ผมเดินลงไปในครัว ผมเอาโอวัลตินมาชงใส่แก้ว แล้วที่ขาดไม่ได้ก็คือยาถ่ายผมเอาใส่ลงไป พอประมาณครับ กลัวว่ามันจะตาย ผมยังไม่อยากติดคุก (ที่คุณทำอยู่นั้นมันก็คุกนะครับ)
พอผมเดินออกมาที่ห้องรับแขก ผมเห็นมันจ้ออยู่กับท่านแม่ โหย...ยังกะปม่ลูกกันแน่ะ แม่เรียกมันว่าลูกแม็คทุกคำเลย (อิจฉสุดๆ)
"อ่ะนี่นาย เอ้ย...แม็ค โอวัลตินเย็น พิเศษสำหรับเพื่อนใหม่ ทานให้หมดนะ ไม่หมดคนทำเค้าจะเสียใจ" มันทำหน้าสลดนิดๆ ครับ มันคงจะทราบชะตากรรมของมันได้ไม่มากก็น้อย ส่วนแม่ผมหรอครับ ท่านไม่เคยเห็นผมทำอะไรเลย ท่านก็แปลกใจอยู่ แต่ถึงกระนั้น แม่ก็ส่งเสริมให้มันทานให้หมด
"ขอบใจนะ โน่..." มันลังเลนิดหน่อย แต่มันก็ดื่มทีเดียวหมดแก้วเลย มึงตายแน่..
"เออ นี่กระเป๋าเราใช่มะ ขอบใจนะที่เอามาให้"
"แล้วลูกโน่ ลูกไปยังไงมายังไงล่ะกระเป๋าลูกถึงได้ไปอยู่กับลูกแม็คได้" ยังจะลูกแม็คอีกนะแม่ ไม่เห็นสิ่งที่มันทำกับลูกรึไงกัน ที่หน้ากับแขนผมเนี่ย
"อ๋อไม่อะไรหรอกครับ ผมลืมน่ะครับ โชคดีนะเนี่ยที่แม็คเอามาให้ด้วย" ผมยิ้มแสยะใส่มัน แล้วทำท่าเชือดคอให้มันด้วย แม่ไม่เห็นหรอก
"เนี่ย ทีหลังอย่าไปมีเรื่ออีกนะลูก ถ้าไม่ได้ลูกแม็คช่วยไว้...ขอบคุณเค้าสิลูก"
"ฮ๊ะ...อะไรนะ ผมมีเรื่องอะไรที่ไหน"
"ก็ที่แขนลูกไง อุ๊ย...หน้าด้วยหรอลูก ดีนะที่ลูกแม็คเคยฝึกมวยมา" ถึงว่าอ่ะดิทำไมหมัดมันถึงได้ไวกว่าเรา แต่เราไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครนี่นา
"เอ่อ คุณแม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวที่บ้านรอทานข้าวเย็นน่ะครับ" ไปเลย รีบๆ ไปให้ไกลๆ เลย
"จ๊ะ ขอบใจนะลูกแม็คว่างๆ ก็มาเล่นเป็นเพื่อนโน่เค้านะลูก แม่ยินดีเสมอ"
"ไม่อยากรบกวนเพื่อนมากๆ นะครับเดี๋ยวไม่มีเวลาอ่านหนังสือ งั้นเดี๋ยวโน่ไปส่งแม็คเค้าก่อนนะครับ"
"จ๊ะลูก"
ผมเดินออกมาส่งมัน (สั่งเสียมันก่อนตายน่ะครับ)
"ทำดีต่อหน้าคนอื่น ลับหลังนายนี่มันเลวสุดๆ เลย" ผมด่ามันทันทีที่พ้นจากแม่
"นายใส่อะไรลงไปในโอวัลตินน่ะ เรารู้สึกปวดท้อง"
"ออกฤทธิ์แล้วหรอ โชคดีนะ ทำอะไรกับเราไว้ อย่าคิดนะว่าจะทำได้ฝ่ายเดียว"
"นี่นาย..." มันกระชากคอเสื้อผมจนตัวผมลอยเลย
"มีแรงก็ต่อยเราดิ" ผมท้ามันที่มันทำท่ากำหมัด จะต่อยผม
"ฝากไว้ก่อนเถอะ" มันปล่อยผมแล้วเดินกลับบ้านไป พร้อมกับกรรมที่เดินตามเป็นเงามัน
วันนี้ผมตื่นแต่เช้าด้วยความสดชื่นที่สุด เพื่อที่จะได้ไปดูหน้าคนที่มันทำร้ายผมไว้ ว่ามันเป็นยังไงบ้าง ผมให้แม่รีบออกจากบ้านเร็วๆ จะได้ไปดักรอสมน้ำหน้ามันที่หน้าโรงเรียน พอผมไปถึงโรงเรียนผมยืนรอมันจนเสียงออดดัง ก็ไม่เห็นวี่แววว่ามันจะมาโรงเรียน ผมเริ่มที่จะกลัวแล้ว กลัวว่าเราจะทำมันแรงเกินไปรึเปล่า มันจะเป็นอะไรมั้ย (จะไปเป็นห่วงศัตรูทำไมเนี่ย) ผมสะบัดไล่ความกังวลออกไปแล้วเดินเข้าโรงเรียน ปกติครับวันนี้ผมซ่าเหมือนเดิม ตามที่บอกในสายตาคนอื่นผมคือคนหล่อที่เป็นคนเลวในสายตาทุกคนในโรงเรียนมาตลอดทุกปีอยู่แล้ว แต่กิจกรรมในโรงเรียนผมไม่เคยพลาด ผมทำทุกอย่างเท่าที่โรงเรียนจะมีให้ทำ แล้วผมก็ได้ถ้วยรางวัลมาจนจะท่วมบ้านตายอยู่แล้ว (ผมดีในสายตาอาจารย์ทุกท่าน) และผมเรียนเก่ง เข้าปีนี้ผมเลือกที่จะเรียนวิทย์-คณิต. พอเลิกเรียนผมเดินผ่านหน้าบ้านนายแม็คนั่น บ้านมันเงียบๆ ยังไงไม่รู้ ทำไมวันนี้มันไม่ออกมาทะเลาะกับเราอีกนะ อ้าว...เออมันคงจะเข็ดขยาดจนไม่กล้าออกมาแล้วมั้ง
"โน่ลูก วันนี้เราไปเยี่ยมลูกแม็คด้วยกันเลยนะ เพื่อนเราเค้าไม่สบายน่ะ อยู่ที่โรงพยาบาล..."
"หรอครับ" หน้าผมเหลือสองนิ้ว. ผมไม่กล้าจะไปหรอกครับ มันจะตายมั้ย ผมมึนๆ แล้วเหมือนจะมีตารางมากั้นอยู่ตรงหน้า
"อ้าว...อย่าแกล้งไม่สบายเลยลูกแม่รู้ลูกแม่คนนี้น่ะร้อยวันพันปีไม่เคยจะป่วยกับใครเค้า ทีนี้จะป่วยเลยนะ เพื่อนเราน่ะไปเยี่ยมเค้าหน่อย" แม่เห็นผมทำท่าแกล้งไม่สบาย (ผมไม่สบายใจตะหากล่ะครับคุณแม่)
"คร๊าบๆ ไปก็ได้คร๊าบ" เสียงอ้อนแบบนี้ไม่มีใครหรอกนอกจากผมน่ะ
พอไปถึงโรงพยาบาล...ผมไม่ยอมเข้าไปในห้องที่ไอ้แม็คมันนอนใกล้จะตายอยู่ ผมกลัวว่าถ้ามันตายต่อหน้าแล้วมันจะตามพยาบาทผมไปทุกๆ ชาติมั้ย แต่ผมก็โดนท่านแม่ลากเข้าไปในห้องนั้นจนได้ ผมเห็นมันนอนให้น้ำเกลืออยู่ มันหลับครับ ผมไปยืนดูมันข้างๆ ส่วนแม่ผมน่ะหรอออกไปคุยกับแม่ไอ้แม็คมันข้างนอก ผมเห็นมันผมก็พูดว่า "ขอโทดนะแม็ค เราไม่ได้ตั้งใจจะให้นายเป็นมากขนาดนี้" แล้วไอ้น้ำบ่อน้อยเสือกไลกแหมะลงไปที่แขนมัน มันลืมตาตื่นขึ้นมาทันที
"แค่คำขอโทดน่ะ แค่นี้เราก็ยกโทดให้แล้ว" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ สายตาของมันไม่เหมือนกับไอ้แม็คคนก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว มันไม่โกรธเราจริงๆ หรอ
"เราขอโทดนะแม็ค"
"หมอบอกว่าอาหารเป็นพิษน่ะ เรารู้ว่านายใส่ยาลงไป ก็สมควรแล้วแหละ เราไปทำนายเอาไว้"
"ยาถ่ายน่ะ"
"มันไม่ถ่ายหรอก หมอบอกว่ามันเหมือนกับสารหนู"
"เฮ้ย...เราไม่รู้นะ ก็ข้างขวดเค้าเขียวว่าห้ามทาน เราก็คิดว่ายาถ่าย"
"ช่างมันเถอะ ดีนะมาถึงโรงพยาบาลทันไม่งั้นถ้าเราตายไปเราจะตามพยาบาทนายไปทุกๆ ชาติเลย"
"เหอะๆ ลุกให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาแก้แค้น" ผมแกล้งทุบมันที่ท้อง ทั้งๆ ที่รู้นะว่ามันเพิ่งจะล้างท้องมาหมาดๆ
"โอ้ย...ให้ออกไปก่อนเถอะ จะแก้แค้นให้สาสมเลยคอยดู" สายตาน่ากลัวๆ มันกลับมาอีกแล้วครับ ดีได้แป๊บเดียวเองอ่ะ
จบตอนแล้วครับ.....ขอคอมเม้นด้วยนะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น