พรุ้งนี้วันเสาร์...อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องตื่นขึ้นมาตอบคำถามแม่ของไอ้แม็คว่าทำไมผมถึงไม่นั่งรถไปโรงเรียนด้วยกัน
"ตื่นแต่เช้าเลยนะเรา"
"ก็ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เล่นกับพุตตี้เลยน่ะครับแม่...ดูดิครับมันผอมลงด้วย"
"ก็มัวแต่เที่ยวเตร่ไปไหนมาไหนไม่ค่อยจะดูแลมัน" แม่ผมท่านบ่นเสร็จแล้วท่านก็ไปทำอาหารให้ผมทาน
ผมตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายหรอกครับวันหยุดเนี่ย ส่วนมากก็จะกินและนอน หนังสือผมก็อ่านนะแต่ดึกๆ โน่นแหละ เพราะมันเป็นช่วงที่ทุกคนก็รู้ดีนี่ครับ เหมาะสุดๆ เงียบสงบดี...แต่สงสัยเช้าวันหยุดแบบนี้มันจะไม่สดใสเหมือนวันทุกครั้งที่ผ่านมาซะแล้ว
"นายหนีเราไม่พ้นหรอก" เสียงนั่น มันเสียงไอ้แม็คนี่หว่า ดีนะที่มีกำแพงกั้นเอาไว้
".........." ผมไม่ตอบมันหรอกครับ แค่ผมได้ยินเสียงมัน ภาพเมื่อวานนี้มันก็ผุดขึ้นมา หลอนตอลดเวลาเลย
"เจ็บแค่นี้น่ะไม่ตายหรอก แต่ก็ขอบใจนะที่ยังอุตส่าห์แบบเราไปหาหมอ"
".........." ผมไม่อยากเห็นหน้ามันอีกแล้วครับ ผมเลยเดินเข้าบ้าน ไปนั่งดูหนังดีกว่า
วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ผ่านไปเร็วจังเลย ถึงวันจัทนร์อีกแล้ว?
ผมรีบตื่นก่อนคุณแม่จะตื่นมา ผมแอบออกจากบ้านเพื่อที่จะไปโรงเรียนเอง (ทำไมตูต้องมาลำบากด้วย) สุดท้ายผมก็มาสาย...แต่ไอ้ที่ไม่อยากเจอดันมารออยู่ที่หน้าโรงเรียน ไอ้แม็ค...ไอ้ชั่ว น่าจะปล่อยให้มันตายๆ ไปซะได้ก็ดีตามจองล้างจองผลาญกันไปถึงไหน
ผมเดินผ่านหน้ามันไป ตรงนี้มันคงไม่กล้าทำอะไรหรอกมั้ง อาจารย์อยู่กันหลายท่าน...พอผมพ้นเขตตรวจจากอาจารย์ได้ ผมก็วิ่งหนีมันไปหากลุ่มเพื่อนๆ (อยู่หลายคนอุ่นใจกว่า)
"เฮ้ย...ไปหนีใครมาว่ะ ไอ้โน่"เสียงไอ้แอ๊ดทักทาย ด้วยท่าทางของผมท่าเหมือนจะแอบๆ ใครอยู่
"ป่ะ ป่าวนะ เฮ้ยมีใครมาถามถึงเราบอกไปเลยนะว่าไม่รู้ ไม่เห็น"
"ทำไมอ่ะ"
"อย่าถามให้มากน่ะ ทำตามเหอะเดี๋ยวเลี้ยงข้าว" เลี้ยงข้าว พอพูดเสร็จมันเข้าใจเองเลยครับ แถมยังยิ้มปากกว้างด้วย ไอ้เหยิน
"เออๆ"
ผมเข้าไปหลบใต้โต๊ะอาจารย์ จนเสียงออดดังผมก็ยังจะซ่อนอยู่ในนั้น...วันนั้นทั้งวันผมโดดเรียนเลยครับผมไปอยู่ในโรงยิมอยู่กับอาจารย์พละ ผมคอยเป็นกรรมการ และสอนแทน ก็พวก ม.ต้น น่ะครับ ถ้า ม.2 - ม.3 ส่วนมากแล้วจะรู้จักผมครับ ทุกคนกลัวผมหมด ผมสั่งคำเดียวแทบจะคลานกันมาเลย ปาดเหงื่อทีนี่รีบเอาทั้งน้ำ ทั้งผ้าเช็ดหน้ามาประเคน แต่อีกด้านหนึ่งผมหนีคนๆ นึงอยู่ ทำไมผมถึงต้องหลบด้วยล่ะ ผมแกล้งรุ่นน้องเพื่อชดเชยกับที่ผมโดนไอ้แม็คแกล้งมา...สมควรมั้ยครับ
รู้ไว้ใช่ว่า...
วันทั้งวันที่ผมหนีมันมาป่วนเด็กๆ ในโรงยิมนั้น มีอีกคนหนึ่งก็โดดเรียนแล้วแอบดูผมอยู่โดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย.
พอเลิกเรียนผมสั่งให้รุ่นน้องแยกย้ายเสร็จผมเข้าไปล้างหน้าที่ห้องน้ำตรงอ่างล้างหน้าเดิมที่เป็นความทรงจำที่ไม่ดี ผมเห็นอ่างล้างหน้านั้น ภาพประวัติศาสตร์มันก็ผุดขึ้นมาอีก คิดแล้วก็สะใจนะ
"วันนั้นเราน่าจะกระทืบแมร่งซ้ำแล้วค่อยเอาไปส่งหมอ" ความคิดของผมคงดังเกินไป
"ลองเจ็บดูบ้างมั้ย" ไม่ทันสิ้นเสียงซาตาน หน้าผมก็ถูกกดลงไปในอ่างล้างหน้าที่ผมรองน้ำเอาไว้ มันทำกับผม 2-3 ครั้ง โครตทรมานเลย แล้วมันก็ดึงผมขึ้นมาโดยเอามือมันมาจับที่ไหล่ผมไว้ไม่ให้ผมล้มลงเพราะหมดแรงไปแล้ว
".........."
"เป็นยังไงบ้างล่ะ บอกแล้วไงคนดี ถ้าทำตัวดีๆ ก็ไม่มีปัญหาหรอกแต่ถึงอย่างไรนายจะตายไปไม่ได้เราไม่ทำหรอก นายต้องเป็นของเรา" ถึงผมจะอยากต่อยหน้ามันผมก็ทำไม่ได้ ไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย เข่าผมอ่อน ถึงครั้งที่มันปล่อยไหล่ผม ผมก็ถึงกับล่วงลงไปกองอยู่กับพื้น
หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว และมารู้สึกตัวอีกที ในความคิดผมนะ ผมว่าที่นี่มันนรกชัดๆ มันเป็นห้องนอนที่เหมือนห้องฆ่าสัตว์ซะมากกว่า ทั้งรก ทั้งสกปรก เห็นอับมากๆ ถึงผมจะไม่เคยขึ้นมาที่ห้องนี้แต่ผมก็พอจะเดาออกว่าที่ไหน (บ้านไอ้แม็ค) ชุดนักเรียนผมถูกเปลี่ยน ตัวผมที่สกปรกถูกชำระล้างจนสะอาด ตอนนี้ผมอยู่ในชุดนอนของไอ้เลวแม็ค สักพักผมได้ยินเสียงเหมือนคนเดินเข้ามาในห้อง ผมเลยแกล้งหลับต่อ"แมวน้อยของผมยังไม่ตื่นอีกหรอ ตอนนิ่งๆ นี่น่ารักจังนะ ไม่ร้ายเหมือนตอนตื่น" มันพร่ำพรรณาอะไรของมันนักหนานะ "วันนี้ผมจะทำให้แมวน้อยมีความสุขมากที่สุดเลย แมวน้อยต้องชอบแน่ๆ " มันเอามือมาลูบไล้ตามหน้าตามตัวของผม ไปเรื่อยๆ ทั้งไซร้คอ ไซร้ตัวของผม ผมจะทำไงดี ผมอยากจะหลุดพ้น ใครก็ได้ช่วยผมทีเถอะ ผมเป็นผู้ชายนะ...ผมไม่อยากเป็นเมียใคร ผมทนไม่ไหวแล้ว พอมันกำลังจะถอดเสื้อมันออกผมถีบสุดแรงจนมันตกลงไปที่พื้นพรหม ผมเตะมันไปอีกที จากนั้นผมรีบวิ่งไปที่ประตู แต่...? ผมเปิดประตูไม่ออก มันล๊อคจากด้านนอกนี่นา ไอ้เลวแกทำกับฉั้นได้ไง มันลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วยิ้มประหยิ่ม สายตาเหยี่ยวของมันดูร้ายกาจมากๆ ผมถอดชิดกับประตู มันเข้ามาถึงมันต่อยเข้าที่ท้องผม ทีเดียวผมก็จุกจนไม่มีแรงจะสู้แล้ว มันลากผมขึ้นกลับไปที่เตียง ตอนนี้ผมได้แต่ภาวนาให้แม่มันกลับมาเร็วๆ แล้วมาช่วยผมด้วย มันเริ่มไซร้ผมอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง...
จบอีกตอน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น