แบบเรียนที่ 25

"สวัสดีครับแม่"
"โน่อยู่ที่ไหนน่ะลูก ยังไม่หายดีเลย อยู่คนเดียวรึเปล่ามีใครเป็นเพื่อนมั้ยลูก" น้ำเสียงแห่งความเป็นห่วงเป็นใยจากคุณแม่ผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือผม
"อยู่ใกล้ๆ บ้านนี่หล่ะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับผมอยู่กับเพื่อนครับ ขอโทดนะครับแม่ที่ทำให้ต้องเป็นห่วงแล้วจะกลับบ้านเย็นๆ ครับ"
"จ๊ะลูก ขับรถดีๆ ล่ะลูก"
"ครับแม่"
ระหว่างการสนทนา ตอนนี้ผมอยู่กับไอ้แอ๊ดและแมนที่ MBK ครับ ผมไปรับให้สองคนนั้นมาคุยกัน เพื่อหาคำตอบของตัวผมเองหลายๆ เรื่องที่ผมคิดเองไม่ได้ ก็ขอตัวช่วยบ้างเถอะครับ
"เฮ้ยแอ๊ด ในฐานะเพื่อนแสนรู้..."
"อย่าเพิ่งพูด ขอโทดนะไอ้โน่พอหายดีหาเรื่องใส่ตัวเลยนะมึง ดูตัวเองบ้างป่าววะ" แอ๊ดขัดคำผม และผมเองก็เพิ่งจะสังเกตุตัวเองหล่ะครับหลังจากแอ๊ดบอกตัวผมเลอะเทอะไปหมดเลยเดินกลางห้างใหญ่ๆ แต่ตัวมอมแมมเนื่องจากฟัดกับหมาข้างบ้าน เอ้ย...ไอ้แม็คมาหมาดๆ
"ช่างมันเหอะวะ เมื่อก่อนตอนม.ต้น กูแต่งตัวกระโปโลกว่านี้พวกมึงยังไม่เห็นว่าเลย"
"นั่นมันยังเด็กโว่ย นี่มึง ม.5 แล้วนะ แวะไปบ้านกูแทนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"เฮ้ยมึงสองคนจะกัดกันอีกนานป่าววะ กู...กุ หิว" ไอ้อ่างแมนมันก็เงี้ยแหละครับ ชอบขัด
"แล้วอยากกินอะไรล่ะ" ผมถาม
"ฟูจิ"
"ไอ้นี่(แป๊ะ) จะเกินไปล่ะ" ผมสไลด์หัวแมนไปทีนึง "กูไม่ได้เป็นลูกคนรวยนะโว้ย บ้านจน...กินถูกๆ หน่อยเดะวะ"
"เออๆ กินไก่ก็ได้" ตกลงผม แมน และแอ๊ด เราไปกินไก่กันครับ (ไม่ใช่ไก่สนามหลวง) เค เอฟ ซี น่ะครับ

ระหว่างทานกันอย่างกับคนอดอยากมาหลายวันผมก็เริ่มสนทนาเรื่องที่ติดใจอยู่ เรื่องแรกคือเลือดในตัวผมมันคือเลือดของใครและคำตอบที่เป็นเอกฉันก็คือไม่รู้อยู่ดีว่าใคร เพราะวันนั้นมีเพื่อนไปเยอะบางคนก็ไม่ได้สนิทกัน ต่อมาเรื่องที่สองแม็คคุยอะไรกับนายและพลอย เท่าที่ผมสามคนปรึกษากันนานพอสมควรก็ได้คำตอบที่ตรงกันว่า แม็ควิ่งตามนายออกไปแล้วไปคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นและยอมรับกับสองคนนั้นว่าแม็คเป็นกับผมมากกว่าเพื่อน และเป็นมาก่อนที่จะคบกับนายและในระหว่างที่ผมคบกับพลอยด้วย แม็คแคร์ผมและเป็นห่วงผมจนลืมไปว่ายังมีคนอื่นๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องของผมกับแม็ค จนเกิดเรื่องขึ้น
"ตกลงมึงจะเอาไง" แอ๊ดถามผม
"กูไม่รู้ดิ" ผมเกาหัวยิกๆ
"มึงไม่คุยกับแม็คให้มันรู้เรื่องไปเลยวะ" แมนถามบ้าง
"คุยแล้วไง สภาพกูเลยมาแบบนี้ไง" สองคนนั้นมองหน้ากัน เข้าใจกันเองที่ผมไปฟัดกับอะไรมา
"คุยกับน้องมึงสิ" แอ๊ดถามต่อ
"เจ้านายน่ะนะ ถามอะไรกว่าจะตอบได้อึดอัดวะ"
"คุยกับน้องดีๆ สิ" แมนทำท่าสนใจเพิ่มขึ้น
"จะลองดูว่ะ"
"โน่ถ้าแม็คกลับมาคืนดีกับมึงล่ะจะทำไง" แอ๊ดถามจริงจัง
"มันไม่เคยเป็นแบบนี้กับกูมาก่อนเลยนะโว้ย แมร่งพูดกับกูก็ไม่มองหน้า" น้ำตาเริ่มไหลทีละหยด "กูชกหน้ามันยังไม่ตอบโต้กูเลย" เสียงเริ่มสั่น เริ่มเป็นที่สนใจคนหมู่มาก
"เฮ้ยเบาๆ หน่อยก็ได้ คนมองกันเต็มแล้ว" แมนกระซิบ
"มึงรู้มั้ย กูฝืนตัวเองแค่ไหนที่ทำลงไป อาจเพราะกูใจร้อนเกินไปแต่กูไม่อยากทำหรอกมึงก็รู้" ผมเริ่มคุยไม่รู้เรื่องอีกแล้วครับ สองคนนั้นเลยดึงผมออกจากห้าง ลงไปฝั่งสยามที่รถผมจอดอยู่
"กูว่ามึงรักมันว่ะ" คำพูดแสนจะแทงหัวใจผมจนแทบจะหยุดเต้นจากคนที่ผมไม่คิดว่าจะรู้ลึกซึ้งไอ้แมน
"ไอ้แมนมึงพูดอะไร..." แอ๊ดเอามือปิดปากแมน ตอนนี้ผมทรุดลงนั่งเอามือกุมหัวตัวเองแล้วร้องไห้อย่างลืมตัว
"กลับบ้านเถอะโน่" ผมลุกขึ้นเข้าไปนั่งในรถ แอ๊ดที่นั่งข้างๆ ก็พูดต่อ "มึงลองคิดดูดีๆ นะ หัวใจของมึงเองมึงต้องไม่ฝืนความรู้สึกของตัวมึงเองนะ" ผมว่ามันคุ้นหูผมเหมือนเคยได้ยินจากใครสักคน (คิมมินจุนไงล่ะ)
"....." ผมไม่พูดแต่พยักหน้าแทนคำตอบ
ไปส่งแอ๊ดกับแมนเสร็จผมก็ขับรถกลับเข้าบ้าน ถึงจะเพลียแค่ไหน ก็อยากคุยไม่น้องนายก็แม็คสักคนนึงผมต้องคุยให้รู้เรื่อง พอเข้าไปในบ้านเห็นน้องนายกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เลยเข้าไปนั่งใกล้ๆ ดูนายมีปฏิกิริยาหวาดๆ นิดหน่อย สังเกตุดูเห็นรอยช้ำที่ริมฝีปาก ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกใครทำเพราะตอนที่ผมทำผมไม่ได้ตั่งใจจะทำไง แม่คงจะหลับไปแล้วเพราะนี่ก็ดึกพอควร
และพอดีน้องนายวางโทรศัพท์
"จะรีบไปไหนคุยกันหน่อยสิ" ผมดึงมือนาย ที่กำลังจะลุกหนีผม
"มีอะไรหรอครับพี่โน่"
"พี่ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย"
"ครับ"
"วันนั้นเกิดอะไรขึ้น วันที่แม็ควิ่งตามนายออกไปจากห้องที่โรงพยาบาล" นายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก็เป็นไปตามที่ผมคิดเอาไว้เป๊ะๆ
"แล้วเมื่อกี้คุยกับใคร ทำไมต้องกระซิบกันแล้วรีบวางสาย" ผมทำเสียงดุ นายก็เอามือปิดมุมปากตัวเองหรือว่ากลัวโดนต่อย
"ผม ผม...ผมคุยกับพ่อ ผมจะกลับเชียงใหม่" ทำเอาผมใจหายไปเลยครับ นี่เราจะต้องแตกแยกจากความเป็นพี่เป็นน้องกันเลยหรือ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เกิดเรื่องนะ น้องนายก็ร้องไห้
"นาย นายโกรธเกลียดพี่ขนาดนั้นเลยหรอครับ" ผมดึงตัวนายเข้ามากอดไว้
"เปล่าครับ" นายสอึกสะอื้นตัวโยนเชียว
"แล้วทำไมต้องหนีกันด้วยล่ะ" ผมพูดพยายามปลอบใจทั้งที่เคยให้คำไว้ว่าเราจะไม่ทำให้น้องนายเสียใจในวันนั้นที่เชียงใหม่(จำกันได้ป่าวหว่า) "อยู่กับพี่นะครับ พี่ขอโทดที่พี่ไม้ได้บอกเรื่องแม็คกับพี่ แค่ตอนนั้นพี่ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าพี่จะรักผู้ชายได้ พี่ก็เลยปล่อยให้นายกับแม็คคบกัน"
"หรอครับพี่โน่ แต่พี่แม็คเค้ารักพี่โน่มากนะครับ เค้าบอกว่าที่เค้าคบกับผมเพราะว่าจะได้เห็นหน้าพี่โน่ทุกวันโดยที่เป็นตัวผมเวลาทะเลาะกันอย่างน้อยก็ไม่ใช่พี่โน่" นายร้องไห้ไม่หยุดเลย เสียงสั่นตลอด
"เคยทะเลาะกับแม็คด้วยหรอนาย"
"ครับ"
"เรื่องอะไรหรอ"
"เรื่องที่เวลาผมจะกลับบ้านพี่แม็คชอบบังคับให้ผมอยู่กับเค้า" ผมนึกไปถึงเมื่อก่อนตอนที่แม็คก็เคยทำไว้กับผม นิสัยแย่ๆ มันยังไม่หายนี่หว่า
"พี่จะจัดการให้ เค้าทุบตีเรารึเปล่า"
"ไม่ครับ แต่จะบีบข้อมือผมแรงๆ" ใช่ครับผมก็เคยโดนจำได้ๆ ถึงตัวผมกับแม็คจะไม่ต่างกันเท่าไหร่ขี้ก้างพอกันแต่แม็คอย่างที่บอกครับแม็คมันเป็นมวยแรงเยอะ
"นายพี่จะขอให้นายอยู่กับพี่ได้มั้ยครับ" ผมกอดนายแน่นขึ้น "อย่าทิ้งพี่ไปนะครับพี่เหงา"

"แต่ผมจะทำตัวยังไงล่ะครับถ้าต้องเจอกับพี่แม็คตอนที่พี่โน่กับพี่แม็คคืนดีกัน" นายทำท่าลังเล
"ทำตัวปกติสินาย พี่จะไม่ทำให้นายอึดอัดใจนะ และพี่ขอโทดอีกทีนะที่ทำให้นายเสียใจทั้งๆ ที่พี่บอกไว้ว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้น"
"ไม่เป็นไรครับ รักครั้งแรกก็เพิ่งเคยรักเป็น จนถึงวันนึงที่ต้องอกหัก มันก็แปลกดีครับเจ็บดี"
"เจ็บดีหรอ รักเค้ามั้ย" ผมคลายกอดนายแล้วมองหน้าถาม เช็ดคราบน้ำตาให้
"ครับผมรักพี่แม็ค" สงสารนายจังครับกับรักแรกที่พังลง จะเป็นปมด้อยรึเปล่านะเนี่ย
"แล้วตัดสินใจได้รึยังครับจะอยู่ต่อมั้ย" ถามย้ำเพื่อรอคำตอบ นายนี่ใจแข็งเหมือนใครนะ ผมก็ไม่ใช่ผมใจอ่อนจะตายไป
"ครับอยู่ก็ได้ครับ" เสียงไม่เต็มใจเท่าไหร่แต่ก็ยิ้มหน้าบานได้อีกเรา
"ครับงั้นพรุ้งนี้ปาร์ตี้"
คืนนี้นอนหลับฝันดีเลยหล่ะครับ ปัญหาปลดได้แล้วหนึ่งเปราะ เหลืออีกสองเปาะเรื่องแม็คและเรื่องเลือดใครหว่า...

ตื่นสายครับ...น้องนายตื่นก่อน ผมเดินลงมาข้างล่างก็เห็นนายกำลังเล่นอยูกับพุตตี้ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน (ถึงจะตื่นสายก็ไม่เกิน 8.00 น. หรอกน่า) อาบน้ำล้างหน้าเสร็จผมก็ชวนนายไปซื้อของที่ห้างฯ และแวะรับแมนกับแอ๊ด มาด้วย มาช่วยจัดปาร์ตี้เล็กๆ เราทำกับข้าวกันไม่เป็นหรอกครับ รู้มั้ยผมทำยังไง เฉลยก็ได้ๆ...โทรตามพลอยมาสิครับและเพื่อนๆ เธอสองสามคน พอมาถึงรถจอดหน้าบ้านของที่เตรียมไว้ก็ปรุงลงกระทะ เตาอบ ที่นึ่ง โหยผู้ชาย 4 คน (ใช่ป่าว) มองแม่บ้านแม่เรือนกันตาค้างเลยหล่ะครับ สังเกตุดีๆ เห็นมีคนแอบมองจากบ้านหลังข้างๆ เนี่ย ตาเศร้านะ...แต่งานนี้ผมตั้งใจจะให้คนนั้นเห็นครับและไม่ลืมที่จะชวนใครคนนึงมาด้วย มินจุนครับมาพร้อมกับคนรถของขวัญปลอบขวัญและช่อดอกไม้ช่อโตมากๆ มามอบให้กับผม อายหน้าแดงเลย คนนั้นก็เห็น ค้านใจตนเองแต่มินจุนกับผมก็แค่เพื่อนกันจริงๆ ครับ และอีกอย่างมินจุนก็ตั้งใจจะช่วยผมตามหาหัวใจด้วยหล่ะ วันนี้ทุกคนต่างช่างร่าเริงเป็นพิเศษ งานเลี้ยงเล็กๆ กลายเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่มากมาย พอจัดอาหารเสร็จแม่ผมก็มาถึงพอดี แม่ผมท่านแปลกใจมากครับที่วันนี้บ้านดูมีชีวิตชีวามากจริงๆ เราเปิดเพลงเบาๆ ทานอาหารกันสนุกสนาน แม่ผมก็ดีใจที่ลูกมีความสุขและคุยดีกับน้องนายแล้ว แม่ยังย้ำคำไว้ก่อนท่านจะขอตัวไปพักผ่อน "ครอบครัวที่ดีต้องเข้าใจกัน และถ้าไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยก็ไม่ใช่ครอบครัว" พวกผมรับคำและจำขึ้นใจไว้ และสุดท้าย เราก็เฮฮากันต่อ คืนนี้มีความสุขจัง เพื่อนๆ เริ่มทยอยกันกลับบ้านแล้ว มินจุนก็เช่นกัน เหลือแมนกับแอ๊ดที่ขอนอนที่นี่เพราะดึกแล้วไม่อยากกวนพ่อแม่ให้มาเปิดประตูบ้านให้ เตียงเราใหญ่พอ 4 คนนะ เลยนอนกัน

เหลือสองเรื่องที่ต้องเคลีย...แต่เข้าไปอ้อนแบบคนอื่นผมทำไม่เป็นซะด้วยล่ะสิ และสองเรื่องนี้เพื่อนๆ ผมคอยเฟริมมาแล้วด้วยว่า คนนั้นเค้ารู้ดี และสองเรื่องที่เป็นปริศนาก็จะเปิดเผย
-แม็คคิดอะไรอยู่นะ จริงๆ แล้ว ต้องเป็นแม็คสิที่ต้องมาง้อเรา ไม่ใช่ให้เราเป็นคนง้อ
-เลือดที่อยู่ในตัวผมมากมายนี้เป็นของใครกัน บอกผมที