงไว้ใจคนง่าย" เริ่มขึ้นมึงขึ้นกูแล้วครับ
"เฮ้ย...ทำไมชอบมองโลกในแง่ร้ายนักนะ" เริ่มใส่อารมณ์แล้วครับ
"มึงเข้าข้างเค้ามึงก็ไปอยู่กับเค้าเลยไป" ผมผลักหน้าอกแม็ค แล้วเดินหนีออกจากกลุ่ม พี่ไม้ แม่ นาย กำลังงงอยู่จนเผลอแป๊ปเดียวผมก็เดินหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ ส่วนแม็คนะหรอ มันกำลังนั่งเก็บของที่ซื้อมาน่ะครับ พอผมผลักมันของที่มันถือมาก็ตกแตกหมดเลย (ผมนี่แย่จริงๆ ใช่มั้ยครับ)
"พี่โน่ๆ พี่โน่อยู่ไหนอ่ะตามหาตั้งนานแล้ว" นายโทรฯ หาผม
"พี่อยู่ท่าเรือ" ผมก็ไม่รู้ว่าผมอยู่ตรงไหนเหมือนกันครับ รู้แค่ว่าตรงที่ผมนั่งเป็นท่าเรือ วิวสวยด้วย มองเห็นน้ำไหลไปๆ เรื่อยๆ ดูวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนแถวนี้
"โหยพี่ท่าเรือมีเป็นสิบ จะหาเจอได้ไงเนี่ย" นายเสียงดังใส่ แต่ไม่ใช่อารมณ์โกรธหรอกน่าจะหงุดหงิดมากกว่า
"ที่ๆ มีเรือด่วนเจ้าพระยาเยอะๆ อ่ะ" ใช่แล้วผมนั่งอยู่ในเรือด่วนฯ จอดอยู่เฉยๆ หลายๆ ลำ
"หรอๆ เออๆ เห็นเรือแล้วแต่ไกลจัง เดินไปทำไมนะ แค่นี้นะเดี๋ยวเดินไปหา" แล้วชายก็ตัดสายไป
"อ้าวมานั่งอยู่นี่นี่เอง" พี่ไม้เดินเข้ามาจากทางด้านหลังผม
"แล้วทำไมอ่ะพี่ ผมนั่งของผมเฉยๆ พี่มายุ่งอะไรกับผม" ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าอยู่ยังจะเข้ามายุ่งอีก
"พี่ขอโทดด้วยนะครับ ที่ทำให้น้องกับเพื่อนน้องต้องทะเลาะกัน ตอนที่น้องเดินออกจากกลุ่มพี่ก็ขอตัวแยกออกมาเลย พี่ไม่อยากทำให้ใครมาผิดใจกันเพราะพี่ พี่ไม่กวนแล้วครับไปก่อนนะครับ" พี่ไม้ลุกกำลังเดินออกไป ด้วยความที่ผมเกรงว่าจะเลวไปมากกว่านี้หรือทำให้คนอื่นมองผมชั่วไปมากกว่านี้ผมต้องรับผิดชอบตัวเอง
"พี่ไม้ครับ"
"ครับน้อง" พี่ไม้หันกลับมาทางผม
"จริงๆ แล้วพี่ไม่ได้ผิดหรอกครับ ผมเองต่างหากล่ะที่ผิด ที่มองพี่แบบไม่ดีเกินไป" ผมก้มหน้าก้มตาพูด
"แต่ยังไงพี่ก็เป็นต้นเหตุให้น้องกับเพื่อนต้องทะเลาะกันนะครับ" พี่เค้ายืนยันจะรับผิดอย่างเดียว
"ถ้าผมไม่เดินไปชนพี่ ก็ไม่เกิดเรื่อง พี่ไม่ต้องโทดตัวเองนะครับ"
"ก็ได้ครับ"
"งั้นให้ผมเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทดนะครับ" ผมยิ้มแป้นให้พี่เค้า แล้วเราสองคนก็เดินออกมาจากเรือ
"อ้าวไปดีกันตอนไหนเนี่ย" ชายเดินเข้ามาทัก แต่ผมกลับมองไปที่แม็ค ที่เดินก้มหน้าเข้ามา ถือถุงพลาสติกใส่เครื่องปั้นดินเผาที่มีแต่เศษดินเผาที่แตกละเอียด ผมตกใจเลยครับผมทำไปได้ถึงขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย ตอนนั้นผมคิดในใจนะครับ ถ้าผมเป็นแม็คผมจะไม่ให้อภัยโน่เลยครับ
ผมเดินเข้าไปหาแม็ค แล้วกอดตัวแม็คไว้
"แม็ค โน่ขอโทดนะ โน่จะไม่ทำตัวร้ายอีกแล้วครับ" ผมซุกหน้าเข้าที่หน้าอกแม็ค อย่างไม่อายใครต่อใครที่เค้ามองมา
"เอ่อ...เราซื้อใหม่ก็ได้" แม็คดีเหลือเกินครับ นี่ถ้าเป็นผมนะ ผมจะเอาไอ้อันที่แตกน่ะฟาดหน้าซักที (แม้แต่ความคิดก็ชั่ว ร้ายกาจสุดๆ เลยนะ ตัวเอกเนี่ย)
"งั้นให้เราซื้อให้นะครับ" แม็คพยักหน้าแล้วเราสี่คนก็เดินไปหาแม่กัน แม่ที่นั่งรอพักเหนื่อยอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่
"เป็นไงเรา ชอบจังนะสร้างปัญหาเนี่ย" มาถึงแม่ก็ว่าเลยครับ
"ขอโทดครับแม่ ผมผิดไปแล้ว" ผมเดินเข้าไปอ้อนแม่ด้วยการกอดที่เอวแล้วก็หอมแก้มทีนึงใหญ่ๆ "หิวจัง" ผมทำปากจู๋
"รอเราอยู่คนเดียวนี่แหละ ไปป่ะ...หาอะไรทานได้แล้ว"
"นี่เลยครับคุณน้าครับ ร้านนี้ผมขอแนะนำ เดี๋ยวผมพาไปครับ" พี่ไม่เสนอตัว
"จ๊ะ พาไปเลยลูก เดี๋ยวแม่เลี้ยงเต็มที่เพื่อเป็นการขอโทดที่ลูกของแม่นิสัยเสียใส่ นี่นิสัยเก่าคงยังไม่หายหมดน่ะ เริ่มกลายพันธุ์กลับไปเหมือนเดิมอีกล่ะมั้ง" แม่ผมเดินบ่นไปตลอดทางจนผมต้องเดินเอามืออุดหูไว้
"วัยรุ่นก็เงี้ยแหละครับใจร้อน ลองหัดวาดภาพดูสิครับ เผื่อใจจะเย็นลง" พี่ไม้พูดกับแม่ผมแล้วหันมาทางผม
"ฟังไว้นะเรา เดี๋ยวหาซื้ออุปกรณ์วาดเขียนเอาไปนั่งเขียนเลยนะ" แม่พูดแกมบังคับครับ
เราไปทานข้าวกัน ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ก็มีการเล่าเรื่องประวัติความเป็นมาของเกาะเกร็ดจากปากพี่ไม้ น่าสนใจดีครับ เวลาพี่เค้าเล่าเนี่ย ผมมองหน้าพี่เค้าตลอด ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็เวลาพี่เค้าเล่าเค้าจะมีลีลาการเล่าที่น่าฟัง มีท่าทางประกอบ เล่าซะเห็นภาพเลย เหมือนอยู่ในเหตุการณ์
พอเราได้รับฟังประวัติแบบพอสังเขป พี่เค้าก็พาทัวร์ทั่วเกาะ ผมได้ลองปั้นด้วยเครื่องปั้นดินเผาแบบโบราณ คือใช้มือ (เหมือนในรายการทีวี) แล้วผลงานของผมก็ได้นำกลับมาชมเชยที่บ้านด้วย มีสินค้าพื้นเมืองหลายอย่างที่ผมซื้อติดไม้ติดมือกลับมาก็เยอะ โดยเฉพาะแม็คผมซื้อคืนแม็คด้วยส่วนหนึ่ง ไอ้ที่ผมทำตกแตกนั่นก็ยังเอากลับมาด้วย (ไม่รู้จะเอามาทำไมนะ)
พอถึงเวลาที่เราจะเดินทางกลับ เราก็เลี้ยงข้าวขอบคุณพี่ไม้เค้าอีกมื้อนึง จะว่าไปแล้วพี่เค้าดีจังเลยนะครับ (ไม่น่ามองพี่เค้าไม่ดีเลยตอนแรก) วันนั้นพี่เค้าขาดเรียนด้วย เค้ามีเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ยังจะมาพาพวกผมทัวร์อีก ก็ขอบคุณพี่ไม้มากๆ เลยนะครับ ที่เสียสละเวลามาพาพวกผมเที่ยว
กลับมาถึงบ้าน แม่บ่นอุบหาว่าผมชอบทำตัวเป็นจุดสนใจ ชอบเอานิสัยแย่ๆ ไปแสดงออกนอกบ้าน ยาวเลยโดนด่ายาวเลย แล้วพอแม่ผมเหนื่อยแม่ผมก็นั่งพักสักครู่ พอมีแรงอีกก็บ่นอีก จนนายกับแม็คแยกย้ายกันไปอาบน้ำ แม็คขอตัวกลับบ้านไปหาแม่เค้ามั่ง เอาลูกเค้ามากักขังหน่วงเหนี่ยวตั้งหลายวัน
ตอนนี้ผมกับแม่เรานั่งคุยกันตามลำพัง บรรยากาศมาคุๆ เริ่มย่ามกลายเข้ามาใจจิตใจ แม่ผมทำหน้าเคลียดอีกแล้วครับ น่ากลัวจัง
"ลูกโน่ แม่ถามอะไรโน่ตอบแม่มาตรงๆ ได้มั้ยลูก" ผมเสียวสันหลังวาบ เอาแล้วไง เรื่องอะไรกันเนี่ย
"ได้ครับแม่" ผมขยับตัวเล็กน้อยตั้งท่าก่อน ไม่รู้จะตั้งท่าไปทำไม หุหุ
"โน่กับแม็ค" เอาแล้วไงครับ แม่เว้นช่วงความน่ากลัวไว้ "นอกจากที่แม่เห็นวันนี้แล้ว มีอะไรจะบอกแม่มั้ย" แม่เห็นอะไรหรอครับ บอกหน่อย ผมทำอะไรไปตั้งหลายอย่างจำไม่ได้ๆ
"ผม เอ่อ...ผม" ผมได้แต่ตะกุกตะกัก พูดอะไรไม่ออกเลย
"คบกันอย่าให้มันเกินขอบเขตมากนัก แม่เป็นข้าราชการ เป็นคนของสังคม คนที่แม่รู้จักมีหน้ามีตาในสังคม ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของแม่ลูกจะเป็นอะไรแม่ห้ามไม่ได้ ลูกต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง จำไว้นะลูกถ้าลูกกับแม็คยังไม่มีอะไรกันแม่ขอให้เราคบกันแค่เพื่อนก็พอ" แม่ผมทิ้งท้ายไว้ ทำเอาผมน้ำตาตกในทีเดียว ถึงจะไม่ห้ามแต่ก็เหมือนเป็นการยื่นคำขาดที่ว่า เลิกกันซะเถอะแบบนี้
ผมไม่รู้จะไปปรึกษาใครดีเลย ไม่รู้ว่าถ้าผมคบกับแม็คต่อไปแม่ผมจะว่าอะไรอีก และถ้าผมเลิกคบกับแม็ค แม็คเค้าก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่ คิดแล้วปวดหัวครับ
"ปวดหัว ปวดหัว ปวดหัว" ผมนั่งบ่นคนเดียวบนที่นอน
"เป็นอะไรพี่โน่" นายเดินออกมาจากห้องน้ำ หัวเราะหึหึ แต่ผมหัวเราะไม่ออกน่ะซิ
"แม่รู้แล้ว" พูดไปทำเอานายเงียบเหมือนกัน นายมานั่งข้างๆ ผม ทำหน้าเหมือนจะถามอะไร
"เป็นไงมั่งอ่ะพี่"
"แม่บอกให้เลิกคบกัน" น้ำตามันไหลออกมาเองครับ นายก็โอบกอดผมไว้เชิงปลอบใจ
"พี่โน่จะยอมเลิกกับพี่แม็คหรือเปล่า"
"ไม่รู้สิ พี่จะทำยังไงดี"
"ไม่ต้องทำอะไรสิ แค่อย่าให้แม่เห็นอีกว่าพี่โน่กับพี่แม็คเป็นกันมากกว่าเพื่อน"
"แล้วแม็คจะยอมหรอ"
"ไม่ยอมก็ต้องทำใจล่ะทีนี้ ถ้าอยากจะคบกันอีก"
"จะพยายามดู"
เดี๋ยวจะมาต่ออีกตอนนะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น