"โน่ โน่ลูก ตื่นได้แล้วลูก"
"....." ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก
"น้องโน่ถ้าน้องโน่ไม่ตื่น แม่จำเป็นต้องให้ลูกลาออกจากโรงเรียนแล้วไปไถนานะลูก"
"ครับแม่ ขออีก 5 นาที นะครับ" มีการต่อรองด้วยหรอ...
"เปิดเทอมวันแรก ลูกนัดกับเพื่อนๆ ไว้แต่เช้าไม่ใช่หรอลูก"
ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ท่านแม่ของผมไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แม่ผมตกใจเพราะว่าผมกระโดดลุกขึ้นจากเตียงเร็วมากๆ เพระเหตุผลเดียว คือเพื่อน (บรรดาแฟนคลับ N-FC.(โน่แฟนคลับ))
ผมมักจะแค่วิ่งผ่านน้ำ...แล้วรีบเอาชุดที่แม่เตรียมไว้มาใส่ รวมแล้วมักจะเสร็จภายใน 15 นาที ขาดเกินไม่เกิน 30 วินาที
"แม่ครับบ้านข้างๆ เรามีคนย้ายมาอยู่แล้วหรอครับแม่"
"ใช่ลูก เพิ่งย้ายมา เมื่อวาน ลูกไม่เห็นหรอ ลูกชายบ้านนั้นก็น่าจะรุ่นๆ เดียวกันกับลูกนะ"
"ครับ"
หลังจากที่ผมได้สังเกตุจากการนั่งรถเก๋งของท่านแม่ผ่านหน้าบ้านนี้ (บ้านข้างๆ ผมเนี่ยแหละ) ผมเห็นเด็กวัยรุ่นกำลังเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ใส่ชุดนักเรียนกำลังขึ้นรถเก๋งคันใหญ่ (ใหญ่กว่าผมอีก) หน้าตาก็งั้นๆ แหละ แต่เอ้...มันใส่ชุดโรงเรียนเดียวกับผมนี่ สงสัยจะเด็กใหม่ แน่ะมันยิ้มให้ผมด้วย...เชอะ ไม่สนหรอก.
"ถึงโรงเรียนซักที แม่อ่ะขับรถช้า เห็นมั้ยผมมาช้ากว่าเพื่อนเลย" แฟนคลับมารออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนครับ
"แหมใครกันล่ะตื่นช้าเองมาโทดแม่ไม่ได้นะ ไปๆ ไปได้แล้ว..."
พอผมลงจากรถ น้ำตาผมก็ต้องหลั่งรินเป็นสายธารไหลไม่หยุด...ไอ้แฟนคลับที่ผมนัดไว้ ไม่ได้มารอผมอีกแล้ว แต่ดันไปรอไอ้ตี๋ ที่มากับรถเก๋งคันใหญ่ บ้านข้างๆ ผมนี่เอง ผมจึงเดินก้มหน้างุดๆ ผ่านเข้าโรงเรียนไป แล้วไปนั่งเศร้าอยู่ที่ริมสระน้ำของโรงเรียน
"นี่ๆ นายน่ะ นายนั่นแหละ..." ผมหันไปตามเสียงเรียก เมื่อสักครู่...?
"มี อา อะ รา ราไร หรอ...เรียกฉั้นมีปัญหาอะไรหรอไอ้ตี๋" ผมเสียงตะกุก ตะกัก ทีแรกที่หันไปเจอไอ้หมอนั่น แต่พอเอาสติกลับคืนมาได้ ผมก็ต้องวางมาดเข้มไว้ก่อน แต่ไอ้ที่ว่าเค้าว่าไอ้ตี๋นี่ ตัวเองไม่ตี๋หรอไง...
"เอ่อ เราชื่อแม็ค ยินดีที่ได้รู้จักนะ เมื่อวานเห็นนายที่ข้างบ้าน เราน่าจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีได้นะ" มันพูดเหมือนจะเป็นรางดีนะ แต่สายตามันกุ้มกริ่ม ดูมีเลศนัยยังไงชอบกล
"ใครถามนายฮะ ไม่ได้อยากรู้จักซักหน่อย...นายมาทางไหนไปทางนั้นเลย" ผมชี้ไปทางเดิมที่มันน่าจะเป็นทางที่มันเดินมา
"ขอโทดนะครับ พอดีไม่ทราบว่าคนกรุงเทพฯ หน้าตาก็ดี แต่ทำไมนิสัยแย่แบบนี้" มันพูดจบมันก็เดินยิ้มแสยะออกไป เฮ้ย...นั่นมันด่าเรานี่หว่า
"เฮ้ยๆๆ...นี่นาย รอเดี๋ยวดิ" พอมันหยุดผมกะจะเข้าไปต่อยมันสักหมัดสองหมัด แต่ผิดคาดครับ มันหันหลังกลับมาพร้อมกับหมัดตรงเข้าที่โหนกแก้มเต็มๆ เลย ผมล้มลงไป พอดีมีคนเริ่มเข้ามาในโรงเรียนเยอะแล้ว มันเลยฟอร์ม จะช่วยพยุงผมขึ้น ในสายตาคนอื่นเป็นยังไง แต่ในสายตาผมมันเลวที่สุดครับ ผมลุกได้ผมผลักหน้าอกมันแล้วต่อยหน้ามันคืนไปหนึ่งที คนที่เห็นผมตอนนั้นในสายตาพวกเค้าผมคงเลวในสายตา ผมถูกใส่ร้ายอยู่นะ
ออด......ๆ เสียงเตือนให้เข้าแถวดังขึ้น ผมไม่ไปหรอกครับ ใครจะเอาหน้าช้ำๆ ไปเสนอหน้า หน้าเสาธงได้ล่ะ ผมหนีไปหลบอยู่ที่ซ่อนของผมสมัย ม.ต้น น่ะครับ คือหลังโรงยิมนี่เอง...
พอตอนเข้าเรียน เพื่อนๆ ที่ไม่รู้ว่าหน้าผมไปโดนอะไรมาก็มาถาม ผมก็ตอบไปว่าลื่นหกล้มไป ใครจะไปบอกว่าต่อยกับไอ้เด็กใหม่เล่า
วันนี้ผมยังไม่ต้องไปเรียนพิเศษครับ เพราะว่ายังไม่มีคอส...เลิกเรียนผมเลยกลับบ้านพร้อมกับ ความเซ็งโครตๆ เลย ผมกำลังเดินเข้าใกล้จนจะถึงบ้านและ ผ่านสนามเด็กเล่น แล้วจู่ๆ กระเป๋านักเรียนของผมก็โดนสุนัขคาบไปครับ ไอ้ตี๋อ่ะครับ...ผมหันกลับไปพร้อมกับสายตาที่พยาบาทต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อเช้า ผมกำหมัดแน่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมเหนี่ยวเต็มๆ แรงกะไว้ที่ตรงเบ้าตามันเลย แต่มันหลบได้ครับ แล้วผมที่ออกมาก็คือ ผมได้แผลที่แขนเนื่องจากลมล้มลงไปกับพื้นลื่นๆ ที่มีทรายบางๆ บนถนน ผมเจ็บครับ แต่ผมก็ไม่ได้กระเป๋าคืนอยู่ดี มันถือกระเป๋าผมไปด้วย แล้วมันก็เดินเข้าบ้านมันไปเลย ผมเลยเดินกระเผลกๆ เข้าบ้านไปล้างแผล ในใจผมมีแต่ไฟกับไฟ ผมสัญญากับตัวเองว่าผมจะอยู่ให้ห่างจากตัวอันตราย ตัวนี้ให้ได้มาก ถึงมากที่สุด...ผมขึ้นห้องไปนอนเอกเขนก เล่น PSP. อยู่บนเตียง ไม่นานผมได้ยินเสียงรถแม่กลับมาแล้ว ไม่เกิน 2 นาที แม่ก็เดินเข้ามาในห้อง ผมไม่เคยล็อคห้องหรอกครับ ผมไม่เคยมีความลัพธ์กับท่านแม่ แต่แม่ผมเคาะประตูก่อนทุกครั้งนะ (มารยาทงามยันลูก)
"ลูกโน่ เนี่ยเพื่อนลูกน่ะเค้าเอากระเป๋ามาคืนน่ะ เค้ารออยู่ข้างล่างน่ะลูก"
"อะไรนะแม่ ไอ้...เอ้ย นายคนนั้นบอกแม่หรอครับว่าผมเป็นเพื่อนเค้า"ผมเอานิ้วชี้ตัวเองชี้หน้าตัวเอง แม่ก็งง
"อ้าว ไม่งั้นเค้าจะรู้จักลูกได้ไงล่ะ"
"ครับ เดี๋ยวผมลงไปนะแม่" ผมกำลังคิดแก้แค้นไอ้หมอนั่น มันอุตส่าห์มาให้เชือดถึงที่ ต้องเอาให้สาสมกับที่มันได้ทำไว้กับผม
จบตอนแล้วครับ...ขอคอมเม้นด้วยนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น