กลับสู่ตัวจริง"โน่"ใช่เปล่า...หึหึ
"โอ้ยๆๆ...ปวดหัวชะมัดเลย" ผมลืมตาขึ้นมาแล้วบ่นกับตัวเอง รู้สึกว่าหัวมันหนักๆ แล้วนี่อะไรเนี่ย ผ้าพันรอบตัวไปหมด อ๊าก....ไม่อาวอ่ะ เอาออกไป ผมแกะผ้าที่พรรณาร่างไว้ออกทันที แล้วก็มีคนเดินเข้ามา
"เฮ้ยๆ อย่าเอาออกโน่" แม็ควิ่งเข้ามาห้ามปราม
"มันอึดอัดน่า...เอาออกเหอะ เราไม่ชอบอ่ะ ปล่อยนะ"
"ทำไมดื่ออย่างนี้นะ" เสียงห้าวๆ ตะหวาดใส่
"ปล่อยเรานะแม็ค นายไม่รู้หรอเราไม่ชอบอะไรที่มันเป็นแบบนี้" น้ำตามผมครอเบ้า แม็คก็มองผมด้วยความที่สงสาร จ้องเข้ามาที่ดวงตาแล้วเอามือปาดน้ำตาที่กำลังไหลริน
"โอ๋ๆๆๆ...ก็ได้ๆ งั้นเราแกะออกให้นะ นิ่งๆ นะโน่" ผมยอมหยุดยั้งความเกรี้ยวกราดทันที ให้แม็คค่อยๆ แกะเอาผ้าพันแผลออก ถึงบางจุดที่ติดกับแผลเวลาดึงออกจะเจ็บแค่ไหนผมก็กัดฟันให้แม็คดึงออก
มันเป็นโรคจิตอย่างหนึ่งครับที่ผมไม่ยอมให้มีผ้าพันแผลอยู่ที่ตัว
"อ้าวแกะออกทำไมล่ะค่ะ" พยาบาลหน้าสวยเดินเข้ามาในห้อง
"เพื่อนผมเค้าอึดดัดนะครับ"
"แต่ว่าแผลอาจจะติดเชื้อได้นะค่ะ" พยาบาลสาวสวยเดินเข้ามาพร้อมกับมือเธอนุ่มๆ ที่กำลังจะเอาผ้าพันแผลผืนใหม่พันกลับเข้าที่เดิม
"ผมไม่กลัวช้งเชื้ออะไรทั้งนั้น ผมอึดอัดผมกลัวผมหายใจไม่ออก" ผมบ่นเพื้อ พร้อมกับเริ่มมึนๆ แล้วก็หมดสติไป
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีคิดว่าพยาบาลจะเอาผ้าพันแผลให้ซะแล้ว แต่ไม่มีสิ่งใดที่พรรณธนาการที่ตัวผมอีกเลย แต่ผมเริ่มกลัวที่แคบๆ และอึดอัดมากขึ้นเมื่อรอบๆ เตียงที่ผมนอนอยู่นั้นมีม่านพลาสติดสีใสล้อมรอบเอาไว้แทน
"แม็คๆ แม็คอยู่ไหน"
"อยู่นี่" แม็คแหวกม่านเข้ามาพร้อมกับเอามือ มาวางไว้ที่บ่าผม"ก็นายไม่ให้เอาผ้าพันแผลพันตัวนายหมอเข้ามาก็เลยตัดสินใจเอาม่านมากันไว้กันนายติดเชื้อจากอากาศภายนอกน่ะ"
"หรอแต่เราอึดอัด"
"นายต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งนะเพื่อตัวนายเอง แม่นายก็เพิ่งกลับไปเมื่อกี้ท่านร้องไห้นะรู้มั้ย ถ้าไม่อยากให้ท่านเสียใจไปกว่านี้ก็ต้องยอมละความรู้สึกกลัวนายต้องเข้มแข็งเพื่อแม่นายนะ ทำให้แม่ร้องไห้มันบาปนักนะรู้มั้ย" แม็คพูดยาวเอาจนผมนึกถึงครั้งนั้นที่ทำให้แม่ร้องไห้ ผมเลยเก็บกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ผมต้องร้องไห้ออกมา ส่วนแม็คเบนหน้าหนีผม
"ถ้าแค่นี้นายยังทำไม่ได้ เราช่วยนายได้แค่นี้นะ"
"ขอบคุณนะกับความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้และสอนให้เราสำนึก เราจะเข้มแข็ง" แม็คหันกลับมาแล้วยิ้มบางๆ ให้ผมเอามือลูบหัว
"ดีมากโน่ นี่ข้าวกับยาทานแล้วพักซะ อีก 2-3 วัน ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"
ผมรับมาทานแล้วก็พล้อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา ตื่นมาก็ข้ามวันแล้ว ร่างกายผมเริ่มแข็งแรงขึ้น มีแรงและสามารถขยับตัวได้มากขึ้น
"เป็นไงบ้างค่ะน้อง" พยาบาลสาวสวยเข้ามาทักทาย
"ดีขึ้นมากครับ ผมจะกลับบ้านได้รึยัง"
"พรุ้งนี้ค่ะ เอาเป็นว่าวันนี้เพื่อนของคุณจะมาช่วยบุรุษพยาบาลอีกคนช่วยทำกายภาพบำบัดนะค่ะ" ผมทำหน้างงๆ พยาบาลเลยพูดต่อ"คุณนอนอยู่กับเตียงมานานหลายวันติดกัน จะไปไหนก็มีคนอุ้มไป อาจจะทำให้ร่างกายอาจจะปรับตัวไม่ทัน เดินครั้งแรกอาจจะเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ" ผมพยักหน้าเข้าใจ
คราวนี้ผมเริ่มเห็นมีเพื่อนๆ ผมเข้ามากันเต็มไปหมดทุกคนพร้อมหน้า แม็ค, นาย, พลอย, แมน, แอ๊ด และคนอื่นๆ ที่สนิทๆ
แมนและแอ๊ดเรียนรู้และทำตามที่บุรุษพยาบาลบอกให้ทำอย่างไรบ้างกับผมโดยมีตัวผมเองเป็นแบบ แมนทำไปยิ้มไป ทำหน้าแดงๆ เหมือนอายที่จะทำให้ผม
"เป็นอะไรแมน เรามันน่าขำตรงไหน"
"ไม่น่าขำนักหรอกแต่ตัวนายนี่สิ เหมือนผู้หญิงเลย ขนหน้าแข้งก็ไม่มีหนวดก็ไม่ขึ้นแถมชนใต้จั๊กแร้นายก็ไม่มีอ่ะ จับไปรู้สึกจั๊กจี้มือยังไงก็ไม่รู้เหมือนจับผิวของผู้หญิง" ผมฟังไปมองหน้อพลอยที่ก็ทำท่าประหลาดใจเหมือนกันที่พลอยก็เพิ่งจะสังเกตุตัวผมว่าไม่มีแม้ขนหน้าแข้งสักเส้นเดียวเลย แถมยังเรียวสวยยังกะผู้หญิง (ถึงว่าทำไมแม็คมันถึงชอบผม) แต่ผมก็เห็นว่าเจ้านายมันก็เหมือนผมนะครับไม่มีเหมือนกัน ผมกับนายดูเหมือนฝาแผดกันต่างที่หน้าตานายจะออกไปทางแม่เค้ามากกว่านอกนั้นก็เหมือนๆ กันหมด
ตอนนี้ร่างกายผมถูกเพื่อนๆ รุมบังคับให้ผมออกแรกสู้มือที่กำลังจะฝืนแรงผมให้กล้ามเนื้อผมที่ไม่ได้ใช้งานมาหลายวันกลับคืนสู่สภาพเดิม ตอนนี้ก็ให้ลองเดินที่พื้นจริง เอาเข้าจริงพอแม็คกับแอ๊ดปล่อยมือผมทันทีผมก็ล่วงเผาะลงกับพื้นเลยครับ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนกับว่าขามันไม่รู้สึกอะไรเลย
"เฮ้ยๆ รับโน่ไว้" เสียงแม็คอุทานดังลั่นห้อง
"เอ่อ ไม่เป็นไร เราอยากลองดูอีกครั้งนึง นะ" ผมส่งสายตาให้เพื่อนๆ ถอยออกไปห่างๆ แต่แม็คเหมือนจะไม่ฟังยังคงดูเป็นห่วงผมเจ้านายก็สังเกตุเห็นส่วนพลอยเข้าห้องน้ำพอดี ดีนะที่ไม่ได้อยู่เห็นความผิดปกติของคำว่าเพื่อน
"ไหนลองลุกขึ้นซิ" แม็คพูด ผมก็มองแต่นายกลัวว่าน้องนายจะเข้าใจผิดๆ
ผมพยายามพยุงตัวเองขึ้น ดีแฮะเริ่มมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว ผมลองปล่อยมือดู ยืนได้แต่ออกจะเซไปมาบ้างแล้วผมก็พยายามเดินไปข้างหน้าจนเซแล้วแม็ครับไว้ทันแต่ด้วยความที่ผมไม่ได้มีแรงเหมือนเดินแต่ก่อนทำให้น้ำหนักตัวผมทับลงไปกับแม็คเต็มๆ คิดภาพดูสิครับ ต่อหน้านาย, แมน, แอ๊ด และสุดท้ายกับสายตาของพลอยที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ผมล้มลงทับแม็คแล้ว(อย่าว่านะถ้าผมจะบอกว่า) ปากต่อปากเราประกบชิดติดกัน มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนในละครทุกทีสิน่า
"เอ่อ โน่เราไปก่อนนะเดี๋ยวมืดแม่เราจะว่า" พลอยขอตัวกลับทันที่ที่ผมลุกขึ้นจากตัวแม็ค ที่แมนกับแอ๊ดพยุงขึ้น ส่วนนายยังคงอึ้งอยู่กับเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งแม็คแคร์ผมผิดปกติและการที่ผมล้มลงไปจูบกับแม็คโดยไม่ตั่งใจแต่ผมว่านายไม่ได้คิดเช่นนั้น นายเดินออกไปพร้อมกับพลอย ส่วนแม็คก็วิ่งตามออกไป เหลือแต่แมนกับแอ๊ดที่อยู่กับผม
"นายสองคนคง..." ผมยังไม่ทันพูดจบก็ถูกตัดบทโดยแอ๊ด
"มึงไม่ต้องพูด และไม่ต้องโทษตัวเองนะ กูมาหามึงทุกวันมึงไม่รู้หรอกแต่ที่กูรู้ตอนนี้นะแมนมึงเล่าต่อดิกูแสลงปากว่ะพูดไม่ออก"
"อ้าวโยนขี้มาให้กูเลยแอ๊ด" แมนต่อว่าแอ๊ดแล้วหันมาทางผม "กูมาทีไรก็เห็นแต่ไอ้แม็คมันนอนเฝ้ามึงทุกวันไม่ไปไหนเลย โรงเรียนมันก็ไม่ไป แล้วไอ้นายมันก็ไม่ไปดูแลเลย" แมนหยุดพูดแล้วยกแก้วน้ำมาดื่ม "มีวันนึงกูเข้ามาเห็นมึงหลับส่วนไอ้แม็คมันก็หลับข้างๆ เตียงมึงเอามือกุมมือมึงไว้แน่นเชียวจนกูทำอะไรไม่ได้พลอยกับนายเดินเข้ามาพร้อมกันเห็นพอดี กูเลยเห็นว่าพลอยกับนายเดินไปที่ระเบียงเห็นคุยอะไรกันไม่รู้ ไอ้แม็คก็คงไม่รู้ตัวหรอกว่ามันทำอะไรลงไป"
"แล้ว..."ผมถามต่อ เพราะยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยผมไม่รู้เลย
"กูไม่รู้อะไรแล้ว แต่มึงรู้อะไรอีกอย่างนึงมั้ย" แอ๊ดเริ่มพูดบ้าง
"อะไรวะ" ผมยิ่งเริ่มใจไม่ดีว่าจะมีเรื่องอะไรอีกนักหนา
"ก็มินจุนของมึงนะลาออกจากโรงเรียนไปแล้วนะ"
มาต่อตอนต่อไปนะคราบ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น