หลังจากวันนั้น...ผมก็ไม่กล้าที่จะเจอมันทั้งที่บ้านและในโรงเรียน
-ถ้าเป็นที่บ้านผมมักจะกลับบ้านดึกๆ ทุกๆ วัน เท่าที่จะทนท่านแม่เอ็ดไหว.
-ถ้าเป็นที่โรงเรียน เราเรียนกันคนละห้องครับ ไม่เจอหรอก (คิดไปเองนะ) สักวันต้องเจอ.
ล่าสุด...ผ่านไปครึ่งเทอมก็มีสอบเก็บคะแนน (เก็บไปเพื่ออะไรรู้ทั้งรู้นะว่าสอบไปก็ผ่านหมดทั้งโรงเรียน) แต่ก็สอบไปตามระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการ.
สอบเสร็จผมนัดเพื่อนๆ เท่าที่มี...ผมชวนไปดูหนังกัน (จ่ายเองนะโว้ย)
"เฮ้ยนางเอกไม่สวยเลยว่ะ เอามาแสดงได้ไงวะ" ไอ้แอ๊ด พูดหลังจากดูจบ (ทำไมมันไม่พูดในโรงวะ)
"แต่เค้าก็ฝีมือดีนะมึง" ผมตอบกลับ
"ไอ้โน่มึงไม่ต้องมาพูดเลย ก็มึงหลับกูเห็น" อ้าวหรอ...
"ก็ ก็...เฮ้ย ขอหลบหน่อย" ผมเห็นไอ้แม็คเดินกับพวกไวๆ ผมเลยไปหลบอยู่หลังไอ้แมนมัน
"หลบไปไหนโน่ ไปหาที่บ้านก็ไม่เคยจะกลับเร็วเลยนะ" มันมาจากทางไหนเนี่ย อุตส่าหลบแล้วนะโว้ย
"เฮ้ยไม่ได้หลบ...อะไรกัน ไปหาเราทำไมที่บ้าน อีกอย่างนะเราไม่ได้มีอะไรต่อกันเลยสักอย่าง แค่บ้านอยู่ติดกัน" ผมโดนลากออกมาจากกลุ่มเพื่อนโดยมีเพื่อนของไอ้แม็คกันเอาไว้ (ปากยังดีได้อีกนะเรา)
"อยากเจ็บตัวหรอ ปากดีนัก" มันผลักไหล่ผม จนผมเข้าไปอยู่ในซอกตึก สงสัยชีวิตของสุดหล่อจะจบลงในที่แคบๆ แบบนี้เป็นแน่แท้เลย
"ไม่เอาน่าแม็ค นาย เอ่อ...นาย อยากจะเจอเราทำไมล่ะ" เสียงผมเริ่มอ่อยๆ ลงเรื่อยๆ เพราะรู้ตัวว่าไม่มีใครที่จะช่วยได้แน่ๆ
"ก็จะไปติวหนังสือด้วยเราเรียนไม่เก่งนะ" มันพูดเสียงเรียน แต่ได้ใจความ "จะหลบหน้ากันไปถึงไหน...ห๊ะ" มันตะคอกเลย
"ก็ ก็ ...ก็ได้ ไม่หลบแล้ว วันนี้เลยดีมั้ย"
"วันนี้จะไปทันอะไรล่ะ สอบเสร็จไปแล้วโว้ย" มันยังตะคอยไม่หยุด
"งั้นเอางี้ เราเลี้ยงข้าวนาย ทานข้าวก่อนนะจะได้ใจเย็นๆ" มันเย็นลงจริงๆ คับ
"ก็ได้"
ผมพามันไปทานข้าว (2 คน) ที่ร้านแถวๆ บ้าน พอมันทานเสร็จมันบอกว่า "ไม่ต้องจ่ายเราจ่ายเอง" แล้วมันจะเรียกว่าเลี้ยงหรอ เศร้าใจกับมันจริงๆ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เข้าใจยากจริงๆ ไอ้ตี๋บ้า...
กลับมาเกือบจะถึงบ้าน อยู่ดีๆ มันนึกอะไรขึ้นได้ก็ไม่รู้ มันดึงมือผมให้ไปไหนกับมันก็ไม่รู้ (จะตายมั้ย แค่มันดึงมือผม ก็เหมือนกับว่ามือไม่ได้อยู่กับผมแล้ว) มันพาผมขึ้นรถแท็กซี่ "ไปพารากอนครับ" มันจะไปทำอะไรวะ ผมมองหน้ามันด้วยความฉหงนสุดๆ งงครับ จนมากระจ่างใจก็ตอนมาถึง มันพาไปดูปลาครับ มันบอกว่า "เราเพิ่งเคยมากรุงเทพฯ อยากมาดูปลาที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าชวนเพื่อนคนอื่นเดี๋ยวหาว่าบ้านนอกเข้ากรุง" ผมก็เลยเก็ตทันทีเลยว่ามันนึกไอ้นี่ได้
"พรุ้งนี้โน่ไปโรงเรียนพร้อมเรานะ แม่นายจะได้ไม่ต้องขับรถไกลๆ สงสารท่านบ้าง" มันพูดขณะอยู่บนรถแท็กซี่
"แต่..."
"ถ้านายพูดมากเราจะฆ่านายปิดปากหลังหมู่บ้าน" แมร่งโครตโหดครับ เรื่องจริงที่มีในคนๆ นี้ก็คือ มันพูดจริงทำจริง ปัจจุบันนี้มันมักจะบอกผมเสมอว่า (นายก็รู้ว่าเราทำจริง) ผมได้ยินทุกวันเลยครับ
"เอ่อ...ก็ได้ แต่เราลงหน้าโรงเรียนนะไม่เข้าไปในโรงเรียน"
"ทำไม"
"เรามีเหตุผลของเรา...นายไม่ต้องรู้หรอก" ที่จริงก็คือผมกลัวคนอื่นหาว่าผมเป็นอะไรกับมัน ขี้เกียจตอบคำถาม
"เรื่องของนาย และตอนเลิกเรียนด้วย"
"เฮ้ยไม่ได้เลยอันนี้สำคัญสุดๆ เราต้องให้เวลากับเพื่อนๆ อีกอย่างนายไม่ใช่เจ้าชีวิตเรานะ"
"เออ...ปากดีนัก ไม่กลับก็ไม่กลับแต่ถ้ากลับดึกมาติวให้เราไม่ทันเรานอน เช้ามาเจอดีแน่"
"จะลองดู" ถึงหน้าบ้านพอดีผมปากดีเลย ผมรีบลงจากรถแท็กซี่ทันที แล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน
"แม่ครับพรุ้งนี้ผมไปโรงเรียนกับแม็คเลยนะครับ แม่จะได้ไม่ต้องไปส่งผมมันไกล"
"แล้วแม่เค้าไม่ว่าหรอลูก"
"ไม่หรอกแม่ มันบอกแม่มันแล้ว"
"พูดเพราะๆ กับเค้าหน่อยสิ เดี๋ยวนะรู้สึกว่าจะพูดไม่เพราะบ่อยๆ นะลูก"
"ขอโทดครับแม่"
แล้วนั่นก็เป็นการเริ่มต้นที่ผมต้องไปโรงเรียนพร้อมกับมันทุกวันเลย แต่ตอนเลิกเรียนผมหนีมันได้ทุกวันแหละครับ แต่ตอนนั้นผมก็มีคำถามนะครับว่าทำไม มันไม่ได้เป็นอะไรกับเราซักหน่อย จะมาบังคับเราได้ไง พักหลังมานี่ผมพยายามจะหาเรื่องทะเลาะกับมันให้ได้มากที่สุดเพื่อที่มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมอีก
"แม็ค เราว่าเรารบกวนนายและครอบครัวนายมากไป แล้วนายก็ควรที่จะเลิกยุ่งกับชีวิตเราได้แล้วนะ เราไม่ใช่ทาสของนายที่นายจะคอยสั่งให้ทำอะไรตามใจนายได้นะ" ผมทะเลาะกับมันในโรงอาหาร มันบังคับให้ผมไปนั่งกับพวกมัน
"ทำไมเราทำอะไรไม่ดี" เสียงเรียบๆ แต่ดูแล้วเหมือนน้ำนิ่งไหลลึก "ถ้าเราต้องการอะไรเราต้องได้สิ่งนั้นมาเป็นของเรา"
"เราไม่ใช่สิ่งของที่นายอยากได้นายก็หยิบมาใช้นะ เราก็มีชีวิตเป็นของเรา" ตอนนี้มีคนให้ความสนใจมากกว่าเดิม ก็เกือบๆ ทั้งโรงเรียนแล้ว
"แต่นายเป็นของเรา" ผมได้ยินคำนี้ผมต่อยหน้ามัน แล้วผมต่อยมันไปอีกหลายที
"เราไม่เป็นของใคร แล้วนายก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนเราหรือแม้แต่จะเป็นคนรู้จักเลย" ผมวิ่งออกจากตรงนั้น
เมื่อผมคิดว่าน่าจะพ้นจากไอ้แม็คแล้ว...ผมก็นั่งลง ข้าวก็ไม่ได้ทาน หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย ถ้ามันตามมาทันตอนนี้คงจะต้องแย่แน่ๆ เลย
ผมนั่งหลบอยู่ในห้องล็อคเกอร์ ในโรงยิม...รู้สึกเหนื่อย เนื้อตัวก็เลอะเทอะไปหมด ผมเลยไปล้างหน้า แต่พอผมเงอหน้าขึ้นมาผมเห็นไอ้แม็คมันยืนอยู่ข้างหลังแล้ว ผมหันตัวไปประจันหน้ากับมัน เป็นไงเป็นกันถึงผมรู้ว่าผมสู้มันไม่ได้หรอกแต่คราวนี้ผมจะสู้จนสุดแรงเลยหล่ะ มันก้าวเข้ามาทีละก้าว มันไม่พูดอะไรเลย จนลมหายใจของผมกับมันแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกันเลย มันก็พูดขึ้น "เราบอกว่านายเป็นของเรา นายก็ต้องเป็นของเรา" ทันทีที่มันพูดจบ มันจับหน้าผมขึ้นแล้วจูบลงมา มันพยายามที่จะดันลิ้นเข้ามา ผมเม้มปากสุดๆ เกิดมาจากท้องพ่อ ท้องแม่ ไม่เคยจูบกับผู้ชายด้วยกันเลย ผมเคยแต่กับผู้หญิง ผมรับไม่ได้จริงๆ ผมผลักมันออก คราวนี้ผมไม่ต้อยมันหรอกครับไม่เจ็บมือ ผมถีบยอดอกมันเลย แล้วด้วยแรงถีบของผมนั่นแหละมันกระเด็นหัวมันไปฟาดพื้น ผมเห็นเลือดชั่วมันออกมาเต็มเลยครับ ใจนึงก็อยากจะทิ้งให้มันตายอยู่ตรงนั้น แต่อีกใจก็สงสารมันอีก สับสนครับ แต่ผมก็แบกร่างมันขึ้นมา ผมให้มันขี่คอแล้วพามันไปห้องพยาบาล...
ผมไม่รอให้มันออกมาจากห้องพยาบาลเพื่อจะมาทำอะไรกับผมอีกเป็นแน่ ภาพที่มันทำกับผมในห้องน้ำนั้น ผมจำได้ติดตาผมรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด ผมเสียใจระคนกับความสับสนว่าไอ้แม็คมันเป็นอะไรกันแน่ มันจูบกับผมเหมือนกับว่าผมเป็นผู้หญิงของมันนั้นหรือ ผมจะไม่ยอมให้มันทำแบบนั้นอีก
จบตอนแล้วครับ.....ขอคอมเม้นด้วยนะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น