อีก 2 วัน โรงเรียนก็จะเปิดแล้วครับ...อาการป่วยก็หายเป็นปกติแล้ว เหลืออย่างเดียวจิตใจมันยังไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เพราะหลายวันมานี้นอนไม่หลับครับ คิดแต่เรื่องแม็คกับเลือด วกไปวนมาก็เช้าทุกทีน้องนายก็ว่าคิดมากไประวังเส้นเลือดในสมองจะแตกเอานะไม่อยากคอยเฝ้าจนแก่
"เฮื้อ...ต้องรู้เรื่องให้ได้" ผมถอนหายใจก่อนจะพูด แล้วลุกเดินจากน้องนายไปบ้านแม็คทันที
"พี่โน่ไปไหนน่ะ"
"ไปบ้านแม็ค รออยู่นี่แหละ"
"ไม่ได้หรอก เดี๋ยวต่อยกันอีก"
"ไม่หรอกน่า ถึงต่อยกันนายจะห้ามไหวหรอ" ดูนายจะทำท่าคิดลังเลอยู่ ผมเลยเดินไป
เดินไปกดออดหน้าบ้านแม็ค คนใช้ก็มาเปิดประตู แล้วทำท่าจะปิดไม่ให้ผมเข้าและเป็นเวลาพอดีที่แม็คเดินออกมาพอดี แต่จู่ๆ ก็ทำเหมือนกับว่าไม่มีผมยืนอยู่หน้าบ้านเลย เดินผ่านหน้าไปเฉยๆ ผมกำลังอึ้งอยู่ พอเรียกสติตัวเองกลับมาได้ ผมก็เดินตามแม็คไป สังเกตุมาหลายวันแล้วครับ แม็คมักจะออกจากบ้านเวลาประมาณ 9 โมงเช้าทุกวัน และกลับบ้านตอนเย็นๆ ไปทำอะไรที่ไหน ตามไปๆ
"ไกลจัง...จะเดินไปถึงไหนนะ" คนขี้บ่นก็เงี้ยะแหละครับ เดินตามเค้าไปเองก็บ่นเอง เมื้อยขาอ่ะเดินมาตั้งนานแล้ว อ่ะๆ...แม็คเลี้ยวเข้าไปในสวนสาธารณะครับ เดินเข้าไปจนเกือบถึงด้านหลังสวน เป็นลานกิจกรรม (ลานสร้างสรรค์เยาวชน) แม็คมาที่นี่ทำไมกันนะ ผมแอบดูอยู่ไม่ไกลสักพักก็เห็นมีเด็กวัยรุ่นๆ เดียวกันสองสามคนก็เข้ามาร่วมด้วย แต่จะทำอะไรนั้นต้องรอดูอีกเพราะเห็นแม็คเดินเข้าห้องน้ำและเด็กอีกสองสามคนนั้นก็เดินตามเข้าไปพร้อมๆ กับเป้ใบไม่เล็กไม่ใหญ่ด้วย แล้วก็เห็นคนกลุ่มนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเปลี่ยนชุดใหม่ ดูเหมือนชุดที่ใส่เวลาออกกำลังกาย คนหนึ่งในนั้นหยิบวิทยุที่นำมาด้วยแล้วก็เปิดเพลง และแม็คก็สั่งให้เด็กคนอื่นๆ จัดแถวตามที่กำหนดไว้ (น่าจะ) แล้วก็สั่งเต้น B.Boyครับและเพลงที่ใช้ เฮ้ย...ไม่ใช่สไตด์แม็คนี่หว่าปกติแล้วแม็คจะฟังพวกเพลงร็อคๆ อะไรประมาณนั้นแต่ดูท่าทางการเต้นแล้วเท่ย์มากมายเลยครับ ท่าทางจะฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี (แล้วทำเพื่ออะไร) ผมไร้ซึ่งความสงสัยและคิดว่ากลับบ้านดีกว่า เอาไว้ค่อยหาทางคุยใหม่ แต่เอ๊ะ...ผมยังไม่วายสังเกตุเห็นรอยจาลึกที่ผมได้ฝากเอาไว้ในหลายวันก่อน (นานแล้วนะ) ยังไม่หายอีกหรอไง รู้สึกเสียใจลึกๆ ครับ ผมทำเกินไปรึเปล่าเนี่ย
พอกลับมาถึงบ้าน น้องนายก็ถามเลยว่าคุยกันรู้เรื่องเปล่า ผมก็ตอบไปอย่างที่ผมไปเจอมา และก็ได้ถามว่าเคยรู้มาก่อนรึเปล่าว่าแม็คซ้อมเต้นด้วย และคำตอบที่ได้ก็คือรู้และก็คิดว่าผมจะรู้ด้วยเลยไม่เคยบอกผมเลย ผมยังถามอีกว่าจะซ้อมเต้นไปเพื่ออะไร นายก้มหน้าแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่า พี่แม็คจะเต้นเพื่อไปแข่งชิงเงินรางวัล ถ้าชนะจะได้เอาเงินไปซื้อของขวัญให้เพื่อน ที่มารู้ทีหลังว่าเป็นผม (หลังจากมีเรื่องกันวันนั้น) ผมเลยเข้าไปกอดนายที่กำลังจะร้องไห้อีกแล้ว
"หิวป่ะนาย"
"ก็หิวนะนั่งรอพี่โน่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย" ใช่ด้วยจะเที่ยงแล้วนี่หว่า
"งั้นไปหาอะไรทานนอกบ้านกันป่ะ พี่ก็หิวเดินบ้าไปตั้งไกล"
"ใช่ครับพี่โน่ ที่พี่แม็คไม่ให้คนรถขับไปให้เพราะว่าจะได้วอร์มร่างกายไปในตัว"
"เออใช่เพราะเห็นไปถึงก็เต้นกันเลย"
"ไปไหนดีอ่ะพี่โน่หิวมากๆ เลย" นายทำตาปริบๆ
"เออลืมเลยมัวแต่คุย ไปดิอยากทานอะไรล่ะ"
"ยาโยอิครับ"
"ได้ๆ ป่ะ"
ขณะที่กำลังขับรถผ่านหน้าสวนสาธารณะที่แม็คเข้าไปซ้อมเต้นนั้น ผมเห็นแม็คกำลังเดินออกมาคนเดียวผมเลยจอดรถ
"พี่โน่จอดทำไมครับ"
"จะชวนแม็คไปทานข้าวด้วยกันนะสิ"
"อย่าเลยพี่โน่ เค้าคงไม่ไปด้วยหรอกน่า"
"ไม่ลองไม่รู้ รออยู่ในรถนะไม่ต้องลงไป"
"เดี๋ยวๆ รอก่อน" ผมเรียกแม็ค แล้ววิ่งเข้าไปไกล้
"ครับ" แล้วแม็คก็หันกลับมา "โน่" แม็คทำหน้าเหวอ แล้วถอยหลังไปก้าวนึง
"วันนั้นเราขอโทดนะ เราวู่วามไปจนทำให้นายเจ็บ" ผมเอามือแม็คมากุมไว้
"เราลืมไปแล้วหล่ะ" แม็คพยายามดึงมือกลับ
"จะลืมได้ไง หน้ายังมีรอยอยู่เลย" ผมเอาอีกมือไปแตะที่หน้าแม็ค
"เอ่อ...เราไปก่อนนะ" แม็คพยายามบ่ายเบี่ยงที่จะคุยกับผม
"ยิ่งหนีปัญหาก็ไม่จบหรอกครับแม็ค" ตอนนั้นรู้ครับว่ามีคนรอผมอยู่ในรถ แต่ไหนๆ กว่าจะได้คุยกับแม็คสักทีนึง ขอเถอะ "นะครับคนดี แค่อยากคุยด้วยเพื่อเคลียปัญหา ผลลัพธ์จะออกมายังไงนายจะเดินจากเราไปเลยก็ตามใจนาย ขอแค่คุยกันนะครับ"
".........." แม็คไม่ตอบ แต่ก็เดินตามผมแล้วเข้าไปนั่งอยู่ในรถ
ถึงร้านอาหาร ผมให้นายสั่งอาหารมามากมาย นายก็ท่าทางจะหิวจัดและกิริยาท่าทางที่เหมือนจะไม่มีอะไรกับแม็ค ฝืนรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ แม็คมีอาการครับ อาการอะไรน่ะหรือ เดี๋ยวมองนายทีผมที อาหารก็กินไปนิดเดียวเอง ตอนนั้นแม็คก็ถามว่าจะคุยอะไร ผมบอกให้กลับไปที่บ้านแล้วค่อยคุยกันดีกว่า พอกลับถึงบ้านผมบอกให้นายรออยู่ข้างล่างก่อนผมจะพาแม็คขึ้นไปคุยด้วยกันข้างบนห้องผม
"แม็ค..."
"หืม มีอะไรหรอ" ผมสวมกอดเข้าที่เอวแม็ค ตอนที่แม็คกำลังหันกลับมาหาผม
"แม็คยังรักเราอยู่รึเปล่า" ผมซบลงไปที่แผ่นหน้าอกอุ่นๆ
"รักครับ"
"เราขอถามแม็คสักสองข้อได้ไหม"
"ได้สิ แต่ถ้าตอบไม่ดีอย่าต่อยเรานะ มันเจ็บ"
"เจ็บเป็นด้วยหรอครับ ไหนดูสิ" ผมจับหน้าแม็คและสังเกตุดูชัดๆ น่านิ่มจังเลย
"เจ็บดิวันนั้นน่ะ ปวดหน้าทั้งคืนเลยนะ"
"แล้วทำไมไม่ตอบโต้ล่ะ"
"ที่แม็คไม่ตอบโต้เพราะ 1 แม็ครักโน่ครับ และ2 ถ้าแม็คต่อยโน่ก็เท่ากับว่าแม็คต่อยตัวเอง เพราะเลือดในตัวโน่คือเลือดแม็คเท่ากับแม็คต่อยตัวเองสิ" ผมอึ้งไปเลยครับ น้ำตาไหลล่วงแหมะลงไปที่แขนแม็คเลย
"แม็คเองหรอ ที่ให้เลือดเรา"
"ใช่" เสียงจริงจังมากๆ ซึ้งครับ
"แล้วทำไมไม่บอกเราล่ะ"
"ก็ตอนนั้นโน่ยังไม่ตื่นนี่ พอตื่นขึ้นมาก็ไม่ทันจะได้บอกก็เกิดเรื่องขึ้น"
"แล้วไม่ลงชื่อไว้อ่ะ"
"ก็ตอนนั้นกะจะเซอไพรซ์น่ะ"
"ขอบคุณนะครับสำหรับสิ่งที่มอบให้มาทำให้เรามีชีวิตอีกครั้ง" ผมกอดแม็คแน่นขึ้น
"โน่ครับโน่รักแม็คบ้างรึยังครับ" แม็คถามผมบ้างกับคำถามที่แม็คถามผมหลายครั้งแล้วแต่ผมไม่เคยจะมีคำตอบให้เลย
"มาถึงขนาดนี้แล้วแม็คคิดว่าโน่รักแม็ครึยังล่ะ"ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ก่อนที่จะสายเกินที่จะบอกคำนี้กับคนคนนี้
"ก็น่าจะนะ แต่อยากฟังคำพูดจากปากโน่อ่ะ"
"รัก" ผมพูดแบบไม่ค่อยมีเสียง
"อะไรนะ"
"รักครับ" ผมพูดเสียงดังแล้วอายหลบหน้าแก้มแดง รู้สึกว่าตัวเองยิ้มอายจนปวดแก้มเลย
"หน้าแดงด้วย น่ารักจัง" แม็คหยิกแก้มผม
".........."
ผมไม่มีคำพูดใดๆ ต่อ แม็คดันตัวผมให้ถอยหลังไปจนชนกับขอบเตียงแล้วดันตัวให้ผมนอนลง แล้วแม็คก็โน้มตัวตามลงมา
จบไปอีกตอนแล้วครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น