แบบเรียนที่ 22

มุมมองอีกด้าน...(แม็คเล่าให้ฟัง)
"ไอ้แมน มึงโทรหาไอ้โน่เด๊ะไปไหนกันสองคนนี้นานแล้ว" แม็คพูด
"เออๆ" แมนกดโทรหาผมทันที "ไม่ติดว่ะ ไปดูกันเหอะ"
"เฮ้ยไปไหนกัน" แอ๊ดถาม
"นายไม่เป็นห่วงเพื่อนรึไงกัน ไปด้วยกัน" แล้วเพื่อนๆ อีก 4 คน รวมแมน แอ๊ด แม็ค และนายก็ 8 คน ก็ออกมาพร้อมกัน

"เฮ้ยตอนเราเข้ามายังไม่มีขยะรกขนาดนี้นี่หว่า" แอ๊ดอุทานที่เห็นเศษของที่ตกกระจาย
"เฮ้ยยังไม่ได้แกะเลยซักถุง น้ำก็ยังไม่ได้เปิดขวด ไม่ใช่ขยะหรอก หรือว่า..." แอ๊ดเอามือปิดปากแมนเอาไว้
"ไอ้สาด...พูดเชี่ยไรเนี่ยเพื่อนเรานะ"
แล้วพวกผมทั้งหมดก็เดินตามหาโน่และมินจุน...
"กูว่าชักจะไม่ดีแล้วว่ะ" ผมพูด "มีรอยเลือดหยดตามทางเต็มเลยอ่ะ"
"พี่แม็คนั่นไงมันไปทางนั้น" นายขี้เข้าไปในซอบมืดๆ
พอเดินเข้าไปได้สักพัก...
"พี่โน่...." นายร้องตัวโยนเขย่าตัวโน่ให้ตื่น
"เฮ้ยพวกเราเอาสองคนนี้ไปห้องพยาบาลในโรงเรียนก่อนเร็ว" แมนเสนอ
"เอ้าพวกเราช่วยกันอุ้มเบาๆ นะ"ผมพูด
แล้วร่างที่ไร้สติของโน่กับมินจุนก็มาอยู่ในโรงเรียน
"ว๊าย...นั่นนายสุทธิศักดิ์นี่ ไปโดนอะไรมา"
"อาจารย์ครับช่วยพี่ผมด้วยครับ" เสียงนายที่อ่อนแอเหมือนเสียงของผู้หญิงร้องไห้ขอความช่วยเหลือ
"ไม่ไหวมั้งเอามานอนบนเตียงก่อนแล้วกัน เดี๋ยวครูจะโทรเรียกรถพยาบาล"
"แม็คทำไมโน่กระตุกอย่างนั้นล่ะ" แมนถาม
"เฮ้ยหยุดกระตุกแล้ว" แอ๊ดพูดต่อ ที่เห็นโน่กระตุก 2-3 ทีแล้วนิ่งไป
"ว้ายนายสุระศักดิ์ปั้มหัวใจให้เพื่อนเธอเร็วๆ" อาจารย์เดินเข้ามาเห็นสถานการณ์พอดี "อย่างที่สอนไว้CPR."

ผมมองหน้าเพื่อนๆ แล้วก้มเอามือกดที่หน้าอก 2 ครั้ง 3 ครั้งก็ไม่ได้ผล
"โน่อย่าเป็นอะไรไปนะ" ผมร้องไห้ ผมตัดสินใจเม้าทูเม้า สลับกับปั้มหัวใจ จนโน่กลับมาหายใจได้อีกครั้ง ผมยิ้มทั้งที่หน้าเปื้อนเลือด ผมว่าผมกินเลือดโน่เข้าไปหลายซีซีเลยหล่ะ

แล้วรถพยาบาลก็มาถึงพอดี รับโน่กับมินจุน ไป...พวกผมเลยเรียกแท็คซี่ตามไปติดๆ

"แม่ครับ นายเองครับ"นายโทรหาแม่
"นาย มีอะไรหรอลูกเป็นไงบ้างงานสนุกมั้ย"
"ครับแม่ครับ แม่ฟังผมก่อนนะครับ" นายหยุดพูดดูท่าทีของปลายสาย
"มีอะไรหรอ นาย" น้ำเสียงของแม่พี่โน่จริงจังพร้อมที่จะรับฟัง
"พี่โน่อยู่ในห้องไอซียู. ครับ"
"ห๊ะ อะไรนะ...ลูกนายพูดว่าอะไรนะ"
"ครับพี่โน่อยู่ที่โรงพยาบาล....."
"ตืด.............................." เสียงวางสายไป

"ว่าไงนาย" ผมถาม
"บอกแล้วเดี๋ยวคงมา"

ประมาณ 30 นาที แม่ของโน่ก็มาถึง แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น โน่เข้าไปในห้องนั้นนานรึยัง แม่บ่นว่าตั่งแต่เกิดมาโน่ไม่เคยป่วยหรือเป็นอะไรที่จะต้องเข้าโรงพยาบาลเลย เกิดอะไรขึ้นกับลูกเค้า เพื่อนๆ ที่มาด้วยกันต่างพากันร้องไห้เพราะสงสารแม่รวมถึงโน่ด้วย

นั่งต่ออีกสักพักหมอก็เดินออกมา
"หมอค่ะลูกดิฉัน เป็นไงบ้างค่ะ"
"มีสองคนในห้องคนไหนล่ะครับ" หมอแง้มประตูห้องออกให้ดู
"คนด้านขวาน่ะค่ะ"
"ตอนนี้เค้าเสียเลือดไปมากเลยนะครับ มีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ชายโครงข้างซ้ายร้าว กระดูกข้อมือหักเพราะแรงกระแทก บริเวณศรีษะโดนทำร้ายด้วยของแข็งอย่างแรงแล้วทางเราต้องการเลือดกรุ๊ปนี้ด่วน มีใครมีเลือดตรงบ้างล่ะ คุณแม่ก็ได้นะ"
"ฉันมีโรคประจำตัว ทำไงดีเนี่ยะ"
"แม่ครับเลือดผมล่ะครับ" น้องนายเสนอ
"ลองตรวจดูได้เลยนะตอนนี้"
"ผมด้วยครับ/ผมด้วย//ผมด้วยครับ" เพื่อนต่างพากันเสนอจะช่วยกัน
"เอ่อส่วนอีกคนพ้นขีดอันตรายแล้ว เดี๋ยวจะให้ย้ายไปที่ห้องพักฟื้นคนไข้ไปเยี่ยมได้เลยนะครับ แต่อย่าปลุก"

ผมเป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ตรวจเลือดเลย จริงๆ แล้วกรุ๊ปเลือดที่หมดบอกน่ะมีกรุ๊ปเดียวกันหลายคน แต่ไม่ตรงกันกับโน่เลย น้องนายก็คนละกรุ๊ป

"ไม่มีใครตรงกันเลยครับคุณ" หมอบอกแม่โน่อย่างหมดความหวัง
"หรอค่ะ จะทำไงดีล่ะทีนี้"
"แม่ครับ ผมยังไม่ได้ตรวจเลย" ผมเดินเข้ามาเสนอ

"เลือดของคุณเข้ากันได้กับเพื่อนคุณ ดีเอ็นเอตรงกัน"
"หรอครับ"
"งั้นเซ้นตรงนี้นะถ้าตกลง"
"ครับ"

สรุปเลือดของแม็ค...กรุ๊ปเดียวกับเลิอดของโน่ (หรือว่าแม็คมันกิดเลือดโน่เข้าไปว่ะ) หลังจากที่โน่ได้รับเลือดแล้ว ก็พ้นขีดอันตราย

ผมเห็นสภาพของโน่แล้วสงสารมันครับ ถ้าคืนนั้นผมไปกับโน่ผมคงช่วยโน่ได้ เห็นแล้วรู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ดูแลคนที่เรารัก เอ้ย...พูดบ้าอะไรเนี่ยะ เพื่อนรักต่างหากเล่า โน่นอนในชุดคนไข้ มีผ้าพันตรง หน้าอกแขนข้างซ้าย กับหัว ผมลูกบริเวณหัวโน่เบาๆ

"ฟื้นแล้วหรอมินจุน" ใช่มินจุนกับโน่นอนพักในห้องเดียวกัน
"เออ...ปวดหัวว่ะ แสบตาด้วย"
"ไม่แสบได้ไงล่ะ นายหมดสติไป 5 วันแล้วนะ"
"หรอ แม็ค...โน่เป็นไงบ้าง" ดูเสียงมินจุนจะสั่นๆ
"ก็ยังไม่ได้สติเลย" ผมหันไปดูโน่แล้วหันกลับมา"หนักหน่อย"
"เราผิดเองแหละ"
"อะไรน่ะ" แม็คสงสัย
"คือพวกนั้นน่ะคืดพวกที่โรงเรียนเก่าเรามีเรื่องกันมันจะตามมาล้างแค้น"
"หมายความว่าไงมินจุน" แม็คขึ้นเสียง
"มันให้เรากราบเท้ามันแต่เราไม่ทำมันเลยเอาไม้เบสบอลฟาดหัวโน่"
"นาย นาย นายนี่มัน...เห็นแก่ตัวว่ะ ทำไมนายไม่ทำตามอย่างน้อยก็ช่วยไม่ให้โน่เป็นอะไรมากขนาดนี้ นายดูสินายแค่ฟกช้ำกับมีแผลนิดหน่อย แต่โน่สิหมดบอกโคม่า...เราขอให้หลังจากเรื่องนี้ผ่านพ้นไปให้นายเลิกยุ่งเกี่ยวกับโน่อีก"
"แม็ค เราขอโทดนะ"
"ขอโทดคนโน้นโน่น"
"ก็ได้...เราออกจากโรงพยาบาลแล้วเราจะลาออกจากโรงเรียนแล้วเลิกยุ่งกับโน่อีก"
"สัญญานะ"
"เพื่อคนที่เรารัก เรายอมเสียสละเพื่อให้เค้าปลอดถัย"
"เรารู้เราก็ทำแบบนาย แค่เราไม่ได้ทำร้ายโน่ขนาดนั้น"

วันรุ่งขึ้น มินจุนออกจากโรงพยาบาลไป ผมก็เฝ้าโน่ทุกวัน เพื่อนก็สลับกันมาบ้าง น้องนายก็ติดสอบ ผมรอให้โน่ฟื้นก่อนจะได้สอบพร้อมๆ กัน (ผมขออาจารย์แล้ว)



จบอีกตอน...เหนื่อยๆๆๆๆๆๆๆ สายตัวแทบขาด